Vikatan.com

www.vikatan.com would like to send you push notifications.

Notifications can be turned off anytime from browser settings.

சுட்டெரிக்கும் வெயிலும் நம் உணவு தட்டும்! #WhereIsMyGreenWorld

(சூழலியல் கேட்டையும், தனி மனித பொறுப்புணர்வையும் அலசும் மினி தொடரின் இரண்டாவது பகுதி இது)

சுட்டெரிக்கும் வெயிலுக்கும், பெரும் மழைக்கும், நம் உணவு தட்டுக்கும் நெருங்கிய தொடர்பு இருக்கிறது என்றால், உங்களால் நம்ப முடிகிறதா...? ஆம். மிக நெருங்கிய தொடர்பு இருக்கிறது. அனைத்து சூழலியல் கேடுகளும் நம் உணவு தட்டிலிருந்தே துவங்கி விடுகிறது. ‘உணவெனப்படுவது நிலத்தோடு நீரே...’ என்கிறது சங்க இலக்கியம். ஆனால், நாம் ‘உணவெனப்படுவது நஞ்சும் அமிலமும்’  என வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறோம்.

உணவை தனி மனித விஷயம் என புறந்தள்ளி விட முடியாது. உணவுக்கும் சூழலியலுக்கும் நெருங்கிய சம்பந்தம் இருக்கிறது.  உணவு சிதைகிறது என்றால் சூழலியல் சிதைகிறது என்று அர்த்தம். இப்போது உணவின் மூலம் சூழலியலை சிதைத்துக் கொண்டிருக்கிறோம். இது ஏதோ எதேச்சையாக நடந்தது அல்ல,  திட்டமிட்டு நடந்தது. நாம்  உண்ணும் உணவிற்கு பின்னால் மிகப் பெரிய வணிக அரசியல் இருக்கிறது. அந்த அரசியல், நம் மரபை பரிகாசம் செய்தது. நம் உணவு குறித்து ஒரு தாழ்வு மனப்பான்மையை நமக்கு உண்டாக்கியது.
 
மரபு உணவு:

இங்கு எப்படி திணைக்கு திணை சீதோஷ்ண நிலை மாறுகிறதோ, அது போல் உணவும் இருந்தது. தமிழகத்திற்கே பொதுவான ஒற்றை உணவு என்று நம் வரலாற்றில் எப்போதும் இருந்தது இல்லை. முல்லை நிலத்து மக்கள்  சாமைச் சோற்றுக்கு ரசமும்,  வரகு சோறு, குதிரைவாலிச் சோற்றுக்கு பருப்பு கூட்டும் வைத்து உண்டார்கள் என்றால், மருத நிலத்து மக்கள் மாப்பிள்ளை சம்பா சோறும் மீன் குழம்பும்,  கருவாடும் ருசித்தார்கள். இந்த உணவு வகைகளின் ருசியும் இடத்திற்கு இடம் மாறுபடும். தஞ்சையில் காவிரி ஆற்றை ஒட்டி வாழும் பூதலூர் மக்கள், குழம்பை கெட்டியாக வைப்பார்கள் என்றால்,  மானவாரி பகுதியான தச்சன்குறிச்சி பகுதியில் வாழும் மக்கள் குழம்பை தண்ணீராக வைப்பார்கள். அதாவது, உணவு என்பது பன்முகத் தன்மை கொண்டது. அவர்கள் வாழ்வியலோடு சம்பந்தப்பட்டது. ஆனால், நாம் என்று பெருநிறுவனங்களை நம் வீட்டு அடுப்பங்கரை வர அனுமதித்தோமோ, அன்றே எல்லாம் சிதைந்துவிட்டது. உணவில் பன்முகத்தன்மை அழிந்து, ஒற்றை தன்மை வந்து விட்டது. பீட்சாவும், பர்கரும் நம் தேசிய உணவு ஆகிவிட்டது. நம் வீட்டு உணவு அலமாரிகள் ‘Packaged Food' வகைகளால் நிரம்பி வழிகிறது. செயற்கை நிறமூட்டிகள் மற்றும் சுவையூட்டிகளால் நமது கைமணம் என்னவென்றே தெரியாமல் போய்விட்டது.


உணவு சூழலியலோடு சம்பந்தப்பட்டது எப்படி?

“என்ன செய்வது நம் வாழ்க்கை சூழல். நின்று நிதானமாக சமைக்கவெல்லாம் எங்களுக்கு நேரமில்லாத போது... எங்களுக்கு வேறென்ன வழி? இது எப்படி சூழலியலோடு சம்பந்தப்பட்டதாகும்...? இது எப்படி வெயிலுக்கும், மழைக்கும் தொடர்புடையதாகும்...?” என்கிறீர்களா... இல்லை,  நெருங்கிய தொடர்பு இருக்கிறது. நம் உடல் அந்தந்த பகுதிக்கு ஏற்றார் போல் தகவமைக்கப்பட்டிருக்கிறது.

ஒரு பகுதியில் மக்கள் கருப்பாக இருப்பதும், இன்னொரு பகுதியில் மக்கள் மாநிறமாக இருப்பதும் ஏதோ எதேச்சையானது இல்லை. அவர்கள் பகுதியின் வெப்பத்தையும் குளிரையும் தாங்குவதற்கு ஏற்றார் போல் அவர்கள் உடல்வாகு இருக்கும். அது போல்தான், அங்கு விளையும் உணவு வகைகளும். அந்த தட்பவெப்ப நிலைக்கு என்ன தேவையோ அதுதான் அங்கு விளையும். வேறுப்பட்ட சீதோஷ்ண பகுதியில் வாழும் மக்கள், தங்களை ஆரோக்கியமாக வைத்துக் கொள்ள அந்த பகுதியில் என்ன உணவு விளைகிறதோ. அதை உண்பதுதான் சரியான ஒன்றாக இருக்கும். 

மானாவாரி பகுதியில் அதிகம் நீர் தேவைப்படாத சிறு தானியங்கள் விளையும், தண்ணீர் கட்டி விவசாயம் செய்யும் அளவிற்கு நீர் வளம் உள்ள பகுதியில் கரும்பும், நெல் வகைகளும் விளையும். இதுதான் இயற்கை சங்கிலி. நாம் அந்தந்த பகுதியில் என்ன விளைகிறதோ, அது உண்டு வாழும் வரை எந்த பிரச்னையும் இருக்காது. ஆனால், இந்த சங்கிலி மாறும் போதுதான் அனைத்து பிரச்னைகளும். அதிகம் தண்ணீர் தேவைப்படும் கரும்பை, தருமபுரியின் வறட்சியான பகுதியில் நட்டால், நாம் பாசனத்திற்காக பூமியிலிருந்து  தண்ணீரை அதிக அளவில் உறிஞ்சுவோம். இது மோசமான சீரழிவிற்கு நம்மை அழைத்து செல்லும்.


தனி மனிதன் செய்ய வேண்டியது என்ன?

ஒரு பர்கர் செய்ய 2500 லிட்டர் மறை நீர் தேவை.  ஒரு லிட்டர் குளிர்பானம் செய்ய 20 லிட்டர் மறை நீர் தேவை. நாம் இது போன்ற உணவு வகைகளை தவிர்க்கும் போது அல்லது குறைத்துக் கொள்ளும் போது இந்த நீர் சேமிக்கப்படுகிறது. அதாவது, நாம் இயற்கையை சுரண்டாமல் இருக்கிறோம். அதற்கு மாற்றாக நாம் தங்கி இருக்கும் பகுதியில் என்ன விளைகிறதோ, அதை உண்பதன் மூலம் இரண்டு அற்புதமான விஷயங்கள் நடக்கிறது. ஒன்று அந்தந்த பகுதி பொருளாதாரம் வளர்கிறது. இன்னொன்று தேவையற்ற போக்குவரத்து குறைகிறது. இதனால் சூழல் மாசுபடுவது தவிர்க்கப்படுகிறது.
 

சூழலை சுரண்டாமல் இருப்பது என்பது அனைத்து தளங்களிலும் இருக்க வேண்டும். அதை நாம் உணவு தட்டிலிருந்து துவங்க வேண்டும்.

இந்த மினி தொடரின் முதல் பகுதியான

சுட்டெரிக்கும் வெயிலுக்கு நாமும் ஒரு வகையில் காரணம் என்பது உங்களுக்கு தெரியுமா....? - வை படிக்க இங்கே க்ளிக் செய்யவும்


 - மு. நியாஸ் அகமது
 


 

எடிட்டர் சாய்ஸ்

ஜெர்சி மாடுகள், பிரேசில் காபி, மருத்துவமனை உறுதி! ஜெயலலிதா பற்றி தோழியின் நினைவலைகள்
placeholder

அதே மாதிரி ஜெயலலிதா தன்னுடைய 10 வயதில் சிவாஜி கணேசன் முன்னிலையில் மயிலாப்பூரில் செய்த நடன அரங்கேற்றப் படங்கள் முதல் அதற்குப் பிறகான அவரது சின்ன வயசுப் படங்களை நாங்கள் தொகுத்திருந்தோம். அதை 2012 ம் ஆண்டு, எனக்கு அவரை சந்திக்கும் வாய்ப்புக் கிடைத்த போது கொடுத்தேன். அதைப் பார்த்து ரொம்ப சந்தோஷமாகிட்டாங்க. அந்தப் படத் தொகுப்பை, தன்னோட ஹேண்ட் பேக்ல வச்சுக்கிட்டாங்க. பத்திரமா வைத்துக் கொள்வதாகவும் சொன்னாங்க. சினிமாக்காரங்க என்றால் ஈஸியாக அணுகலாம் என்கிற திரையை உடைத்து, அவங்க தனி ரூட்டைப் போட்டு, அதை மத்தவங்க ஃபாலோ பண்ற அளவுக்கு வாழ்ந்து காட்டினாங்க. குறிப்பா, சினிமா விழாக்கள், நிகழ்ச்சிகளுக்கு போக மாட்டாங்க. 

அம்மாவிடமிருந்து போன் வந்தால்...!? - உருகும் வீணை காயத்ரி
placeholder

''சமீபத்தில் கொலை மிரட்டல் விட்டப் பையனால் அம்மாவை சந்திக்க வேண்டிய சூழ்நிலை ஏற்பட்டது. கடந்த ஜூலை 27-ம் தேதி சி.எம் ஆபீஸ்ல இருந்து போன் வந்தது. அம்மா உங்களை உடனே வரச்சொன்னதா சொன்னாங்க. நான் கொஞ்சமும் யோசிக்காமல் போய் நின்னேன். பொதுவாகவே நானும், அவங்களும்தான் தனியாகத்தான் பேசிப்போம். ஆனா, அன்றைக்கு, எல்லா அதிகாரிகளும், இருந்தாங்க. அவங்க முன்னாடி, 'எப்படி இருக்கீங்க' என கேட்டார். நான் பதில் சொல்லிவிட்டு, 'நவம்பர் மாதத்தோடு என்னோட டர்ன் முடியுது' என சொன்னேன். இதற்கு அவர், எல்லோருடைய முன்னிலையிலும், அடுத்த மூன்று வருஷத்துக்கும் நீங்களே துணை வேந்தரா இருங்க என சொல்லிவிட்டு, அவருக்கு பின்னால் இருக்கும் எல்லோரையும் பார்த்து மறுபடியும்  இதையே சொன்னார். அப்போதுதான் அவர்கிட்ட, 'நான் உங்களை சந்திக்க இரண்டு வருஷமாக முயற்சி செய்துட்டு இருந்தேன். இந்த கொலை மிரட்டல் காரணமாகத்தான் உங்களை சந்திக்கிற வாய்ப்பு கிடைச்சிருக்கு, நான் தனி மனுஷியாக இசை பல்கலைக்கழகத்தை நடத்தி வருகிறேன்' என சொன்னேன். உடனே, சம்பந்தப்பட்டவர்களை அழைத்து, அவங்களுக்குத் தேவையான எல்லா உதவிகளையும் செய்து கொடுங்க என சொன்னார்.  'அடுத்த முறைப் பார்க்கும்போது உங்க முகத்துல சிரிப்பை மட்டும் தான் பார்க்கணும்' என ஆறுதல் சொன்னாங்க. அந்த வார்த்தை இன்னும் என் காதில் கேட்டுட்டே இருக்கு. அதுதான் நான் அவங்களை கடைசியாகப் பார்த்தது.  அதற்குப் பிறகு அவரை பார்க்க முடியவில்லை. அவர் சொன்னது போல அதற்கான வேலைகள் நடந்து கொண்டிருக்கும்போதே அம்மா மருத்துவமனையில் அனுமதிக்கப்பட்டுட்டாங்க. நான் இப்போ அடுத்த ஆர்டருக்காக காத்திட்டு இருக்கேன். இன்னும் ஆர்டர் என் கைக்கு வரவில்லை''

MUST READ