வலையோசை - வெங்கட் நாகராஜ்

சண்டையில கிழியாத சட்டை எங்கே இருக்கு?

கல்லூரியில் படித்துக்கொண்டு இருந்தபோது ஒருமுறை தேவி ரத்னா திரை அரங்கில் ஒரு புதிய திரைப்படம் திரையிடப் போவதாக நெய்வேலி நகரம் முழுவதும் போஸ்டர்கள் ஒட்டியிருந்தார்கள். நண்பர்கள் எல்லோரும் சேர்ந்து அந்தப் படத்தின் முதல் நாள் முதல் ஷோ பார்ப்பது என்று முடிவு செய்தோம். பிறகு ரசிகர் மன்றத்தில் சொல்லி 10 டிக்கெட்டுகளுக்கு ஏற்பாடும் செய்துவிட்டோம். புதுப் பட ரிலீஸ் நாளும் வந்தது. காலை 10 மணிக்கு முதல் ஷோ. எல்லா நண்பர்களும் திரை அரங்கின் வெளியில் சந்திப்பதாக ஏற்பாடு. ஒவ்வொருவராக ஒன்பது பேர் வந்துவிட்டோம். 10-வது நண்பர் வரவில்லை. இப்போது இருப்பதுபோல அலைபேசி வசதியெல்லாம் அப்போது இல்லை. ஆகையால் ஷோ ஆரம்பிக்க ஐந்து நிமிடம் இருக்கும்போது, ''சரி நாம் எல்லோரும் உள்ளே சென்றுவிடலாம். ஒரு டிக்கெட் வீணாகப் போனால் பரவாயில்லை' என நான் சொன்னேன். அப்போது நண்பன் ஒருவன், 'எதுக்குடா வேஸ்ட் பண்ணணும்? இந்த டிக்கெட்டை ப்ளாக்கில் விற்று காசு பண்ணிவிடலாம்'' என்று சொன்னான்.

என் கையில் இருந்த ஒரு டிக்கெட்டை அந்த நண்பன் அவசரமாக வாங்கிக்கொண்டு, வெளியே போய் 'ஒரு டிக்கெட் வேணுமா? ஐம்பது ரூபாய்' என்று கையை உயர்த்தி சத்தமாகக் கூவி விற்க, அடுத்த விநாடி அவன் மேல் ஒரு கும்பல் பாய்ந்தது. குறைந்தது 20 பேராவது அந்தக் கும்பலில் இருந்திருப்பார்கள். இரண்டு மூன்று நிமிடத்துக்கு ஒரே கூச்சல் குழப்பம். என்ன நடக்கிறது என்றே தெரியவில்லை. அதன் பின்னர் தலைமுடி எல்லாம் கலைந்து, சின்னாபின்னமாகி சோகமாக வெளியே வந்த அந்த நண்பன் போட்டிருந்த சட்டையில் ஒரு பட்டன்கூட இல்லை. கையில் டிக்கெட்டும் இல்லை, காசும் போச்சு.

'சரி, எப்படியும் டிக்கெட் எடுத்தவர் எங்கள் அருகில்தானே இருப்பார், பார்க்கலாம்’ எனத் திரை அரங்கினுள் புகுந்தோம். ஐந்து நிமிடம் விளம்பரங்கள் ஓடி இருக்கும். இன்னமும் அந்த சீட் காலி. படம் ஆரம்பித்தது. பார்த்தால் திடீரென ஒரு அழகான இளம் பெண் வந்து அந்த சீட்டில் உட்கார... எங்களுக்கு ஒரே இன்ப அதிர்ச்சி. நிச்சயமாக அந்தப் பெண் எங்கள் நண்பரிடம் இருந்து டிக்கெட்டைப் பறித்துக்கொண்டு போனவராக இருக்க முடியாது என்றே எங்களுக்குத் தோன்றியது. சரி எதற்கும் விசாரிக்கலாம் என, 'மேடம் இந்த சீட்டை எங்கள் நண்பருக்காக ரிசர்வ் செய்திருந்தோம், உங்களுக்கு எப்படி இது கிடைத்தது?' என்று கேட்டதற்கு அவர் நூறு ரூபாய் கொடுத்து ப்ளாக்கில் வாங்கியதாக, கூலாகச் சொல்லிவிட்டு சினிமாவைப் பார்ப்பதில் மும்முரமாகிவிட்டார். நாங்கள் ஒருவர் மூஞ்சியை ஒருவர் சோகத்துடன் பார்த்துக்கொண்டோம். வேறு வழி? டிக்கெட்டும் போச்சு பணமும் போச்சு. இது தவிர நண்பருக்கு வீட்டில் வேறு தனியாக அர்ச்சனை. சட்டையைக் கிழித்துக்கொண்டு வந்ததற்காக!

 கனவில் வந்த மும்தாஜ்!

திருமணம் ஆவதற்கு முன்பிருந்தே நான் டெல்லியில் இருப்பதால் குடும்ப நண்பர்களோ உறவினர்களோ அல்லது தெரிந்தவர்களோ இங்கு சுற்றுலாவாக வரும்போது, 'எங்களுக்கு ஹிந்தி தெரியாது, கஷ்டப்படுவோம் அதனால எங்ககூட நீங்களும் வாங்க!' என்று அழைப்பார்கள். நானும் ஐயோ பாவம்னு ஒவ்வொரு முறையும் சென்றுவருவேன். இப்படி கடந்த 20 வருட டெல்லி வாழ்க்கையில் நான் சுமார் 30 முறையாவது ஆக்ராவுக்குச் சுற்றுலா சென்றிருக்கிறேன். எல்லோர் கண்களுக்கும் அழகாக, உலக அதிசயமாகத் தெரியும் தாஜ்மஹாலை இப்போது என்னால் பார்க்கவோ, ரசிக்கவோ அவ்வளவாகப்  பிடிக்கவில்லை. அதற்குக் காரணம் இருக்கிறது.

இப்படித்தான் சில வருடங்களுக்கு முன்னர் சிலரை அழைத்துக்கொண்டு ஆக்ரா சென்றுவந்த பிறகு, ஒருநாள் தூக்கத்தில் திடீரென அலறி எழுந்து, பேந்தப் பேந்த விழித்திருக்கிறேன். கனவில் மும்தாஜ் (உங்க கற்பனையைக் கன்னாபின்னானு ஓட விட வேண்டாம், சத்தியமா சினிமா நடிகை மும்தாஜ் இல்லீங்க, ஷாஜஹான் மனைவி மும்தாஜ் தாங்க!)  வந்து, ''ஷாஜஹான் கூட இவ்வளவு முறை என்னைப் பார்க்க வந்திருப்பாரானு தெரியலை. உங்களுக்குத்தான்  என் மேல் எவ்வளவு ஆசை!' என்று காதலுடன்  என்னைப் பார்த்துக் கூறுவதுபோல இருந்தது. அந்த அதிர்ச்சியில் எழுந்த என்னைப் பார்த்து அறை நண்பர்கள், ''என்னடா  ஏதாவது ஆயிடுச்சா... ஆக்ராவுக்கு அழைச்சுட்டுப் போகணுமா?' என்று கேட்டனர்.  

தமிழகத்தில் மன நிலை சரி இல்லையெனில் கீழ்ப்பாக்கத்துக்கு அழைத்துச் செல்வார்கள் அல்லவா, அது போன்ற மருத்துவமனை ஒன்று, வட இந்தியாவில் அதுவும் ஆக்ராவில் இருக்கிறது. அதற்குத்தான் அவர்கள் என்னை ஆக்ராவுக்கு அழைக்க, நான் இன்னும் அதிகமாக அலறினேன்!

விகடன் இதழ்கள் மற்றும் இ-புத்தகங்களை உங்கள் மொபைலில் படிக்க புதிய Vikatan APP
கல்லூரி விழாவில் கலாட்டா !
புதுச்சேரி - கேம்பஸ்
placeholder

எடிட்டர் சாய்ஸ்

ஏன் திரையில் நம் வரலாற்றினை பதிவு செய்ய மறுக்கிறோம்...?
placeholder

தமிழர்களுக்கு எப்போதும் தம் வரலாறு குறித்த ஒரு பெருமிதம் இருக்கும். 'தாங்கள்தான் உலக நாகரிகங்களுக்கு எல்லாம் முன்னோடியானவர்கள். ஆதிக்குடி தமிழ்குடிதான்' என்று பெருமைபட்டுக் கொள்வார்கள். மேலும், 'நாங்கள்தான் உலகிற்கு நாகரிகத்தை போதித்தோம். உலகில் பிற இனங்கள் நாகரிகம் அடைவதற்கு முன்பே, தமிழன் நாவாய் கட்டும் தொழில்நுட்பத்தை அறிந்து இருந்தான்' என்பார்கள். ஆனால், அந்த வரலாற்றைப் பதிவு செய்வதில் எப்போதும் பின் தங்கி விடுவார்கள். அதற்கு சமீபத்திய உதாரணம் ஹிரித்திக் ரோஷன் நடிப்பில், லகான் இயக்குநர் அஷுதோஷ் கெளரிக்கர் இயக்கத்தில் வரவிருக்கும் மொகஞ்சதாரோ திரைப்படம்.

[X] Close