வீம்பு
வீம்பு ''போனா, எம் பொணம்தான் போவும்' என்று அழுத்தம் திருத்தமாகச் சொன்னாள் சிவமாலை. ''ஏண்டி அப்பிடிச் சொல்றவ? வாசப்படியில குந்திக்கிட்டு அப்பிடிச் சொல்லலாமாடி? மவளுக்குக் கண்ணாலம் கட்டணும். மவனுக்குப் பொண்ணு பாக்கணும். பேரன் பேத்தினு எடுக்க வாணாமா?'' என்று மகளைப் பார்த்துக் கேட்டாள் துளசி. ''ஆமாம், பெத்தவ நீயே என்னை எப்பிடியாப்பட்ட பள்ளத்துல தள்ளிவுட்ட. அந்த மாதிரிதான் நான் பெத்ததுங்களும் படுகுழில என்னைத் தள்ளிவுட்டுடும். யாரு வந்தா என்ன, யாரு போனா என்ன? நான் இனிமே அந்த வூட்டுல அடி எடுத்துவைக்க மாட்டேன்.' 'அப்பறம் எங்கடி போவ?' 'எங்கியோ போறேன். எனக்குன்னு யாரு இருக்கா? மூளியாயிட்டேன். எனக்காவத்தான், நான் எப்ப வருவேன்னு சுடுகாடு காவக் காத்துக்கிட்டு இருக்கு. அங்க போறேன். அந்த எடத்த யாரும் புடுங்கிக்க மாட்டாங்கள்ல' என்று சொன்ன சிவமாலை, முந்தானையால் கண்களைத் துடைத்துக்கொண்டு தேம்பினாள். அவள் அழுததைப் பார்த்ததும் துளசிக்கும் கண்கள் கலங்கின. அவளுக்குப் பின்னால் உட்கார்ந்திருந்த கோகிலாமணியும் அழுதாள்.. . .
18 Jul, 2012 
COMMENT(S): 12
வெகு அழகு
கேரளா பக்கம் போனாலே பிரச்னைதான் போலிருக்கு :-)
ஒரு சினிமா பாத்துட்ட மாதிரி இருக்கு!
எனக்குதான் ஒரு மகன் இல்லை:(
யாரைத்தான் நம்புவதோ பேதை நெஞ்சம் ... நம்புவதற்கு பிள்ளையுண்டு இல்லையேல் சாமியே தஞ்சம் ... .
தமிழ் நாட்டில் தினமு நடக்கும் காவியம்...
ரொம்ப நாளைக்கப்புரம் நல்ல கதையாக தேர்வு செய்துள்ளீர்கள்! நல்ல எழுத்து நடையும் கூட.
பாராட்ட தோன்றுகிறது. ஆனால் ஏன் சிரிக்கவைத்தீர்கள் என்றுதான் தெரியவில்லை - சற்று செயற்கையாக இருக்கிறது. வெறுமனே - புன்னகைத்தாள், ஒரு புன்னகை தோன்றியது என்று அமைத்திருந்தால் சிவமாலைதான் இங்கு ஆட்சி என்பதை, எளிதாக அறிந்திருக்கலாம். சிரிப்பு, அடக்க முடியாத சிரிப்பு அவளை ஒரு வித மன நோயாளியாக காட்டுகிறதே தவிர மற்றவரை ஆட்டுவிக்கும் ஒரு வித்தைகாரியாக தெரியவில்லை. ஒரு பெண்ணின் ஆதாரங்கள் தந்தை, கணவன், மகன் என்று எப்படி நிலை மாறுகிறது என்பதை அழகாக காட்டி இருக்கிறது.
கதையின் நாயகிக்கு சரியான "வீம்பு" தான்...
இமயத்தின் படைப்பு கதையல்ல நிஜம்
nice