Vikatan.com

www.vikatan.com would like to send you push notifications.

Notifications can be turned off anytime from browser settings.

[X] Close

”என் தாய் இன்றைக்கும் விறகு சுமக்கிறார்” கண்கலங்கிய சமுத்திரகனி!

விகடன்  ஊழியர்களின் பெண்கள் தின விழாவில் கலந்துகொண்ட சமுத்திரக்கனி தனது வாழ்வில் முக்கியப் பெண்களான அம்மா, மனைவி குறித்து பேசினார்,  பேசும் போது அவரால் பேச முடியாமல் கண்கலங்கி நின்ற தருணம் நம்மையும் நம் தாயை நினைக்கத் தோன்றிய தருணம் எனலாம்.

அவர் பேசுகையில், எனக்கு என்ன பேசுதென்றே தெரியவில்லை, கையெல்லாம் நடுங்குகிறது. புத்திசாலிப் பெண்கள் மத்தியில் பேசுவதே சற்று கடினம் தான்.

இந்த நாளில் என் தாய் பற்றி சில விஷயங்களை பகிர்ந்துகொள்ள விரும்புகிறேன். இப்போதும் மாறாமல் அப்படியே இருக்கிறார். எந்நேரமும் உழைப்பு, சிறு வயதில் என்னை இடுப்பில் கட்டிக்கொண்டு விவசாய வேலை செய்வார். பிறகு நான் பள்ளியில் படிக்கும் வேளையில், அம்மா வீட்டில் இல்லை என்றால் நடந்து தேடிச் செல்வேன். பிறகு சைக்கிளில் தேடிக் கண்டுபிடிப்பேன். பிறகு அஸிஸ்டெண்ட் டைரக்டராக இரு சக்கர வாகனத்தில் தேடிச் செல்வேன்.

இப்போ இயக்குநர், நடிகர் என்ற தோரணையில் காரில் தேடிச் சென்று பார்க்கிறேன். அம்மா மட்டும் இப்போதும் அப்படியேதான் இருக்கிறார்.  என் அம்மாவுக்கு இப்ப 73 வயதாகிறது. இப்போதும் அதே விறகுக் கட்டை சுமந்துக் கொண்டு எப்ப ராசா வந்த எனக் கேட்கிறார். இந்த விறகுக் கட்டுக்கு எவ்வளவும்மா கிடைக்கும் என்றால் அறுபது ரூபாய் கிடைக்கும் என்றார். ஏம்மா, நான் தான் உங்களுக்கு பணம் அனுப்பறேனே அதை என்ன செய்றீங்க என்றால் அதெல்லாம் அங்கே இருக்கிறது. அது எல்லாம் உன் செலவுக்கு கண்ணு என்கிறார். நானும் அவரை மாற்றி சென்னைக்குக் கொண்டு வந்து கவனித்துக் கொள்ள ஆசைப்பட்டாலும் உழைத்த உடம்பு நான் இப்படித்தான்பா என  பேச முடியாமல் கண்கலங்கினார்.

மீண்டும் தொடர்ந்தவர், அந்த அறியாமைதான் இன்னும் அவரை கலப்படமாக்காமல் வைத்திருக்கிறது. நாமெல்லாம் நகரத்து ஸ்டைல், அவசர வாழ்க்கை என கலப்படமான வாழ்வை வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறோம். ஆனால் அம்மா , என்னைக்குமே அம்மா தான் என பெண்கள் தினத்தில் தன் அம்மாவை நினைவு கூர்ந்து பேசினார்.

பெண்கள் தங்களோட வாழ்க்கையில் எவ்வளவோ தியாகம் செய்து வீட்டில் ஒரு வாழ்க்கை, வேலையில் ஒரு வாழ்க்கை என போராடுகிறார்கள். அந்த வலிமை கண்டிப்பாக ஆண்களிடம் கிடையாது என பேசி முடித்து விட்டு பெண்கள் தின வாழ்த்துகள் சொல்லி விடை பெற முயற்சித்த சமுத்திரகனியை, சும்மா விடுவோமா நாம். சில பல கேள்விகள் கேட்டு அவரது பதிலையும் பெற்றோம்,

பெண்கள் தினம் குறித்து உங்கள் கருத்து

பெண்கள் இல்லாமல் உலகமே இல்லை, ஒவ்வொரு நாளும் கொண்டாடப் பட வேண்டியவள் பெண்

நீங்கள் புகைப்பதை விட்டுவிட்டீர்களா

விட முயற்சிக்கிறேன். ஆனால் முடியவில்லை. நேற்றுக் கூட சிந்தித்தேன். ஆனால் கண்டிப்பாக விட வேண்டும்.

தாய்மாமனாக உங்கள் அனுபவம், 

என் மனைவிக்கே நான் தாய்மாமன் தான். நான் இந்த நிலைமைக்கு வர என் அம்மா ஒரு காரணம் என்றால் , அடுத்து என் மனைவி மிக முக்கிய காரணம். நீங்கள் கண்டிப்பாக உங்கள் குறிக்கோளை நோக்கிச் செல்ல வேண்டும் என என்னை உதவி இயக்குநராக சேரச் சொன்னதே அவர் தான்

உங்கள் பெண் தோழிகள் பற்றிச் சொல்லுங்களேன்

(சிரிக்கிறார்) நாமெல்லாம் இவ்வளவு எனர்ஜியாகவும், பல மைல் கறகளை அடைகிறோம் என்றால் தோழிகள் தான் காரணம்

சின்னத்திரைக்கும் பெரியதிரைக்கும் உள்ள வேறுபாடு என்ன?

சின்னத்திரை தான் மிகக் கடினம். இன்று ஒரு வெற்றியான இயக்குநராக நிற்பதற்கு சின்னத்திரை கொடுத்த அனுபவம் தான் காரணம். தினம் தினம் யோசிக்க வேண்டும், வேலை செய்ய வேண்டும். சின்னத்திரை சவாலான விஷயம் என்றார்

தொகுப்பு: ஷாலினி நியூட்டன் 

சமுத்திரகனி பேட்டி வீடியோ வடிவில்: http://bit.ly/1LQnO4g

MUST READ

எடிட்டர் சாய்ஸ்

ஜெர்சி மாடுகள், பிரேசில் காபி, மருத்துவமனை உறுதி! ஜெயலலிதா பற்றி தோழியின் நினைவலைகள்
placeholder

அதே மாதிரி ஜெயலலிதா தன்னுடைய 10 வயதில் சிவாஜி கணேசன் முன்னிலையில் மயிலாப்பூரில் செய்த நடன அரங்கேற்றப் படங்கள் முதல் அதற்குப் பிறகான அவரது சின்ன வயசுப் படங்களை நாங்கள் தொகுத்திருந்தோம். அதை 2012 ம் ஆண்டு, எனக்கு அவரை சந்திக்கும் வாய்ப்புக் கிடைத்த போது கொடுத்தேன். அதைப் பார்த்து ரொம்ப சந்தோஷமாகிட்டாங்க. அந்தப் படத் தொகுப்பை, தன்னோட ஹேண்ட் பேக்ல வச்சுக்கிட்டாங்க. பத்திரமா வைத்துக் கொள்வதாகவும் சொன்னாங்க. சினிமாக்காரங்க என்றால் ஈஸியாக அணுகலாம் என்கிற திரையை உடைத்து, அவங்க தனி ரூட்டைப் போட்டு, அதை மத்தவங்க ஃபாலோ பண்ற அளவுக்கு வாழ்ந்து காட்டினாங்க. குறிப்பா, சினிமா விழாக்கள், நிகழ்ச்சிகளுக்கு போக மாட்டாங்க. 

அம்மாவிடமிருந்து போன் வந்தால்...!? - உருகும் வீணை காயத்ரி
placeholder

''சமீபத்தில் கொலை மிரட்டல் விட்டப் பையனால் அம்மாவை சந்திக்க வேண்டிய சூழ்நிலை ஏற்பட்டது. கடந்த ஜூலை 27-ம் தேதி சி.எம் ஆபீஸ்ல இருந்து போன் வந்தது. அம்மா உங்களை உடனே வரச்சொன்னதா சொன்னாங்க. நான் கொஞ்சமும் யோசிக்காமல் போய் நின்னேன். பொதுவாகவே நானும், அவங்களும்தான் தனியாகத்தான் பேசிப்போம். ஆனா, அன்றைக்கு, எல்லா அதிகாரிகளும், இருந்தாங்க. அவங்க முன்னாடி, 'எப்படி இருக்கீங்க' என கேட்டார். நான் பதில் சொல்லிவிட்டு, 'நவம்பர் மாதத்தோடு என்னோட டர்ன் முடியுது' என சொன்னேன். இதற்கு அவர், எல்லோருடைய முன்னிலையிலும், அடுத்த மூன்று வருஷத்துக்கும் நீங்களே துணை வேந்தரா இருங்க என சொல்லிவிட்டு, அவருக்கு பின்னால் இருக்கும் எல்லோரையும் பார்த்து மறுபடியும்  இதையே சொன்னார். அப்போதுதான் அவர்கிட்ட, 'நான் உங்களை சந்திக்க இரண்டு வருஷமாக முயற்சி செய்துட்டு இருந்தேன். இந்த கொலை மிரட்டல் காரணமாகத்தான் உங்களை சந்திக்கிற வாய்ப்பு கிடைச்சிருக்கு, நான் தனி மனுஷியாக இசை பல்கலைக்கழகத்தை நடத்தி வருகிறேன்' என சொன்னேன். உடனே, சம்பந்தப்பட்டவர்களை அழைத்து, அவங்களுக்குத் தேவையான எல்லா உதவிகளையும் செய்து கொடுங்க என சொன்னார்.  'அடுத்த முறைப் பார்க்கும்போது உங்க முகத்துல சிரிப்பை மட்டும் தான் பார்க்கணும்' என ஆறுதல் சொன்னாங்க. அந்த வார்த்தை இன்னும் என் காதில் கேட்டுட்டே இருக்கு. அதுதான் நான் அவங்களை கடைசியாகப் பார்த்தது.  அதற்குப் பிறகு அவரை பார்க்க முடியவில்லை. அவர் சொன்னது போல அதற்கான வேலைகள் நடந்து கொண்டிருக்கும்போதே அம்மா மருத்துவமனையில் அனுமதிக்கப்பட்டுட்டாங்க. நான் இப்போ அடுத்த ஆர்டருக்காக காத்திட்டு இருக்கேன். இன்னும் ஆர்டர் என் கைக்கு வரவில்லை''

[X] Close