Vikatan.com

www.vikatan.com would like to send you push notifications.

Notifications can be turned off anytime from browser settings.

அது வெறும் நாயின் ஓலம் மட்டுமல்ல...!

செர்னோபில் அணு உலை விபத்து நடந்த சில மணி நேரங்களில், அப்பகுதி முழுவதும் அச்சம் வியாபிக்க துவங்குகிறது. அப்பகுதி மக்களுக்கு,  ' அது எது மாதிரியான விபத்து... எது மாதிரியான விளைவுகளை கொண்டு வரப்போகிறது...' என்று முதலில் புரிந்திருக்கவில்லை. ஏதோ சுற்றுலா செல்வது போல், அப்பகுதியை போய் பார்வையிடுகிறார்கள். கொஞ்ச நாட்களில் அதன் மோசமான விளைவுகள் மக்களுக்கு புரியத் துவங்குகிறது. அப்பகுதியைச் சேர்ந்த ஒவ்வொருவரும் ஒரு குட்டி அணு உலையாக கதிர் வீச்சை உமிழத் துவங்குகிறார்கள். கொடும் நோய்கள் பரவத்துவங்குகின்றன. எங்கும் அச்சம் மக்களை பீடிக்கிறது. மக்கள் பாதுகாப்பான இடங்களில் குடியமர்த்தப்படுகிறார்கள். 

இவ்விபத்து மனிதர்களை மட்டும் பாதிக்கவில்லை, மிக மோசமாக விலங்குகளையும் பாதிக்கிறது. இந்த விலங்குகள் அங்கும் இங்கும் உலாவுவதால், இது கதிர்வீச்சைக் கடத்தும் என்று அரசு அஞ்சுகிறது. எப்போதும் தன்னால் உருவான பெரும் சிக்கல்களுக்கு தீர்வற்று இருக்கும் மனிதனுக்கு, இப்போதும் தீர்வு இருக்கவில்லை. அவன் தீர்வென நம்பியது, அந்த விலங்குகளை கொல்வதை மட்டும்தான். ஆம், வேட்டைக்காரர்கள் அந்த விலங்குகளை கொல்வதற்கு  அரசால் பணிக்கப்படுகிறார்கள்.

வேட்டைக்காரர்கள் அந்த மிருகங்களை கொல்வதற்கு எத்தனித்த போது, ஒரு நாய் வேட்டைக்காரர் மீது சிநேக பார்வை வீசுகிறது, ஒரு பூனை தன்னை காத்துக் கொள்ள மண் சட்டியினுள் ஒளிந்து கொள்கிறது, குதிரை கனைக்கிறது.

இந்தச் சூழலை ஒரு வேட்டைக்காரர் இவ்வாறாக விவரிக்கிறார்,  “ பூச்சிகள் உட்பட, உயிர் வாழக்கூடிய உயிரினங்கள் அனைத்துக்கும் ஆன்மா என்பது இருக்கிறது. காயம்பட்ட மான் இதோ இங்கே விழுந்துக் கிடக்கிறது. நீங்கள் அதன் கதையை முடிப்பதற்கு பதிலாக, அதற்காக நீங்கள் வருந்த வேண்டும் என விரும்புகிறது...”  என்கிறார்.

அந்த வேட்டைக்காரர்களை சந்தித்து, அவர்களின் அப்போதைய அனுபவங்களை ஸ்வெட்லானா அலெக்ஸாண்ட்ரோவ்னா அலெக்ஸியேவிச் என்னும் எழுத்தாளர்,  தன் ‘Voices of Chernobyl’ என்னும் நூலில் பதிவு செய்திருக்கிறார்.

இந்த கட்டுரை, அணு உலைகளைப் பற்றி பேசுவதற்கோ அல்லது நியூக்ளியர் சப்ளையர்ஸ் குரூப்பில் (என். எஸ். ஜி), இந்தியா இணைய விரும்புவதை பற்றி பேசுவதற்கோ அல்ல. இது அன்பை பற்றி பேசுவதற்காக. சக உயிரினங்கள் மீதான காதலை பற்றி பேசுவதற்காக. மனிதர்களின் எதிர்காலத்தை பற்றி பேசுவதற்காக...

மனிதர்கள் போல் நடந்து கொள்ளுதல் :

ஊரே கலவரச் சூழலில் இருக்கிறது, அணு உலை விபத்தினால் அப்பகுதி மக்கள் வேறு இடங்களுக்கு இடம்பெயர்ந்து கொண்டிருக்கிறார்கள். எங்கும் அசாதாரண சூழல். ஆனால், அப்போதும்  மிருகங்கள் தன் இயல்பை இழந்துவிடவில்லை. அதன் ஆன்மா அப்போதும் உருக்குலையாமல்தான் இருக்கிறது. ஆனால், மனிதர்கள்தான் ஏகாந்த சூழலில் கூட தம் சமநிலையை இழக்கிறார்கள்.

அண்மையில் ஒரு மருத்துவ மாணவர், ஒரு நாயை மொட்டைமாடியிலிருந்து போடும் வீடியோ ஒன்று இணையதளத்தில் வெளியானது. உண்மையில், அந்த நாயின் ஓலத்தை விட, அன்பை விரும்பும் மனிதர்களை அதிகம் பாதித்தது நிச்சயம் அந்த நாயை துன்புறுத்திய மனிதரின் முக பாவனைதான். அப்போது அவர் முகத்தில் படர்ந்த மகிழ்ச்சியை, அந்த மெல்லிய சிரிப்பை எதிர்காலத்தின் மீது பெரும் நம்பிக்கை வைத்திருக்கும் எவராலும் சுலபமாக கடந்துச் சென்று விட முடியாது. உண்மையில் பிறரின் வலிகளை கண்டு இன்புறும் அந்த சிரிப்புதான் அச்சமூட்டுகிறது, எதிர்காலத்தின் மீதான அனைத்து நம்பிக்கைகளையும் தகர்க்கிறது.



 

அன்பை மட்டுமே வெளிப்படுத்த தெரிந்த,  பொருளியல் சார்ந்து எந்த எதிர்பார்ப்பும் இல்லாமல், அன்பை மட்டும் எதிர்பார்க்கும் அந்த ஜீவனிடத்தில் கூட மனிதனால் இயைந்து வாழ முடியவில்லை என்றால், நிச்சயம் மனிதன் சகமனிதர்களுடன் இயைந்து வாழும் பண்பை தொலைத்துவிட்டான் என்றுதான் பொருள்.  

ஆம், மனிதர்களுக்கு எப்போதும் சகமனிதர்களிடம் எதிர்பார்ப்பு இருக்கும், அந்த எதிர்பார்ப்பு பூர்த்தியடையவில்லை என்றால் கோபம் கொள்வார்கள், வேற்றுமை பாராட்டுவார்கள். ஆனால், விலங்குகள் எப்போது அப்படி செய்வதில்லை, அது தன் ஆன்மாவிலிருந்து மட்டுமே உரையாடும். அது தன் குரூரத்தை வெளிப்படுத்தவோ  அல்லது பேராசைக்காகவோ மனிதர்களை கொல்வது இல்லை.  ஆனால், இது அனைத்தையும் மனிதன் செய்கிறான்.  இனி வேண்டுமானால், வெறிப்பிடித்த நாய்களை மனிதர்கள் போல் நடந்து கொள்ளாதீர்கள் என்று அழைக்கலாம்.  ஆனால்,  இது மகிழ்ச்சிகரமானது அல்ல.
 
தேவை அடிப்படையில் மாற்றம்:



‘அப்பகலிப்டோ’ திரைப்படத்தில் ஒரு வயதான தொல்குடி, தன் இனக்குழுவிற்கு ஒரு கதை சொல்லுவார். அந்த கதை,

ஒரு சமயம் மனிதன் தனியாக சோகமாக அமர்ந்திருக்கிறான். அப்போது அவனிடத்து சென்ற பிற விலங்குகள், " நீ சோகமாக அமர்ந்திருப்பதை நாங்கள் பார்க்க விரும்பவில்லை. உனக்கு என்ன வேண்டுமென்று கேள்" என்கிறது. அவன் எனக்கு நல்ல பார்வை வேண்டுமென்கிறான். பருந்து, தன் பார்வையை தருகிறது. எனக்கு உடல் வலிமை வேண்டுமென்கிறான், சிறுத்தை தன் பலத்தை தருகிறது. எனக்கு உலகின் ரகசியம் தெரிய வேண்டுமென்கிறான், பாம்பு நான் உனக்கு சொல்கிறேன் என்கிறது. இது போல் எல்லா விலங்குகளும் தம்மிடம் இருந்த சிறப்பை எல்லாம் மனிதனுக்கு கொடுத்தன. அவன் அதை பெற்றுக் கொண்டு போய்விட்டான். அப்போது ஒரு ஆந்தை பிற விலங்குகளிடம், ”இப்போது மனிதனுக்கு எல்லாம் தெரிந்துவிட்டது. அவன் மிக வலிமையானவன் ஆகிவிட்டான். என்றது. ஒரு மான், “அவனுக்கு தேவையான எல்லாம் கிடைத்துவிட்டது. இனி அவன் சோகமாக இருக்கமாட்டான் அல்லவா...?” என்கிறது. அதற்கு ஆந்தை, “இல்லை, அவனிடம் ஒரு வெற்றிடத்தை பார்த்தேன். அதை எது கொண்டும் நிரப்ப முடியாது. அவன் இந்தப் புவியில் உள்ள எல்லாவற்றையும் உறிஞ்சுவான். ஒரு நாள் உலகம் அவனிடம் சொல்லும், என்னிடம் எதுவும் இல்லை. என்னால் இதற்கு மேல் உனக்கு எதுவும் தர முடியாது..” என்பதாக அந்த கதை இருக்கும்.

மனிதன், தானும் உலகம் சார்ந்த இன்னொரு உயிரினம்தான் என்பதை மறந்துவிடுவான். அவனுக்குள்ள உரிமைகள் அனைத்தும் பிற உயிரினங்களுக்கும் உள்ளது என்பதை நம்ப மறுப்பான். அவன் அனைத்திலும் தாம்தான் உயர்ந்தவன் என்று கருதி, அவன் மகிழ்ச்சிக்காக அனைத்தையும் எல்லையற்று சுரண்டுவான் என்பதுதான் இந்த கதையின் உட்பொருள். இந்த சம்பவமும் அத்தகையானதுதான். அவன் மற்ற உயிரினத்தைவிட தன்னை மேலானதாகக் கருதி, பிற உயிரினங்களை துன்புறுத்துகிறான்.

தன்னை மேலானதாக கருதும் இந்த எண்ணம், ஏதோ ஒரு நாளில் நிகழ்ந்தது அல்ல. அது நம் கல்வி, நம் வாழும் சமூகம் நமக்கு கற்பித்தது. இதில் மாற்றம் கொண்டு வராமல், இந்த சம்பவத்திற்காக உச்சுக்கொட்டுவது மட்டும் நியாயமானதாக இருக்காது.

நம் குழந்தைகளுக்கு ஒவ்வொரு உயிரின் மகத்துவத்தையும் கற்பிப்போம்,  மனிதரை மதிப்பதுடன், பிற உயிரினங்களையும் வாழும் உலகையும் மதிக்க கற்று தருவோம்.

அது வெறும் நாயின் ஓலம் மட்டுமல்ல, மரணித்துக் கொண்டிருக்கும் மானுட நேயத்தின் ஓலம் என்பதை உணர்வோம்.

-  மு. நியாஸ் அகமது | ஓவியம் : பிரேம் டாவின்ஸி

 

எடிட்டர் சாய்ஸ்

MUST READ