Advertisement
குதிரை இருக்கும்... வண்டி இருக்காது! இது பழநி சோகம்

நேகமாகத் தமிழகத்தில் இன்னமும் 'டொக் டொக்’ என்று குதிரை வண்டிகள் தட தடக்கும் இடம்... பழநியாகத்தான் இருக்கும்! இங்கு மொத்தம் 150 குதிரை வண்டிகள் இன்றும் சவாரி செல்வதற்குத் தயாராக இருக்கின்றன. அருகிவரும் குதிரை வண்டித் தொழிலோடு, அது தொடர்பான பிற தொழில்களும் அழிந்து கொண்டு இருக்கின்றன. பழநியில் தற்போது உள்ள குதிரை வண்டிகளைப் பழுதுபார்க்க இங்கு இரண்டே இரண்டு பட்டறைகள்தான் இருக்கின்றன. முனியாண்டி, அழகர் இருவரும்தான் அந்தப் பட்டறைகளை நடத்துகின்றனர். முனியாண்டி பேசும்போது, 'எனக்கு 62 வயசு ஆகுது. 30 வருஷமாத் தொழில்ல இருக்கேன். நான் வண்டி ஓட்டுனப்ப பழநியில ஆறேழு இடத்துல பட்டறை இருந்துச்சு. அப்ப எல்லாம் ஒவ்வொரு ஊர்லயும் 500 வண்டிகளுக்கு மேல இருக்கும். ஒரு வண்டி செய்ய, ஒரு மாசம் வரை ஆகும். குறைஞ்சது 20 ஆயிரம் ரூபாய் செலவாகும். வண்டி செய்ய  வாகை, கருவேலம் மரங்களை மட்டும்தான் பயன்படுத்துவோம். அந்த ரெண்டு மரங்களும்தான் எவ்வளவு வெயிலையும் மழையையும் தாக்குப்பிடிக்கும்!

 

சவாரி வண்டி, ஈரோடு வண்டி, மதுரை வண்டினு குதிரை வண்டிகளில் மூணு வகை இருக்கு. ஒவ்வொண்ணும் ஒவ்வொரு வடிவத்துல இருக்கும். தென் தமிழ்நாட்டுல மதுரை வண்டிகள்தான் நிறைய ஓடும். ஈரோடு வண்டிகள் கோயம்புத்தூர் ஏரியாவில் நிறைய இருக்கும். சவாரி வண்டிகளை குதிரைகளைப் பழக்கப் பயன்படுத்துவாங்க.

எனக்கு அப்புறம் இந்தத் தொழிலைக் கத்துக்க யாருமே முன்வரலை. என் பசங்ககூட மோட்டார் லைன்ல போயிட்டாங்க. குதிரை வண்டிகளே அழிஞ்சுட்டு இருக்கிறப்போ, அதை ரிப்பேர் பார்க்கிற தொழிலைக் கத்துக்க யாருதான் முன்வருவாங்க. எங்க ரெண்டு பேருக்கு அப்புறம் இந்தத் தொழில் செய்ய ஆளே கிடையாது!'' என்று கவலைக் குரலில் முடித்தார் முனியாண்டி.

பழுதுபார்க்கும் தொழிலைப் போலவே குதிரைகளுக்கு லாடம் அடிக்கும் தொழிலும் அழிவின் விளிம்பில் இருக்கிறது. லாடம் அடிக்கும் நாகராஜன் கூறும்போது, ''நான் 20 வருஷமா லாடம் அடிக்கிறேன். குதிரைக்கு சுளுவா லாடம் அடிச்சிட முடியாது. மாட்டைப் படுக்கவெச்சு லாடம் அடிப்பாங்க. ஆனா, குதிரையை நிக்கவெச்சே அடிச்சிடலாம். அப்போ முரட்டுக் குதிரைங்க திடீர் திடீர்னு எத்தும்.  அது போக்குலயே போய் வேலையை முடிக்கணும். இதுவரை இந்தத் தொழிலைக் கத்துக்கணும்னு யாரும் வந்தது இல்லை. கண்டிப்பா இனிமேலும் யாரும் வரமாட்டாங்க. ஏதோ குதிரை வண்டிங்கள்லாம் இருக்கிற வரை இந்தத் தொழிலைப் பார்ப்பேன். அப்புறம் கிடைக்கிற வேலைகளைப் பார்த்துப் பொழப்பை  ஓட்ட வேண்டியதுதான்!'' என்கிறார் வருத்த மாக!

உ.அருண்குமார், படங்கள்: வீ.சிவக்குமார்

உங்கள் கருத்துக்களை இங்கே பகிருங்கள்

Your email will not be published. Required fields are marked *

(Press Ctrl+g or click
to toggle between English and Tamil)

இந்திய அரசின் புதிய IT கொள்கையின்படி, எந்தவொரு தனிநபர், சமூகம், மதம் மற்றும் நாடு போன்றவை தொடர்பான தலைப்பிற்கு எதிராக விரும்பத்தகாத கருத்தைத் தெரிவிப்பது தண்டனைக்குரிய குற்றமாகும். இதுபோன்ற கருத்திற்குச் சட்ட நடவடிக்கை (தண்டனை அல்லது அபராதம் அல்லது இவை இரண்டும்) எடுக்கப்படும். இந்தக் குழுவிற்கு அனுப்பப்படும் எந்தவொரு கருத்திற்கும் ஆசிரியர்தான் முழுபொறுப்பாளர் ஆவார்.

வாசகர்களின் கருத்துக்கள் விகடனின் கருத்துக்கள் அல்ல. இந்த பகுதியில் வெளியாகும் வாசகர்கள் கருத்துக்கள், அவர்களுடைய கருத்துக்களே; அதற்கு விகடன் நிர்வாகம் எந்த வகையிலும் பொறுப்பேற்க இயலாது.

வாசகர்களின் கருத்துக்கள் விகடனின் கருத்துக்கள் அல்ல.

கருத்துக்கள் நெறியாளுகைக்கு உட்பட்டவை.

தனி நபர்கள் மீதான தாக்குதல், கட்டுரை மற்றும் செய்திகளுக்கு பொருத்தமில்லாத கருத்துக்கள் இணையதளத்திலிருந்து நீக்கப்படும்.

வாசகர்களின் கருத்து சுதந்திரத்துக்கு வாய்ப்பளிக்கும் இந்த பகுதியை தவறாக பயன்படுத்துவோர் மற்றும் இணையதளத்தின் விதிகளுக்கு முரணாக செயல்படுவோர் இணையதளத்தை பயன்படுத்துவதை தடுக்கும் நடவடிக்கையும் மேற்கொள்ளப்படும்.

நல்ல முறையில் ஆரோக்யமான வகையில் கருத்து சுதந்திரத்தை பகிர்ந்துகொள்ள வேண்டுகிறோம்.

தவறான கருத்துக்களை கண்டால் துஷ்பிரயோகம் தெரிவி (REPORT ABUSE) என்ற பட்டனை அழுத்தவும்.

Comment(s): 3
Profile

Loganathan 3 Years ago

பெட்ரோல் விலைய பார்த்தா பேசாம குதிரை வண்டியெல போகலாம்...!!

 
Profile

s 3 Years ago

I used to travel in this one. My Grandpa used this one to come to see me in school. Olden days...

 
Profile

Ramanathan 3 Years ago

நான் சிறுவனாக இருந்த போது மதுரையில் குதிரை வண்டியில் பள்ளிக்கு செல்வேன். அது எனக்கு மிகவும் பிடித்த அனுபவம். தினமும் காலையில் பள்ளிக்கு செல்ல அடம் பிடித்தாலும், குதிரை வண்டியை பார்த்தவுடன், அழுகை மறந்து குதூகலம் பெருகும். குதிரை வண்டிக்காரரை சண்முகய்யா அல்லது அய்யா என்று அழைப்போம். அவர் குதிரைக்கு ஏதோ காரணத்தால் தக்காளி என்று பெயரிட்டிருந்தார்!! ஒரு மாதத்திற்கு ஒரு பிள்ளைக்கு 2 ரூபாய் வாங்கியதாக ஞாபகம். ஒவ்வொரு பிள்ளையையும் தான் பெற்ற பிள்ளையை பத்திரப் படுத்தி அழைத்துச் செல்வதைப்போல் எங்களை பாசத்தோடு அழைத்துச் செல்வார். எனக்கு ஒரு முறை காய்ச்சல் வந்த போது தொடர்ந்து தினமும் வீட்டிற்கு வந்து ஏதோ கசப்பான ஒரு இலையை கொடுத்துவிட்டுச் சென்றார் (ஆடாதொடையோ கற்பூரவல்லியோ?). எந்த சுய நலமும் இல்லாமல் எஙகள் மீது அன்பு செலுத்தினார்.

வண்டியை மெதுவாக அலுங்காமல் ஓட்டிச் செல்வார். அவர் வண்டியில் செல்லும் போது அப்படி ஒரு இதமும் ஆனந்தமும் இருக்கும். இப்போது செல்லும் ஏசி ஹூண்டாய் செடான் கூட அந்த ஆனந்தத்தை தருவதில்லை.
இதை எழுதி முடிப்பதற்குள் இரண்டு முறை கண்ணீர் கசிந்துவிட்டது.

 
Advertisement
placeholder
placeholder
placeholder