Vikatan.com

www.vikatan.com would like to send you push notifications.

Notifications can be turned off anytime from browser settings.

உயர்திரு நாகரீகமானவர்களே... கெளசல்யாக்களுக்கு நாம் என்ன செய்யப் போகிறோம்?

ம் செய்தி பசி மெல்ல மெல்ல இடமாறிக் கொண்டிருக்கிறது. நேற்று தலைப்பு செய்தியாக, செய்திதாள்களின் முன் பக்கத்தை ஆக்கிரமித்த அந்த செய்தி, அதன் முக்கியத்துவத்தை இழந்து பின் தள்ளப்பட்டு இருக்கிறது. அது இயல்பானதுதான். அனைத்தையும் வெறும் செய்திகளாக மட்டும் பார்த்து பழக்கப்பட்ட நமக்கு, அதுவும் நாம் விரும்பினாலும், விரும்பாவிட்டாலும், ஆயிரக்கணக்கில் செய்தி குறிப்புகள் நம் கைப்பேசியில் வந்து விழும் இந்த காலக்கட்டத்தில், ஓரிரு நாட்களிலேயே, முக்கிய செய்திகள் முக்கியமற்று போவது இயல்பானது தான்.... இந்த நேரத்தில் வைரமுத்துவின் ஒரு கவிதை நினைவுக்கு வருவதை தவிர்க்க முடியவில்லை,


“இந்த தேசத்தில் பற்றிய தீ,
தன் சட்டையில் பற்றுகிற வரைக்கும் எவனும் சட்டை செய்வதே இல்லை !”

ஆனால், கெடுவாய்ப்பாக, தேசத்தில் பற்றிய தீ, தன் தேகத்தில் பற்றும் வரை கூட எவரும் கவலைப்படுவதில்லை.

வர்ணனைகள் விடுத்து மீண்டும், கட்டுரையின் கருப்பொருளுக்கே வருகிறேன். மீண்டும் கெளசல்யா - சங்கர் குறித்த கட்டுரைதான். ஆனால், இது அவர்களின் கட்டுரைதானே என்று, இதை நீங்கள் சுலபமாக கடந்து சென்றுவிட முடியாது. கெளசல்யா மீதான தாக்குதல், சாதிய காரணங்களுக்காக மட்டும் ஒரு பெண்ணின் மீது ஏவப்பட்ட தாக்குதல் கிடையாது. அதில் பல நூற்றாண்டாக மனித மனதில் வழிந்தோடும், ஒரு சமூக வன்மம் ஒளிந்து இருக்கிறது. பெண்களை சக மனிதர்களாக பார்க்காமல், வெறும் உடைமையாக, பண்டமாக பார்க்கும் வன்மம் அது. கெளசல்யா மீது கூரிய ஆயுதங்களால் தாக்குதல் நடந்தால், நாம் நம் வீட்டு பெண்கள் மீது நித்தமும் சொற்களால் தாக்குதல் நடத்திக் கொண்டிருக்கிறோம்.


நாம் நாகரீகமடைந்தவர்கள்:

கெளசல்யா - சங்கர் மீதான தாக்குதல் குறித்து சூழலியலாளர் பியூஷிடம் பேசி கொண்டிருந்த போது, “இதை மற்றொரு சாதிய தாக்குதலாக மட்டும் பார்க்காதீர்கள். இது பாட்ரியார்க்கி (Patriarchy - ஆண் சமூகத்தின் அனைத்து அதிகாரங்களையும் வைத்திருத்தல் - தந்தை வழி சமூகம்) என்ற பார்வையிலும் பாருங்கள். இதே ஒரு சாதி இந்து, தாழ்த்தப்பட்ட பெண்ணை திருமணம் செய்திருந்தால், அவர்கள் மீது இப்படியொரு தாக்குதல் ஏவப்பட்டு இருக்குமா...? நிச்சயம் கேள்விக்குறிதான்...

அதாவது, தமக்கு சொந்தமான ஒரு பொருளை, இன்னொருவன் கவர்ந்துவிட்டு சென்றுவிட்டான், அதுவும் தன்னைவிட சமூக அடுக்கில் கீழ் இருப்பவன் என்று மனித மனம் வன்மமாக சிந்திக்கிறது. அதன் நீட்சிதான் இந்த தாக்குதல்” என்றார்.



ஆம் தானே. நாம் பெண்களை வெறும் பண்டமாகதானே பார்க்கிறோம். சாதி இந்து, தாழ்த்தப்பட்ட பெண்ணை திருமணம் செய்து,  அதன் தொடர்ச்சியாக தாக்குதலுக்கு உண்டான வரலாறும் இருக்கத்தான் செய்கிறது என்றாலும், அது குறைவுதான்.

பெண்களை உடைமையாக பார்ப்பது, கருவில் இருக்கும் போதே துவங்கிவிடுகிறது. இந்த பொருள் எனக்கு வேண்டாம் என்பது போல், நம்மால் சுலபமாக அதை கலைத்துவிட முடிகிறது. பெண்ணை பண்டமாக கருதி அவர்களை நம் அந்தஸ்த்தின் அடையாளமாக பார்க்கிறோம், அதனால், அவர்கள் சுயமாக எடுக்கும் முடிவுகளில், நாம் அழுத்தம் செலுத்துகிறோம். சொத்திற்கு நான் காவலன் என்பது போல் பெண்களுக்கு நாங்கள் காவலர்கள் என்று பெண்களை மட்டம் தட்டுகிறோம்.

எது பெண்ணை வெறும் உடைமையாக மட்டும் பார்க்க தூண்டுகிறது. என் புரிதலில் ஒற்றை வார்த்தையில் சொல்லவேண்டும் என்றால், நாம் அடைந்த ‘நாகரீகம்’ தான் காரணம்.



தங்கை கெளசல்யாவும், லக்‌ஷ்மி அத்தையும்:

ஆம். நாம் அதிக நாகரீகமடைந்து இருக்கிறோம். அந்த நாகரீகம்தான் பல வன்ம முடிவுகளை எடுக்க காரணமாக அமைகிறது. தொலைக்காட்சியில் கெளசல்யா - சங்கர் தாக்குதல் வீடியோவை பிரித்து இடம் சுட்டு பொருள் விளக்கம் தந்து கொண்டிருந்தபோது, என் நண்பன் சொன்னான், “என்ன சுத்த காட்டுமிராண்டி தனமால இருக்கு" ன்னு. சுளீரென்று கோபம் வந்தது. எந்த காட்டுமிராண்டி இது போன்ற செயலில் ஈடுபட்டு பார்த்தீர்கள்... நாகரீமடைந்த மனித இனத்தை தவிர, வேறு எந்த இனமும், இது போன்ற கொடுஞ் செயல்களில் ஈடுப்படுவதில்லை.

நமக்கு மலைவாழ் பழங்குடிகள் குறித்து, பல முன்முடிவுகள் இருக்கிறது. அதில் முதன்மையானது அவர்கள் நாகரீகமற்றவர்கள் என்பது. சரி. நாகரீகம் என்பதற்கான பொருள் என்ன...? காரில் செல்வது, நுனிநாக்கில் ஆங்கிலம் பேசுவது, நேற்று அறிமுகப்படுத்தப்பட்ட கைப்பேசிகளை இன்று பயன்படுத்துவது. இதுதான் நாகரீகம் என்ற சொல்லுக்கான நம் புரிதல் என்றால், அவர்கள் நாகரீகமற்றவர்கள்தான்.

ஏரிமலை, தருமபுரி மாவட்டத்தில் இருக்கும் ஒரு மலைக் கிராமம்.  சாலை வசதி கிடையாது, உடல் ஆரோக்கியமாக இருந்தால், இரண்டு மணி நேர நடையில் மலை ஏறிவிடலாம். வாய்ப்பிருந்தால், சென்று பாருங்கள். கெளசல்யாக்கள் மீதான தாக்குதல்களை எப்படி முடிவுக்கு கொண்டுவருவது என்பதற்கான விடை அங்கு இருக்கிறது. ஆம். பொதுபுத்தியில் நாகரீகமற்றவர்கள் நிறைந்திருக்கும் மலைக் கிராமம் என்ற அடையாளத்துடன் இருக்கும் மலையில்தான் தீர்வு இருக்கிறது.

அந்த நாகரீகமற்ற மக்கள், பெண்களை உடைமைகளாக பார்ப்பதில்லை. பெண்கள் முடிவுகளையும் சேர்ந்து ஆண்கள் எடுப்பதில்லை.  காதல் திருமணம் செய்தால் வெட்டுவதில்லை, காதலிக்க மறுத்தால் முகத்தில் அமிலம் வீசுவதில்லை, பெண்ணை கூட்டாக சேர்ந்து வன்புணர்வு செய்வதில்லை. இத்தனைக்கும் அந்த மலையில் பழங்குடிகள் மட்டும் வாழவில்லை, சம எண்ணிக்கையில் சாதி இந்துக்களும் இருக்கிறார்கள்.

அங்குள்ள இருள பெண்மணியான லக்‌ஷ்மியுடன் ஒரு மாலை பொழுதில் பேசி கொண்டிருந்த போது, “இங்கு பல முடிவுகளை நாங்கள் (பெண்கள்)தான் எடுப்போம். இங்கு ஜாதி மாறி ஆண்கள் திருமணமும் செய்திருக்கிறார்கள். ஆனால், எங்களுக்குள் எந்த சண்டைகளும் வந்ததில்லை. இதை நீங்கள் ஒரு கேள்வியாக கேட்பதுதான் விநோதமாக இருக்கிறது...” என்றார்.

ஆம். நம் நாகரீகம் செல்லாத பல மலைக் கிராமங்கள் அப்படிதான் இருக்கிறது. அதற்காக தமிழகத்தில் பழங்குடிகள் நலமாக வாழ்கிறார்கள் என்று பாசாங்கு பேசுவது என் விருப்பமில்லை. அங்கும் பிரச்னை இருக்கத்தான் செய்கிறது. ஆனால், இன்றும் பல பழங்குடி மக்கள் பெண்களை வெறும் பண்டமாக மட்டும் பார்ப்பதில்லை. காதல் திருமணம் செய்தால், அவர்களின் அதிகப்பட்ச கோபம் தம்பதிகளை வீட்டில் சேர்க்காமல் இருப்பது மட்டும்தான். அவர்கள் ஆட்கள் வைத்து யாரையும் வெட்டுதில்லை.

ஆனால், நாகரீகமடைந்தவர்களாக பிதற்றிக் கொள்ளும் நாம் இவ்வளவையும் செய்வோமென்றால், நாகரீகம் என்ற சொல்லுக்கான உண்மையான பொருள்தான் என்ன...?

'ச்சும்மா... எழுதாதீங்க... இப்ப பல பெண்கள் நிறைய படிக்கிறாங்க, வேலைக்கு போறாங்க... இதெல்லாம் என்னவாம்?' என்றால், ஆம்... சரிதான். ஆனால், அவர்களின் ATM கார்டு யாரிடம் இருக்கிறது...?

நாம் பெண்களை தெய்வமாக மதிக்கிறோம், இன்னும் நீர் நிலைகளை அவர்கள் பெயர் வைத்து பூஜிக்கிறோம் என்று வெற்று பெருமை பேசப் போகிறோமா இல்லை இந்த ஆண்மயமான சமூகத்தை உடைக்க குறைந்தபட்சம் பொதுவெளியில் இது குறித்து பேசவாவது போகிறோமா...?

கெளசல்யாக்களுக்கு என்ன நியாயம் செய்யப் போகிறோம்...?


- மு. நியாஸ் அகமது

எடிட்டர் சாய்ஸ்

MUST READ