Vikatan.com

www.vikatan.com would like to send you push notifications.

Notifications can be turned off anytime from browser settings.

[X] Close

இன்றும் அவர்களே தான் நுங்கம்பாக்கம் ரயில் நிலையத்தில் காத்திருக்கிறார்கள்...! #RIPSwathi

விடிந்தும் விடியாத காலைப் பொழுது. அழுவதற்கு தயாராக இருக்கும் குழந்தைபோல், இருண்ட மேகம் திரண்டிருக்கிறது. காலை 5.50 மணி. நுங்கம்பாக்கம் ரயில்வே நிலையம். சில கடைகள் திறந்திருக்கின்றன. பெரிதாக கூட்டம் ஒன்றுமில்லை. பத்து, இருபது பேர் ஆங்காங்கு அமர்ந்திருக்கிறார்கள்.

பெரும்பாலானவர்கள் காவல் துறையினர், அதில் பாதி பேர் மஃப்டியில் இருந்தார்கள். 5.55 மணி சென்னை கடற்கரை-காஞ்சிபுரம் தொடர்வண்டி வருகிறது, யாரும் இறங்கியதாக தெரியவில்லை. சிலர் ஏறுகிறார்கள்.

புதிதாக நடைப்பழகிய குழந்தைபோல், நேரம் வேகமாக நகர்கிறது. முன்பைவிட இப்போது கொஞ்சம் கூட்டம் அதிகமாகிறது. காவல்துறையை சேர்ந்த ஒருவரிடம் பேச்சுக் கொடுத்தோம். நாம் அடுத்து என்ன கேள்வி கேட்க போகிறோம் என்று உணர்ந்தவராக, “வெள்ளிக்கிழமை நான் இங்க இல்ல சார்... நேத்துலேர்ந்து தான், எனக்கு இங்க டியூட்டி...” என்று சுருக்கமாக பேசிவிட்டு நகர்கிறார். 

சுவாதிக்கு இரங்கல் தெரிவித்ததன் அடையாளமாக, அவள் அமர்ந்திருந்த இரும்பு இருக்கை முழுவதும் பாதி அணைந்த மெழுகுவர்த்தி இருக்கிறது. அதை பார்த்துக் கொண்டே, அதற்கு பக்கத்து இருக்கையில் அமர்கிறோம். அதில் அமர்ந்திருந்த ஒரு இளைஞர், “நேத்து இங்க மெழுகுவர்த்தி அஞ்சலி செலுத்தினாங்க ப்ரோ... அதான்...” என்கிறார்.

நீங்க அதுல கலந்துக்கிட்டீங்களா ? 

இல்லை ப்ரோ... ஃபேஸ்புக்ல பார்த்தேன்... நானும் ஷேர் பண்ணினேன் என்று அந்த உரையாடலை நெருக்கமாக்குகிறார்.

நீங்க வெள்ளிக்கிழமை இங்க இருந்தீங்களா ?

இல்லை...  நான் வாட்ஸப்ல தான் பார்த்தேன். ரொம்ப குரூயல் ப்ரோ... என்று அவர் சொல்லி முடித்தபோது தாம்பரம் நோக்கி ஒரு தொடர்வண்டி வருகிறது. அதில் ஏறி செல்கிறார்.

சுவாதிக் கொல்லப்பட்ட இடத்திற்கு அருகில் இருந்த கடைக்காரரிடம் பேச்சுக் கொடுத்தோம். அவர், இது குறித்து பேச தயாராக இல்லை என்பது அவரது பாவனைகளிலேயே தெரிந்தது.

மணி 6.20,  கூட்டம்  மேலும் அதிக்கரிக்கிறது. அப்போது மஃப்டியில்  இருந்த பெண் காவலாளி ஒவ்வொருவரிடமும், நீங்கள் சம்பவம் நடந்தபோது இங்கு இருந்தீர்களா...? என்று விசாரிக்கிறார்.

எல்லோரிடமிருந்தும்  இல்லை... இல்லை என்ற பதில் தான் வருகிறது. “தெரிஞ்சவங்க கூட சொல்லமாட்டாங்க சார்... அப்ப அறுபது பேர் கிட்ட இருந்து இருக்காங்க... கேட்டா யாரும் பார்க்கலை... பார்க்கலைன்னு சொல்றாங்க...” என்கிறார் கவலையாக.

“இன்னும் ரெண்டு நாள்ல எப்படியாவது பிடிச்சுருவோம் சார்...” என்று நகர்கிறார்.

மூன்று நான்கு கல்லூரி மாணவிகள், சுவாதி அமர்ந்திருந்த இருக்கையை கடந்து சொல்லும்போது, ஒரு மாணவி தன் தோழியிடம், “இங்க தான் அந்த பொண்ணு உட்கார்ந்து இருந்துச்சாம்...” என்கிறாள். 

அப்போது தேசிய தொலைக்காட்சியை சேர்ந்த குழு ஒன்று வருகிறது. எங்கு கேமராவை வைக்கலாம், எங்கு நின்று பேசலாம்.. என்ன பேசலாம் என்று அந்த நிருபர் தயாராகிறார்.

“சரியா... 6.35 பேசலாம்... அப்ப தான் இன்னும் கொஞ்சம் கூட்டம் வரும்...” என்று ஒளிப்பதிவாளரிடம் கூறிவிட்டு, பேச வேண்டியதை ஒருமுறை தனக்குள் பேசி பார்த்துக்கொள்கிறார்.

தொடர்வண்டி நிலையத்தில் கொஞ்சம் கூட்டம் அதிகரிக்கிறது. வெகு நேரமாக யாரும் அமராமல் இருந்த சுவாதி அமர்ந்திருந்த இரும்பு இருக்கையில், வடமாநிலத்தை சேர்ந்த ஒரு இளைஞர் அமர்கிறார். எல்லோரும் அவரையே பார்க்க... ஏன் தன்னை எல்லோரும் பார்க்கிறார்கள் என்று புரியாமல், அங்கிருந்து எழுந்து நகர்கிறார்.

அந்த தேசிய தொலைகாட்சி பெண் நிருபர், சரளமான ஆங்கிலத்தில் உக்கிரமான குரலில் வெள்ளிக்கிழமை நடந்த சமபவத்தை கேமிரா முன்பு விவரிக்கிறார். எல்லோரும் அவரையே பார்த்தவாறு கடந்து செல்கிறார்கள்.

6.46 மணி. செங்கல்பட்டு தொடர்வண்டிக்காக இப்போது ஐம்பதுக்கும் மேற்பட்டோர், நிலையத்தில் காத்திருக்கிறார்கள். அதில் பெரும்பாலானவர்கள் வழக்கமாக அந்த வண்டியில் பயணிப்பவர்கள். பலரிடம் பேச்சுக் கொடுத்தோம், யாரும் பேச தயாராக இல்லை.

கையில் 'பிசினஸ்லைன்' பேப்பர் வைத்திருந்த ஒருவர், தன் பெயரை குறிப்பிடாமல், “அப்ப அறுபது பேருக்கு மேல இருந்திருப்போம். அந்த பொண்ணு இருந்த இடத்துக்கு பக்கத்திலயே ஆறு பேரு நின்னுக்கிட்டு இருந்தாங்க. அதுல ரெண்டு பேரு பொண்ணுங்க... கொஞ்சம் நேரத்துல ஒரு சத்தம் மட்டும் கேட்டுச்சு... எல்லோரும் சுதாரிக்கிறதுக்குள்ளேயே அவன் ஓட ஆரம்பிச்சுட்டான்...”

யாரும் எதுவும் பண்ணலையா...?

ரெண்டு பேர் அவனை துரத்திக்கிட்டு ஓடுனாங்க...

அப்புறம் என்ன ஆச்சு...?

தெரியலை... நான் போக வேண்டிய ட்ரெயின் வந்துருச்சு... நான் ஏறி போயிட்டேன் என்று சொல்லி முடித்த போது, செங்கல்பட்டு தொடர்வண்டி வந்தது. அதில் ஏறி பயணமாகிறார்.

இது இன்று (ஜூன் 27, திங்கட்கிழமை)  காலை 5.50 மணியிலிருந்து - 6.50 மணி வரை நுங்கம்பாக்கம் ரயில் நிலையத்தில் நான் பார்த்த காட்சிகள்.

அந்த சம்பவத்திற்கு பின்பு நுங்கம்பாக்கம் ரயில் நிலையத்தில் காவலர்களின் எண்ணிக்கை அதிகரித்திருப்பதை தவிர வேறு எதுவும் மாறிவிடவில்லை என்பது தான் முகத்தில் அறையும் உண்மை.  இப்போது நிலையத்தில் கொலை குறித்த கிசுகிசுப்புகள் கேட்கிறது. நாட்கள் செல்லும்போது இந்த கிசுகிசுப்புகள் அடங்கும்.

சென்னையில் வேறொரு நாள், வேறொரு இடத்தில் இதுபோல் சம்பவம் நடக்கும்போது, நாம்  கூகுளில் ரேண்டமாக அந்த சம்பவம் குறித்த செய்திகளை படிக்க ‘Murder In Chennai’ என்று தேடி பார்ப்போம். அப்போது சுவாதி குறித்த செய்திகள் இரண்டாவது பக்கத்தில் தொக்கி நிற்கும். இப்போதுபோல் அப்போதும் கடந்துச் செல்வோம்.

அந்த வெள்ளிக்கிழமை, ஒரு பத்து பதினைந்து பேர், இந்த தொடர்வண்டி போனால் என்ன, அடுத்த வண்டியில் போய் கொள்ளலாம் என்று நினைத்து, சுவாதியை காப்பாற்ற முயற்சித்து இருந்தால், ஒருவேளை இன்று  சுவாதியும் அவர்களுடம் பயணம் செய்திருப்பாள்.

நாம் தான் கற்றுக் கொடுத்தோம். எந்த வாய்ப்பையும் விட்டுவிடாதே. வாய்ப்புகள் யாருக்காகவும் காத்திருக்காது.  உன் இருப்பை தக்க வைத்துக்கொள்ள ஓடு. வேகமாக ஓடு என்று பயின்றோம், பயிற்றுவித்தோம். அப்படி பயின்றவர்கள் தான் சுவாதியை கண்டுகொள்ளாமல் கடந்துச் சென்றிருக்கிறார்கள். அவர்களே தான் இன்றும் அடுத்த வண்டிக்காக  காத்திருக்கிறார்கள்.

- மு. நியாஸ் அகமது

Advertisement
Advertisement
Advertisement
Advertisement
Advertisement

எடிட்டர் சாய்ஸ்

Advertisement

MUST READ

Advertisement
[X] Close