Vikatan.com

www.vikatan.com would like to send you push notifications.

Notifications can be turned off anytime from browser settings.

சரி... சகாயம் தமிழக முதல்வரானால் எல்லாம் சரியாகிவிடுமா?

முன்னெப்போதையும்விட இப்போது ‘திராவிடக் கட்சிகளுக்கு மாற்று’ என்ற முழக்கம் அதிகரிக்கத் தொடங்கியுள்ளது. இன்னும் இரண்டு ஆண்டுகள் போனால் திராவிடக் கட்சிகள் தமிழகத்தில் ஆட்சியைப் பிடித்து அரைநூற்றாண்டு ஆகப்போகிறது. மற்ற மாநிலங்களோடு ஒப்பிடும்போது கணிசமான தொழில் வளர்ச்சி, தொழில்நுட்ப வளர்ச்சி, மதவாத அபாயம் அண்டாத சூழல், சமூகநீதி, மக்கள்நலத் திட்டங்கள் என சாதகக்கூறுகள் இருந்தபோதும், இரண்டு கழகங்களின் ஆட்சியில் மிகுந்து காணப்படும் ஊழல், வாரிசு அரசியல், குடும்ப அரசியல், தனிநபர் வழிபாடு, எதேச்சதிகாரப் போக்கு ஆகியவை மக்கள் மத்தியில் சலிப்பையும் வெறுப்பையும் ஏற்படுத்தியுள்ளன என்பது நிதர்சனம்.

மக்கள்நலக் கூட்டியக்கமும் பாட்டாளி மக்கள் கட்சியும் வெளிப்படையாகவே ‘தி.மு.க, அ.தி.மு.க.வோடு கூட்டணி இல்லை‘ என்று அறிவித்துவிட்டன. தேர்தல் நேரத்தில் என்ன முடிவெடுப்பாரோ, இப்போதைக்கு ‘ரெண்டு பேருமே வரக்கூடாது‘ என்கிறார் விஜயகாந்த். காங்கிரஸும் பா.ம.க.வும் திராவிடக் கட்சிகளோடு கூட்டு வைக்கும் வாய்ப்பு இருந்தாலும், ‘திராவிடக் கட்சிகளுக்கு நாங்கள்தான் மாற்று’ என்கின்றன. இதேநேரத்தில் ‘சகாயம் ஐ.ஏ.எஸ். முதல்வராக வேண்டும்’ என்று பெருவாரியான ’பப்ளிக்’ தங்கள் விருப்பங்களைத் தெரிவிக்க ஆரம்பித்துள்ளனர். ‘சகாயம் முதல்வராக வேண்டும்’ என்று ‘இலக்கு’ என்ற அமைப்பு பேரணியும் நடத்தியுள்ளது.

சகாயத்துக்கு அரசியல் ஆசை இருப்பதாகத் தெரியவில்லை. அவர் ஒரு நேர்மையான அதிகாரி என்பதிலும் சந்தேகமில்லை. ஆனால் ஒரு நேர்மையானவர் தமிழகத்தின் முதல்வராகும் சாத்தியம் இருக்கிறதா? முதல்வர் ஆனாலும் அவரால் சுதந்திரமாகச் செயல்பட்டு எல்லா மாற்றங்களையும் கொண்டுவந்துவிட முடியுமா? ஊழல் எதிர்ப்பு, நேர்மை என்பதுதான் சமூக மாற்றத்துக்கான ஒரே அளவுகோலா?

100 வாக்குகள் வாங்குபவரை விட 101 வாக்குகள் வாங்குபவரே வெற்றி பெற்றவர் என்பதுதான் இப்போதிருக்கும் தேர்தல் நடைமுறை. பெரும்பான்மையை அடிப்படையாகக் கொண்ட இந்தத் தேர்தல் முறையில் 100 வாக்குகள் பெற்றவருக்கு அரசியல் அதிகாரத்தில் எந்தப் பங்கும் இல்லை என்பதோடு,  அவருக்கு வாக்களித்த 100 பேர்களின் அரசியல் அபிலாஷைகளுக்கும் எந்த அங்கீகாரமும் இல்லை என்பதே எதார்த்தம். இந்தத் தேர்தல்முறைக்கு மாற்றாக விகிதாச்சாரப் பிரதிநிதித்துவம், தவறு செய்யும் மக்கள் பிரதிநிதிகளைத் திரும்ப அழைக்க மக்களுக்கு உரிமை வேண்டும் என்பது இடதுசாரிகள் உள்ளிட்ட பலரின் கோரிக்கைகளாக இருக்கிறது. இருந்தபோதும் இப்போதிருக்கும் தேர்தல்முறைதான் இன்றைய எதார்த்தம் எனும்போது,  தனிப்பட்ட ஒருவரின் செல்வாக்கோ, ஒரு தனிப்பட்ட கட்சியோ தனிப்பெரும்பான்மை பெற்று ஆட்சி அமைக்கமுடியாது என்பது ஓர் அரசியல் எதார்த்தம். (டெல்லியில் ஆம் ஆத்மி பெற்ற வெற்றி ஒருவகையான விதிவிலக்கு என்றால், சென்ற நாடாளுமன்றத் தேர்தலில் அ.தி.மு.க.வின் வெற்றி இன்னொருவகையான விதிவிலக்கு!).

இன்றைய நிலவரப்படி, சகாயம் மாதிரியான நேர்மையானவர்கள் எந்தக் கட்சியின் கூட்டணி இல்லாமலோ அல்லது தயவு இல்லாமலோ ஆட்சியில் அமரமுடியாது. அப்படிக் கூட்டணியோ அல்லது மற்ற கட்சிகளின் ஆதரவோ அமையும்போது,  சகாயம் போன்றவர்களால் எப்படி சுயேச்சையாகச் செயல்பட்டு ஊழல் எதிர்ப்பு நடவடிக்கைகளை மேற்கொள்ள முடியும்? ஒருவேளை தனிப்பெரும்பான்மையுடன் ஆட்சியைப் பிடித்தாலும்கூட சுதந்திரமாகச் செயல்பட முடியுமா? இன்றைய ஊழலுக்கு அரசியல்வாதிகள் ஒரு காரணம் என்றால், அதிகாரவர்க்கம் இன்னொரு காரணம். இந்த அதிகார வர்க்கத்தின் துணையில்லாமல் எதையுமே சாதித்துவிட முடியாது. ‘தமிழகத்தில் நேர்மையான அதிகாரிகள்’ என்று ஒரு பட்டியல் போட்டால் சகாயம் உள்பட சில நூறு அதிகாரிகளைத்தான் சுட்டிக்காட்ட முடியும் என்றால், புரையோடிப்போன அதிகாரவர்க்கத்தை வைத்துக்கொண்டு தனிப்பட்ட ஒருவரால் எப்படி நேர்மையான நிர்வாகத்தை வழங்கிவிடமுடியும்?

மேலும் மாநில முதல்வரின் அதிகாரம் என்பது வரம்புக்குட்பட்டது. ‘மாநில சுயாட்சி‘, ‘மத்தியில் உள்ள அதிகாரத்தைப் பரவலாக்குதல்‘ என்றெல்லாம் பல ஆண்டுகளாகப் பேசப்பட்டாலும் இன்னமும் மாநில அரசின் அதிகாரம் என்பது வரம்புக்கு உட்பட்டதாகவே இருக்கிறது. மத்தியில் உள்ள அரசின் தேசியக்கட்சி, மாநில அதிகார வர்க்கத்துக்கு அப்பால் உள்ள மத்திய அதிகார வர்க்கம் இவற்றையெல்லாம் மீறி ஒருவர் சுதந்திரமாகவும் சுயேச்சையாகவும் செயல்படமுடியுமா என்பது கேள்விக்குறிதான்.

சரி, ஓர் அடிப்படையான பிரச்னைக்கு வருவோம். ஊழல் என்பது இந்தியாவில் மிகமுக்கியமான பிரச்னை என்பதில் ஐயமில்லை. ஆனால் ஊழல் மட்டுமே சமூகத்தின் பிரச்னையில்லை. சுதந்திரம் அடைந்து 68 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகும், எல்லாப் பிரிவுகளையும் சேர்ந்தவர்கள் எல்லாவித வாய்ப்புகளையும் அடைந்துவிடவில்லை. தொழில்நுட்ப வளர்ச்சி அடைந்திருக்கும் அதே காலகட்டத்தில், கிராமங்களில் இரட்டைக்குவளை இருக்கிறது. தொழில்நுட்பத்தைப் பயன்படுத்தி ஃபேஸ்புக், வாட்ஸ்-அப்பில் இளைஞர்கள் சாதிச்சங்கங்களாகத் திரள்கிறார்கள். கௌரவக்கொலைகள் தொடர்கின்றன. பெண்களுக்கு எதிரான குற்றங்கள் தொடர்கின்றன. பெண்களுக்கான இட ஒதுக்கீடு இன்னும் அமலுக்கு வரவில்லை. ‘சிறுபான்மைச் சமூகம் கல்வியிலும் பொருளாதாரத்திலும் பின்தங்கியிருக்கிறது’ என்று சச்சார் கமிட்டி உள்ளிட்ட ஆய்வுகள் தெரிவிக்கின்றன. அனைத்துச் சாதியினரும் ஐ.டி.துறையில் நுழையும் காலத்திலும் அனைத்துச் சாதியினரும் அர்ச்சகர் ஆகமுடியவில்லை. இவையெல்லாம் குறித்து வெறுமனே ‘ஊழல் எதிர்ப்பு‘, ‘நேர்மை‘ பற்றி மட்டுமே பேசுபவர்களிடம் என்ன கருத்து இருக்கிறது?

தமிழகத்துக்கு என்று சில தனித்துவமான பிரச்னைகள் இருக்கின்றன. இட ஒதுக்கீடு, தமிழ் ஆட்சிமொழி, காவிரிப் பிரச்னை, முல்லைப் பெரியாறு பிரச்னை, ஈழப்பிரச்னை ஆகியவை குறித்து ‘ஊழல் எதிர்ப்பு’ பேசுபவர்களின் கருத்துகள் என்ன? விஜயகாந்தையே எடுத்துக்கொள்வோம். ‘தி.மு.க, அ.தி.மு.க. இரண்டுமே ஊழல் கட்சிகள்’ என்று சொல்லித்தான் அரசியலுக்கு வந்தார். கணிசமான மக்கள் செல்வாக்கும் பெற்றார். ஆனால் மேற்கண்ட பிரச்னைகள் பற்றி அவருக்கு ஏதாவது கருத்து, நிலைப்பாடு இருக்கிறதா? அவரது அதிகபட்ச கருத்தே ‘இன்னைக்கு பேப்பர் படிக்கலை சார்’ என்பதுதான்.

பெரும்பாலும் சமூகத்தின் இதர பிரச்னைகள் குறித்து அறிதலும் புரிதலும் அற்று, வெறுமனே ‘ஊழல் எதிர்ப்பு’ பற்றி மட்டுமே பேசிக்கொண்டிருப்பவர்கள் நடுத்தர வர்க்க இளைஞர்கள்தான். தவணைமுறையில் வாங்கிய கார், அண்ணா சாலையில் போக்குவரத்து நெரிசலில் அரை மணி நேரம் நிற்க நேர்ந்தால், ‘அவன் சரியில்லை‘, ‘இவன் சரியில்லை‘, ‘அவர் வரணும் சார்; அவர் வந்தாதான் சார் எல்லாம் மாறும்’ என்று ஷங்கர் பட வசனங்களை உதிர்க்கத் தொடங்குவார்கள். ஆனால் உண்மையில் இவர்கள் நன்கொடை கொடுத்து தனியார் பள்ளிகளிலும் சுயநிதிக் கல்லூரிகளிலும் படித்து வந்திருப்பார்கள். தான் வேலை பார்க்கும் பன்னாட்டு நிறுவனம், அரசிடம் இருந்து ஏராளமான சலுகைகள் பெறுவதைப் பற்றிய அறிதல் இன்றி, ‘இலவசத்தை ஒழிச்சா நாடு உருப்படும் சார்’ என்பார்கள். இவையெல்லாம் சொல்வதற்குக் காரணம் ‘நீங்க மட்டும் யோக்கியமா?’ என்று கேட்பதற்கோ ‘யாருமே யோக்கியமில்லை’ என்று சொல்வதற்கோ அல்ல.

ஒருகாலத்தில் பொதுக்கூட்டங்கள் எல்லாம் அரசியல் வகுப்புகளாக இருந்தன. தமிழக அரசியல் கட்சிகள் மூலம் 40க்கும் மேற்பட்ட பத்திரிகைகள் வெளியாகின. இந்தி எதிர்ப்பு, ஈழ ஆதரவு, இட ஒதுக்கீடு எனப் பல பிரச்னைகளில் இளைஞர்கள் அக்கறை காட்டினர். ஆனால் 90 களுக்குப் பிறகு உருவான தாராளமயமக்கல் சூழலில் அரசியல் நீக்கம் செய்யப்பட்ட ஒரு தலைமுறை உருவாகியிருக்கிறது. ஒரு சின்ன அம்சத்தைக் கவனிக்கலாம். 20 ஆண்டுகளுக்கு முன்புவரை அரசுப் பள்ளிகளில், வகுப்புகளில் ஆசிரியர்கள் அரசியல் பேசினார்கள். குறிப்பாகத் தமிழாசிரியர்களின் அரசியல் பேச்சுகளால் ஈர்க்கப்பட்டு, அரசியலை அறிந்துகொண்ட இளைஞர்கள் இருந்தார்கள். ஆனால் இப்போதோ தனியார் பள்ளி வகுப்பறைகளில் அரசியல் பேச அனுமதியும் இல்லை; குறைந்த சம்பளத்தில் நெருக்கடிகளுக்கு இடையில் பணிபுரியும் ஆசிரியர்களுக்கு அதற்கான அவகாசமும் இல்லை. வெறுமனே படிப்பு, பொருளாதாரரீதியான உயர்வு என்பதை மட்டுமே நோக்கமாகக் கொண்ட தலைமுறை, அரசியல் நீக்கம் செய்யப்பட்டு சமூகப் பார்வைகளையும் இழந்துவிடுகிறது.

‘மறுபடியும் வெள்ளைக்காரனே ஆளணும்’, ‘ராணுவ ஆட்சி வரணும் சார்’ என்று சொல்கிற மனோபாவத்தின் நீட்சியாகவே ‘சகாயம் ஆட்சிக்கு வரணும் சார்’ என்பதைப் பார்க்கமுடிகிறது. இந்த ஆதங்கங்களைக் குறைத்து மதிப்பிடவில்லை. இந்த அங்கலாய்ப்புகளுக்குப் பின்னால் இருக்கும் நியாயங்கள், கவனத்துடனும் கரிசனத்துடனும் பரிசீலிக்கப்பட வேண்டியவைதான். ஆனால் மேலோட்டமாகப் பிரச்னைகளை அணுகி, மேலோட்டமான தீர்வுகளை முன்வைப்பது எந்த மாற்றத்தையும் கொண்டுவந்துவிடாது. சமூகத்தின் பல்வேறு பிரச்னைகளின் பரிமாணங்களைப் புரிந்துகொள்ள விரும்பும் ஆழமான அரசியல்பார்வை தேவை.

‘அதெல்லாம் அப்புறம் இருக்கட்டும் சார். முதல்ல ஊழலை ஒழிக்கணும். சகாயம் வரணும் சார்’ என்பதுதான் பதில் என்றால் ஒன்று மட்டும்தான் சொல்லமுடியும்.
சமூகம் என்பது மூன்று மணி நேரத்துக்குள் முடிந்துவிடும் ஷங்கர் படம் அல்ல!

-  ரீ.சிவக்குமார்

வாசகர்களே,
கட்டுரை குறித்த கருத்துக்களை, எதிர்வினைகளை கமெண்ட் பாக்சில் பதியலாம்! 

எடிட்டர் சாய்ஸ்

MUST READ