Vikatan.com

www.vikatan.com would like to send you push notifications.

Notifications can be turned off anytime from browser settings.

இறந்த தீவிரவாதிக்கு எழுதப்பட்ட கடிதமும், அதற்கு ஒரு காஷ்மீர் இளைஞரின் பதிலும்...!

 முன் குறிப்பு:

ஜூலை 8 ம் தேதி, வெள்ளிக்கிழமை பாதுகாப்பு படையினரால் இருபத்தி இரண்டு வயது தீவிரவாதத் தலைவன்ர் புர்ஹன்வானி கொல்லப்பட்டார். அவரது நினைவுக் கூட்டங்களுக்குப் பல்லாயிரம் மக்கள் கூடி பிரார்த்தனை செய்தார்கள். எதிர்ப்பாளர்கள், பாதுகாப்புப் படையினரோடு மோதலில் ஈடுபட்டார்கள். இதில்  பொதுமக்கள்  பலர் சுட்டுக்கொல்லப்பட்டார்கள். இதற்கடுத்து நிகழ்ந்த நிகழ்வுகள்,  காஷ்மீரை மீளாத் துயரத்துக்குத் தள்ளியிருக்கின்றன.

இதனிடையே காஷ்மீர் சூழல் குறித்தும், அங்குள்ள ஹூரியத் தலைவர்களின் பின்னணி குறித்தும் இறந்த புர்ஹன்வானிக்கு முன்னாள் ராணுவ மேஜர்  கெளரவ் ஆர்யா ஒரு கடிதம் எழுதி உள்ளார்.

மேஜர்  கெளரவ் ஆர்யாவின் கடிதத்துக்கு ஒரு காஷ்மீரிய இளைஞர் சமூக ஊடகத்தில் பதில் கடிதம் எழுதி உள்ளார். அந்த கடிதங்களின் தமிழாக்கம் இங்கே...

ராணுவ மேஜர்  கெளரவ் ஆர்யா எழுதியக் கடிதம்

அன்புள்ள இறந்தவருக்கு,

இந்தியப் படைகளால் காஷ்மீர் பள்ளத்தாக்கில் நீங்கள் கொல்லப்பட்ட பிறகு, இது வரை 23 மக்கள் இறந்திருக்கிறார்கள். அவர்கள் ஏன் இறந்தார்கள் என்று எனக்கு தெரியாது. அவர்கள் பெரும்பாலும் உங்கள் மரணத்திற்காக பழிவாங்க துடிப்பவர்களாக இருந்து இருக்க கூடும்.  ஆனால், அந்த எண்ணம் ஈடேறவில்லை. போராட்டக்காரார்களால்,  ஒரு காவல் அதிகாரி ஆற்றில் தூக்கி வீசப்பட்டார். அதில் அவர் மூழ்கி இறந்தே போனார்.

நான் உங்கள் அனைவரின் துக்கத்திலும் பங்கெடுத்துக்கொள்கிறேன். நீங்கள் எவ்வளவு வெறுக்கத்தக்கவராக இருந்தாலும், அதற்காக உங்கள் குடும்பத்தின் மீது பழிசுமத்த என் மனம் இடம் தரவில்லை.

நீங்கள் ஒரு பொறியாளராக, மருத்துவராக, தொல்பொருள் ஆய்வாளராக, மென்பொறியாளராக ஆகி இருக்கக்கூடும். ஆனால்  விதி வேறு விதமாக இருந்தது. உடனடி பிரபலத்தையும், புகழ்ச்சியையும் தரும்  கவர்ச்சிமிக்க சமூக ஊடகத்தை நோக்கி  உங்களின் அந்த விதி வலைவிரித்தது. 

உங்கள் தம்பிகளுடன் எடுத்துக் கொண்ட படங்களை நீங்கள் முகநூலில் பகிர்ந்து இருந்தீர்கள். அதில், நீங்கள் ராம்போக்கள் (அமெரிக்க கதாநாயகன்)  போல் துப்பாக்கிகளையும் வைத்து இருந்தீர்கள். அது ஹாலிவுட் திரைப்பட காட்சி போல் இருந்தது. உங்களது துப்பாக்கிகளில் ரவைகளை  நிரப்பி, உங்களது தோள் பட்டையில் மாட்டி இருந்தீர்கள். இது காலம் கடந்த அறிவுரைதான்; இருந்தாலும் சொல்கிறேன். இனி, நீங்கள் அது போல் ராணுவக் கட்டுப்பாட்டில் இருக்கும் பகுதிகளில் செய்யாதீர்கள்.

நீங்கள் பாதுகாப்பாக, உங்கள் முகநூல் கணக்கின் பின்னால் ஒளிந்துகொண்டு, காஷ்மீரி இளைஞர்களை, இந்திய சிப்பாய்களை கொல்லத் தூண்டினீர்கள்.  இதனால், உங்களை முகநூலில் பின் தொடரும் பெண்கள்  அளவில்லாத ஆனந்தம் அடைந்தார்கள். நீங்கள் சமூக ஊடகத்தின் பரபரப்பு நாயகனாக மாறினீர்கள். ஆனால், உங்களுக்கே தெரியாமல், உங்களை ராணுவம் கண்காணித்துக் கொண்டே இருந்தது.



நீங்கள் உங்கள் 22 வயதில் இறந்து வீட்டீர்கள். இந்த தாக்குதல் நடவடிக்கையிலிருந்து தப்பி இருந்தீர்கள் என்றால், உங்கள் 23 வயதில் இறந்து இருப்பீர்கள். உங்கள் மரண நாள் மட்டுமே தள்ளி போயிருக்கும்.  அவ்வளவுதான்.  ஆனால், தாக்குதலும், அதன் விளைவும் இதே தீவிரத்தில்தான் இருந்து இருக்கும்.

நாம் முன்பே சந்தித்து இருந்தால் (நீங்கள் இறப்பதற்கு முன்பு) , நான் உங்களுக்கு ஹூரியத் மாநாட்டு (காஷ்மீர் பிரிவினைவாத கட்சி)  தலைவர்களைப் பற்றி சில விளக்கங்களை தந்து இருக்கக் கூடும். ஹூரியத் தலைவர்கள் ரத்தத்தை உறிஞ்சும் அட்டைகளைப் போன்றவர்கள். மனித ரத்தத்தை உறிஞ்சி ருசி காண்பாவர்கள். அவர்கள், காஷ்மீர் இளைஞர்களை  இந்திய ராணுவத்தை எதிர்கொள்ள அனுப்புகிறார்கள். இது எது மாதிரியான போர்...  சிங்கத்தை எதிர்கொள்ள, ஆட்டுக்குட்டிகளையா அனுப்புவது...?

ஹூரியத் தலைவர்களின் பிள்ளைகள் ஜிஹாத்தில் ஈடுபடாமல், வெளிநாட்டில் பாதுகாப்பாக படித்துக் கொண்டிருக்கும் ரெட்டை வேடத்தையும் நான் உங்களுக்கு அம்பலப்படுத்தி இருப்பேன். ஹூரியத்  தலைவர்களின் ஒரே ஒரு உறவுக்காரராவது இந்த ஜிஹாத்தில் பங்கு கொள்கிறார்களா என்று காட்டுங்கள்.

இந்திய ஆக்கிரமிப்பை எதிர்த்து சண்டையிடுவதாக நீங்கள் சொல்லும் போரில், ஹூரியத் மாநாட்டின் தலைவர் சையது அலி கிலானியின் சொந்தக்காரர் யாராவது இருக்கிறார்களா...? அவர்கள் அனைவரும் வெளிநாடுகளில் பாதுகாப்பாக படித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். கிலானியின் மகன் நயீம் கிலானி, ஐ.எஸ்.ஐ-யின்  வளர்ப்பில் பத்திரமாக,  பாகிஸ்தானின் ராவில்பிண்டியில் மருத்துவ தொழிலை பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறார். அவரது இரண்டாவது மகன் ஜகூர், தென் டெல்லியில் வசிக்கிறார்.

ஹூரியத் மாநாட்டின் இன்னொரு தலைவரான மிர்வாய்ஷ் உமர் ஃபாரூக்கின் சகோதரி ராபியா,  அமெரிக்காவில் மருத்துவராக உள்ளார். அது போல, இன்னொரு தீவிரவாத இயக்கமான துக்த்ரான் - இ - மில்லட்த்தின் தலைவர் அசியா அந்த்ராபியின் சகோதரி மரியம் அந்த்ராபி, அவரது குடும்பத்துடன் மலேசியாவில் வசிக்கிறார்.   



காஷ்மீர் பிரிவினைவாதம் கோரும் அனைத்து தலைவர்களின் மகன்களும், மகள்களும் பாதுகாப்பாகவும், வசதியுடனும் காஷ்மீருக்கு வெளியே சுக போக வாழ்க்கை வாழ்ந்துகொண்டு  இருக்கிறார்கள். இந்த ஜிஹாத் மற்றவர்களின் கண்மணிகளுக்குதான்...!

காஷ்மீர் இளைஞர்கள் தொடர்ந்து ராணுவத்தை குற்றம் சுமத்துகிறார்கள். ஆனால், அவர்கள் எப்போதும் ஹூரியத்தை, அதன் தலைவர்களை குற்றம் சுமத்துவதில்லை. ஏன் உங்கள் பிள்ளைகள் ஜிஹாத்தில் பங்கெடுப்பதில்லை என்று கேட்பதில்லை.

இந்தியாவில் வேறெங்கும் இஸ்லாமியர்கள், புனித ரமலானை அன்று கொண்டாடாதபோது,  பாகிஸ்தானில் கொண்டாடப்பட்ட அதே நாளில் காஷ்மீரிலும் ரமலான் கொண்டாடப்பட்டது. இதனால் பாகிஸ்தான் ஊடகங்கள் பேரானந்தம் அடைந்தன. இந்தியாவின் ஒற்றுமையில் விழுந்த விரிசல் என்று அதை வர்ணித்தன.

இஸ்லாம் தோன்றி, ரமலான் கொண்டாடப்பட்டுவரும் இந்த  1400 ஆண்டுகளில், பிறை நிலவை பின்தொடர்ந்து ரமலானை கொண்டாடமல், பாகிஸ்தானை பின் தொடர்ந்து காஷ்மீரிகள் ரமலானை கொண்டாடுவது இதுதான் முதல் முறை. அருமை.

இந்த ரத்தம், பதற்றம் இதைத் தவிர, ஹூரியத் தலைவர்கள்  காஷ்மீரிகளுக்கு செய்தது வேறு எதுவும் இல்லை. இதை மறுப்பார்கள்  என்றால், நான் ஹூரியத் தலைவர்களின் குடும்பத்திலிருந்து காஷ்மீருக்காக இறந்த தியாகிகளின் பட்டியலை காண விரும்புகிறேன்.

உலகத்தின் கவனத்திலிருந்து காஷ்மீர் அந்நியப்பட்டு வெகு நாட்களாக ஆகிவிட்டது என்று ஹூரியத்துக்கு நன்கு தெரியும். அனைவருக்கும் இது ஜோடிக்கப்பட்ட போர்தான் என்று தெரிந்து இருந்தாலும், இதை பற்றி கவலை கொள்ளத்தான் யாரும் தயாராக இல்லை.



காஷ்மீர் சிக்கல் ஏன் இன்னும் உயிர்ப்புடன் இருக்கிறது என்று தெரியுமா...?  பைசா செலவில்லாமல் இந்தியா ராணுவத்தை காஷ்மீர் பள்ளத்தாக்கில் மூழ்கடிக்க, பாகிஸ்தான் கண்டெடுத்துள்ள வழி அது.

நீங்கள் ஒரு தீவிரவாதி. நீங்கள் இந்தியாவிற்கு எதிரான போரை தேர்ந்தெடுத்தீர்கள். இது போல் முன்பு குற்றத்தை செய்தவர்களுக்கு என்ன நேரிட்டதோ... அதேதான் உங்களுக்கும் நேரிட்டது. ஒன்றை புரிந்து  கொள்ளுங்கள். நீங்கள் இந்திய ராணுவத்திற்கு எதிராக போரைதான் தேர்ந்தெடுப்பீர்கள் என்றால், ‘அவர்கள் உங்களை கொல்லதான் செய்வார்கள்’.

உங்களது ஆதரவாளர்களுக்கு குருதி வேண்டும். அப்படியே இருக்கட்டும்.

மகிழ்ச்சி.

- முன்னாள் மேஜர் கெளரவ் ஆர்யா.


மும்பையில் வேலை பார்க்கும் வாசிம் கான் எனும் காஷ்மீரி இளைஞர், அவருக்கு மனதை உருக்கும் ஒரு கடிதத்தைப் பதிலாக முகநூலில் எழுதியிருந்தார். அந்தக் கடிதத்தின் மொழிபெயர்ப்பு இது:


அன்புள்ள மூத்த ராணுவ அதிகாரி கவுரவ் ஆரியா அவர்களுக்கு,

உங்களின் கடிதம் கண்ணில்பட்ட பொழுது நான் விமானத்தில் ஏறும் அவசரத்தில் இருந்தேன். நான் அந்தக் கடிதத்தைப் படிக்கவேண்டாம் என்றுதான் எண்ணினேன். என்றாலும், உங்கள் தரப்பு நியாயத்தை அறிந்துகொள்ள அதை நான் வாசித்தேன். உங்களின் வார்த்தைகள் என்னை இரண்டு மணிநேரம் உலுக்கின. நீங்கள் தொட்ட பிரச்னைகளைப் பற்றி நான் யோசித்துக் கொண்டே இருந்தேன். உங்களின் வார்த்தைகளின் அர்த்தம் என்னுடைய சிந்தனைகளை உறைய வைத்தது. இந்த ஒவ்வொரு சிக்கல் குறித்தும் தனித்தனியாக நான் பேச இயலும், என்றாலும், இதில் கவனத்துக்கு வராத இன்னுமொரு முக்கியமான பிரச்னை இருக்கிறது. என்னுடைய இந்திய நண்பர்கள், காஷ்மீரில் நடப்பதை பார்த்துப் பெருமை படக்கூடாது என்பதற்காக அந்த விஷயத்தைப் பேச நான் முடிவு செய்திருக்கிறேன். நான் உங்களின் கடிதத்தில் பாதி உண்மை மட்டுமே சொல்லப்பட்டு இருப்பதைக் காண்கிறேன். உண்மையின் மறுபாதியை அவர்கள் முன்னால் சமர்ப்பிக்கும் கடிதம் இது.


உங்களின் கருத்து எனக்குத் தெளிவாகப் புரிகிறது. புர்ஹன்வானி ஹிஜ்புல் அமைப்பின் தளபதி. அவன் இந்திய ராணுவத்தை எதிர்த்து போரிட்டு, தனக்கான மரணத்தைத் தேடிக்கொண்டான். ஒரு ராணுவ அதிகாரியான உங்களுடைய இந்தக் கருத்தை நான் மதிக்கவும், புரிந்துகொள்ளவும் செய்கிறேன். இது ஒரு போர். இதில் மாற்றுக்கருத்து இல்லை. காஷ்மீரில் உள்ள தீவிரவாதிகளைக் கொல்வது ராணுவத்தின் கடமை. அதைத்தான் அது வெற்றிகரமாக 25 ஆண்டுகளாகச் செய்து கொண்டுள்ளது. அதற்காக ராணுவ அதிகாரியான நீங்களும், இந்நாட்டின் மக்களும் பெருமைப்படுகிறீர்கள். அதை,  'ஏன் இது ஆரம்பித்தது...' என்று வரலாறு பேசி, மழுங்கடிக்கப் போவதில்லை. அது எப்படி ஆரம்பித்தது என்று உங்களுக்குத் தெரிந்திருக்கும். தெரியாவிட்டால், நீங்கள் அறியாமையால் பீடிக்கப்பட்டு உள்ளீர்கள் என்று சொல்வேன்.


என்னுடைய கவலை வேறு ஒன்று. நீங்கள் இந்தக் கடிதத்தை எழுதியதற்குக் காரணம் ராணுவத்தின் சாதனைகளால் பெருமைப்பட அல்ல. நீங்கள் அந்த மரணத்தால் எழுந்த பல்வேறு கலவரங்களால் கவலையுற்று இந்தக் கடிதத்தை எழுதியுள்ளீர்கள். உங்களின் கவலை அங்கே இறந்து கிடப்பவர்கள் பற்றியது அல்ல, இந்தக் கலவரங்களைப் பற்றியதே மட்டுமே ஆகும்.



மேஜர் ஆரியா, நீங்கள் வெல்லமுடியாத ஒரு சக்தியின் அங்கம். உலகின் ஐந்தாவது பெரிய ராணுவத்தின் அங்கம். அதைவிட முக்கியமாக உலகின் மிகப்பெரிய ஜனநாயக நாட்டின் அங்கம் நீங்கள். ஜம்மு காஷ்மீர் இந்தியாவின் பிரிக்க முடியாத பகுதி என்றால், இந்த ஜனநாயக நாட்டின் சட்டங்கள் ஏன் அங்கே அமலில் இல்லை. எழுத்தில் மட்டும் அவை இருக்கின்றன. நிஜத்தில் நிலைமை அதுவல்ல, இது அயோக்கியமான ஒன்று என்று உங்களுக்குப் புரிகிறதா?

உங்களின் வார்த்தைகளிலேயே சொல்வது என்றால், புர்ஹன்வானி 22-ல் இறக்காவிட்டால் இருபத்தி மூன்றில் இறந்திருப்பான். அவனைப்பற்றி எனக்கு அவனின் மரணத்துக்கு முன்னர்வரை தெரியாது. கூகுள் செய்து அவனைப்பற்றி அறிந்துகொண்டேன். மற்ற இந்திய நண்பர்களைப் போலவே அவனின் மரணத்தின் பொழுதுதான் அவனின் பூர்வக் கதை என் கவனத்துக்கு வந்தது. அவனுடைய சகோதரனை, அவனது கண் முன்னாலேயே மயங்குகிற அளவுக்கு ராணுவத்தினர் அடித்து உதைத்ததே, அவன் இப்படி மாறக்காரணம் என்று தெரிகிறது. அவனுக்கான சவக்குழியை அவன் வெட்டிக்கொண்ட நாள் அது.



எனக்கு இது என் குழந்தைப் பருவ நிகழ்வொன்றை நினைவுபடுத்துகிறது. நான் பத்து வயதாக இருக்கும் பொழுது என்னை ராணுவம் அடித்து உதைத்தது. ஏன் என்று நீங்கள் கேட்பீர்கள் என்றால், எனக்கும் இன்னமும் அதற்குக் காரணம் தெரியவில்லை. நான் சாலையில் நடந்து கொண்டிருந்தேன், என்னை அலேக்காகத் தூக்கி ஒரு ராணுவ வீரர் அறைந்தார். அவரும், அவரின் சக நண்பர்களும் என்னை அடித்துத் துவைத்தார்கள். அதற்கு முன்னால் ஒருமுறை உச்சி வெயிலில் என் வீட்டுக்கு முன்னால் நின்றுகொண்டிருந்த ராணுவ வீரருக்குத் தண்ணீர் கொடுத்ததும் என் நினைவில் வந்து போகிறது.

அதே பத்து வயதில், என்னை இரண்டாவது முறையாக எல்லை பாதுகாப்புப் படையினர் அடித்தார்கள். மீண்டும் ஒருமுறை அதே பத்து வயதில் CRPF படைகளால் துன்புறுத்தப்பட்டேன். பத்து வயது முடிவதற்குள் பதினைந்து, பதினாறு தடவை நான் ராணுவத்தால் தாக்கப்பட்டிருப்பேன். சில வருடங்கள் கழித்து, என்னுடைய காரை ஒரு ராணுவ வீரர் நிறுத்தினார். காரைவிட்டு இறங்கியதும் என்னை அவர் தள்ளினார். தெரியாமல் தள்ளிவிட்டதாக எண்ணிக் கொண்டு,"பரவாயில்லை" என்றேன். அவர் நான் அதைச் சொல்லி முடிப்பதற்குள், என் கழுத்தில் துப்பாக்கி முனையைப் பதித்தார். அவர் என்னை நெடுஞ்சாலையில் தள்ளினார். நான் மயங்கிக் கிடந்தேன். எழுந்த பொழுது இன்னொரு அதிகாரி என் முன்னால் பிரசன்னம் ஆனார். அவரை நோக்கி நான் நடந்தேன். எதற்காக அவர் நிற்கிறார் என்று எனக்குப் புரிபடுவதற்கு முன்னரே, அவர் என்னை நிற்க சொன்னார். மோசமான கெட்ட வார்த்தையால் திட்டிவிட்டு, "தொலைந்து போ..." என்று சபித்தார். அவரின் ஜிப்சியில் மகத்தான வீரராக அவர் ஏறிப் போனார். அவர் மறைவதை நான் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். அவரின் பெயரை நான் பார்க்க தவறிவிட்டேன். அது நீங்களாக இருக்க மாட்டீர்கள் என்று நம்புகிறேன்




என்னுடைய நண்பர்களை நீங்கள் கேட்டால், அந்தச் சம்பவங்கள் என்னைப் பாதிக்காமல் எப்படிப் பார்த்துக் கொண்டேன் என்று சொல்வார்கள். நான் அத்தனைமுறை தாக்கப்பட்ட பொழுதும் ஒருமுறை கூட வன்முறையைக் கையில் எடுத்ததில்லை. சிலசமயம் ஆத்திரம் பற்றிக்கொண்டு வந்தாலும் நான் என்னைச் சமாதானப்படுத்திக் கொள்வேன். நான் ராணுவ வீரர்களை எதிர்த்ததற்காக அடித்துத் துவைக்கப்படவில்லை. நான் வெறுமனே அவர்களை ஆர்வத்தோடு பார்த்தாலே அடித்து உதைக்கப்பட்டேன். நான் பார்ப்பதே அவர்களுக்கு அச்சம் தருவதாக இருந்திருக்கும் என்று யூகிக்கிறேன். நான் வெறும் ஆர்வத்தோடு மட்டுமே அவர்களை அப்படிப் பார்த்தேன். அந்த அடிகளுக்குப் பின்னால் அவர்களைப் பார்க்கும் எண்ணத்தைக் கூடக் கைவிட்டுவிட்டேன்.

தொண்ணூறுகளின் ஆரம்பத்தில் காஷ்மீர் பள்ளத்தாக்கில் தீவிரவாதிகளின் எண்ணிக்கை நான்காயிரம். அப்பொழுது ஐந்து லட்சம் ராணுவ வீரர்கள் அங்கே குவிக்கப்பட்டு இருந்தார்கள். இப்பொழுது அங்கே தெற்கு காஷ்மீரில் அறுபத்தி ஆறு தீவிரவாதிகளும், பிற பகுதிகளில் நாற்பது தீவிரவாதிகளும் உள்ளார்கள். ஆனால், ஏழு லட்சம் ராணுவத்தினர் நிற்கிறார்கள். ராணுவம் தீவிரவாதிகளை வெற்றிகரமாக ஒதுக்கிவிட்டது என்றால் இப்பொழுது ஏன் இரண்டு லட்சம் கூடுதல் வீரர்கள்?


சமீபத்திய மரணங்களுக்கு வருவோம். எனக்குக் காஷ்மீர் சிக்கலில் மற்ற எல்லாவற்றையும் விட முக்கியமான ஒன்றாக ஒன்றுதான் நிற்கிறது. அதனால்தான் நான் இந்தக் கடிதத்தை எழுதினேன். நீங்கள் ராணுவத்தில் இணையும் பொழுது ஒரு பட்டதாரி. இந்திய ராணுவ அகாடமியில் சேர்ந்து பட்டை தீட்டப்பட்ட வீரராக வெளியே வந்தீர்கள். நானும் அங்கே சென்று வந்திருக்கிறேன். எனக்கு ராணுவத்தில் பத்துக்கும் மேற்பட்ட நண்பர்கள் உள்ளார்கள். என்னுடைய நண்பர்கள் பலர் ராணுவ அதிகாரிகளின் பிள்ளைகள். அவர்கள் ஏன் ராணுவத்தில் இணைந்து பணியாற்றவில்லை என்கிற கேள்வி எனக்குள் எப்பொழுதும் எழுந்தது இல்லை. இதை உங்களுக்குச் சொல்வதற்குக் காரணம் கிலானி, மிர்வாயிஸ் உமர் ஆகியோரின் குடும்பத்தினர் யாரோ வெளிநாட்டில் இருப்பதைப் பற்றி நீங்கள் குறிப்பிட்டதால் மட்டுமே! நீங்களும், நானும் எதாவது செய்து இந்த மரணங்களை நிறுத்த முடியுமா என்று எப்பொழுதாவது யோசித்து உள்ளீர்களா? ஹூரியத், அல்லா, ஜிஹாத் ஆகியவற்றை இந்த உரையாடலில் இருந்து நீக்கிவிட்டு, இந்த மரணங்கள், சிறிய குழந்தைகள் மீது பராக்கிரமம் மிகுந்த ராணுவம் தன்னுடைய வல்லமையைச் செலுத்தியதால் ஏற்பட்டது என நீங்கள் உணர்வீர்களா?

நான் டெல்லியில் போராடுகிறேன் என்றால் என்னைச் சுட்டுக் கொல்வீர்களா? என்னை நோக்கி என்ன தடுப்பு நடவடிக்கைகளை மேற்கொள்வீர்கள்? தண்ணீரை பீய்ச்சி அடிப்பது ? நான் பொறுமை இழந்து அவர்களைத் தாக்கினால்? லத்திகளால் அடிப்பார்களா? நாங்கள் கற்களை எறிந்தால்? கண்ணீர் புகைக்குண்டுகள்? நான் அடக்குமுறையால் வெறிபிடித்தவனைப் போல நடந்துகொண்டால் என்னை டெல்லியிலோ, மும்பையிலோ சுட்டுக் கொல்வீர்களா? இல்லை. காஷ்மீரில்? சர்வ நிச்சயமாக!

உங்களின் படைகளின் வலிமை, எண்ணிக்கை பற்றி நான் வாதாட விரும்பவில்லை. எது சரி, எது தவறு என்பது மட்டுமே என் கவலை. "உங்களை நாங்கள் சுட்டுக் கொல்வோம்." என்கிற வரிகள் என் காதுகளில் ஒலித்துக் கொண்டே உள்ளது. அது அச்சம் தருவதாக இருக்கிறது. அது ஊடுருவல் செய்யும் பாகிஸ்தானியர்கள், தீவிரவாதிகள் ஆகியோருக்கான அச்சுறுத்தல் மட்டுமல்ல. சாதாரணக் குடிகளான எங்களை நோக்கிய எச்சரிக்கையும் கூட! நான் உங்களை நோக்கி சவால் விட வில்லை. ஆனால் நீங்கள் சுட்டுவிடுவதாகக் கொக்கரிக்கிறீர்கள்.

ராணுவத்தின் சர்வவல்லமை மிக்கப் பலத்தை நிராயுதபாணிகளான பத்து வயது சிறுவர்களிடம் காட்டுவது வீரமில்லை. அவர்களின் கண் பார்வையைப் பறிப்பது வலிமையில்லை. அவர்களை முடமாக்குவது வீரமில்லை.அவர்களைக் கொல்வது நிச்சயம் பெருமைக்குரிய ஒன்றில்லை. கனவுலகில் மிதப்பதை விட்டுவிட்டு கலங்கடிக்கும் நிகழ்காலத்துக்கு வருவோம்.


ஒரு எளிமையான பார்வையில் இதை அணுகுங்கள். எனக்கு நேராக அமர்ந்து, என் கண்ணைப் பார்த்து, இப்படிக் குடிமக்களைக் கொல்வது வீரம், நற்குணம் என்று சொல்வீர்களா? ஒரு வீரமிகுந்த ராணுவவீரர் இறந்து போனார். அவரின் ஜாதியை காரணம் சொல்லி அவரை அடக்கம் செய்ய மறுத்தார்கள். அவர் வீணாக இறந்தாரா?

நீங்கள் ராணுவ வீரர். நான் சாதாரணக் குடிமகன். நாம் அரசியல்வாதிகள் இல்லை. நமக்கு ஓட்டுக்கள் மீது கண்ணில்லை. மனசாட்சிக்கு நேர்மையாக நம்மால் முடிந்தவரை உயிர்களைக் காப்பாற்ற முயல்வோம்.
இறுதியாக என்னைத் தவறாகப் புரிந்து கொள்ளவேண்டாம். உங்களின் கடிதத்தைப் படித்த பிறகும், தேசபக்தி என்கிற பெயரால் ஒரு பச்சைக் குழந்தை சுட்டுக்கொல்லப்படும் என்றால், அந்தத் தேசியத்தால் நன்மையைவிடத் தீமையே மிகுதி என உணர்கிறேன்.


ஒப்பம்,
காஷ்மீரில் இருக்கும் ஒரு குடிமகன்.

தமிழில்
மு. நியாஸ் அகமது, கிருபா சங்கர்

எடிட்டர் சாய்ஸ்

MUST READ