Vikatan.com

www.vikatan.com would like to send you push notifications.

Notifications can be turned off anytime from browser settings.

[X] Close

சென்னை என்னும் நம்பிக்கையைக் காப்போம்..!

 

சுரேஷ் ஒரு சமூகச் செயற்பாட்டாளர். சேலம் பகுதியில் அரசுப் பள்ளிக் குழந்தைகளின் நலனுக்காகச் சில உன்னதமான பணிகளை மேற்கொண்டு வருகிறார். அவருக்கும், நான்காம் வகுப்பு படிக்கும் ஒரு மாணவிக்கும் நிகழ்ந்த உரையாடலை அண்மையில் நம்முடன் பகிர்ந்துகொண்டார். இவர் அந்த மாணவியிடம், “பள்ளிப் படிப்பு முடிந்தவுடன் என்ன செய்யப் போகிறாய்..?” என்று கேட்டுள்ளார். அதற்கு அந்த மாணவி, “அண்ணா... நான் படித்து முடித்தவுடன் சென்னைக்குப் போய்விடுவேன்.” “அங்கு போய்..?” என்று நீண்ட இவரின் கேள்விக்கு, அந்த மாணவிக்கு என்ன பதில் சொல்வது என்று தெரியவில்லை. ஆனால், சென்னைக்குத்தான் போக வேண்டும் என்பது மட்டும்தான் அவளின் பதிலாக இருந்து இருக்கிறது. இதுவரை ஒரு முறைகூடச் சென்னை பக்கமே வராத அந்த மாணவி, தனக்கான வாய்ப்பு, தன் எதிர்காலம் அனைத்தும் சென்னையில்தான் இருக்கிறது. அங்கு சென்றால் போதும், ஏதாவது ஒன்றைப் பற்றி நாம் மேல் எழுந்து வந்துவிடலாம் என்று நம்புகிறாள். அவளுக்கு சென்னை ஒரு நம்பிக்கை. அவளுக்கு மட்டும் அல்ல... நம்மில் பெரும்பாலானவர்களுக்கும்தான். ஆனால், அந்த நம்பிக்கையை அதிவேகமாக நாமே சிதைத்துவருகிறோம்.

மழை மண்ணுக்கானது... மனதுக்கானது!

மண்ணுக்கானது மழை... மனதுக்கானது மழை. ஒரு தூரல், மண்ணைத் தீண்டி... அதிலிருந்து புறப்பட்டுவரும் வாசம், நம் நாசியில் நுழைவது பேரானந்தம். இதை எழுதும்போதே, அதை உணரமுடிகிறது. மனம் அதிலேயே லயிக்க விரும்புகிறது. ஆனால், துரதிர்ஷ்டமாக நமக்கு சென்னையில் மழை என்பது ஒரு கெட்ட கனவாக அமைந்துவிடுகிறது. நம் நாசி, மழை வாசத்தை என்றுமே சுவைத்ததே இல்லை. அது, ஓர் இனிமையான அனுபவத்தைத் தராவிட்டாலும் பரவாயில்லை. நமக்கு மழை என்றால், ஒரு மோசமான அனுபவம். ஆனால், அது நிச்சயம் மழையின் பிழை இல்லை... அது, நம் பிழை.

நேற்று சென்னையில் பெய்த ஒரு சிறுமழை, நியாயமாக மனதின் கவலைகளைத் துடைத்து எறிந்து அனைவரையும் புதுப்பித்து இருக்க வேண்டும். ஆனால், அது நம்மை முகம் சுளிக்கவைத்தது. காரணம், சாலைகள் எங்கும் வழிந்தோடும் நீர்.

“ஆமாம்... பாருங்கள்! ஒரு பெருமழை, சென்னை மக்களின் வாழ்வாதாரத்தைத் துடைத்தெறிந்து ஓராண்டாகப் போகிறது. ஆனால், அரசு ஒன்றுமே செய்யவில்லை. ஒரு சிறுமழைக்குக்கூட இந்த ஊர் தாங்கமாட்டேன் என்கிறது” என்ற உரையாடலை நேற்றிலிருந்து பல்வேறு தரப்பிலிருந்து கேட்டு வருகிறேன். உண்மைதான்... அரசு அறிவியல்பூர்வமாக சென்னையை மேம்படுத்த எதுவுமே செய்யவில்லைதான். சரி நாம் என்ன செய்தோம்..?

நாம் என்ன செய்தோம்..?

மையப்படுத்துதல் எதற்குமே தீர்வாகாது. அது பிரச்னையை அதிகப்படுத்தவே செய்யும். இது அனைத்துக்கும் பொருந்தும். ஒருவரின் சொந்த ஊரிலேயே அவருக்கான வாழ்வாதாரத்தை ஏற்படுத்தித் தருவதுதான் உன்னத பொருளாதாரமாக இருக்கும். ஆனால், கெடுவாய்ப்பாக நமக்கு அப்படி ஒரு பொருளாதாரம் அமையவில்லை. வாய்ப்புகள் அனைத்தும் பெருநகரங்களிலேயே குவிக்கப்பட்டு உள்ளதால், அனைத்துச் சாலைகளும் சென்னை நோக்கியே செல்கின்றன. இன்று சென்னையில் வாழும் நம்மில் பெரும்பாலானவர்களுக்கு சென்னை சொந்த ஊர் இல்லை. பிழைப்புக்காக சென்னைக்கு வந்தவர்கள் நாம்.

நமக்கு வாய்ப்பையும், வாழ்வாதாரத்தையும் அளித்தது சென்னைதான். அந்தச் சென்னை பெருமழைக்குப் பிறகான இந்த ஒரு வருடத்தில், நாம் என்னவெல்லாம் செய்து இருக்கிறோம். கொஞ்சம் சுயபரிசோதனை செய்து பார்ப்போம்.

 

கூவம் ஆறு, கொசஸ்தலை ஆறு, அடையாறு... இவை அனைத்தையும் தூர்வாரி ஆழப்படுத்தி இருக்க வேண்டும். சாலை ஓரங்களில் மழைநீர் செல்வதற்கான கட்டமைப்பை ஏற்படுத்தி இருக்க வேண்டும். ஆக்கிரமிப்புகளை அகற்றி, நீர்வழியை மீட்டிருக்க வேண்டும். இவையெல்லாம் அரசின் கடமைகள். அதேநேரம், நமக்கும் சில கடமைகள் இருக்கிறதுதானே... அதிகமாக எதுவும் இல்லை. டிசம்பர் மழைக்குப் பின் மட்கும் குப்பை, மட்காத குப்பை என்று பிரித்து, குப்பைத்தொட்டியில் போட்டது எத்தனை பேர்... கடைகளுக்குச் செல்லும்போது துணிப்பையை எடுத்துச் சென்றது எத்தனை பேர்... அளவுக்கு அதிமான நுகர்வைக் குறைத்தது எத்தனை பேர்... இயன்றவரை பொது போக்குவரத்தைப் பயன்படுத்தியது எத்தனை பேர்..?  நம்மில் பெரும்பாலானவர்களின் பதில்... இல்லை என்பதாக தானே இருக்கும்.  ஒரு பெருமழை வந்து அனைத்தையும் துடைத்தெரிந்த பின்னும், நாம் அப்படியே தானே இருக்கிறோம்.  நாம் ஒரு அடிக் கூட நகராமல், மழையை தூற்றுவது என்ன நியாயம்...?

 

சென்னை செய்வோம்!

நமக்கு, சென்னை காதலியாக இருக்கலாம் அல்லது வலுக்கட்டாயமாகத் திருமணம் செய்துவைக்கப்பட்ட மனைவியாக இருக்கலாம். ஆனால், நம் வாழ்வு இப்போது சென்னையுடன் பிணைக்கப்பட்டுவிட்டது. சென்னையின் வாழ்வும், நம் வாழ்வும் வெவ்வேறானது இல்லை. நாம், நம் தார்மீக பொறுப்பை உணராமல், சென்னையை இதே வேகத்தில்தான் சீரழிப்போம் என்றால், சிதையப்போவது சென்னையாக மட்டும் இருக்காது... நம் எதிர்காலமாகவும்தான் இருக்கும். ஆம், அரசுக்கு அழுத்தங்கள் தந்து சென்னையைப் புதுப்பிக்கக் கோரும் அதே நேரம், நாம் நம்மையும் புதுப்பித்துக்கொள்வோம். குறைந்தபட்சம், ஒரு கறுப்பு பாலிதீன் பைகளில் மொத்த குப்பையையும் அடைத்து... அதைப் பிரித்துச் சுத்தப்படுத்துவது யாரோ... ஒரு மாநகராட்சி ஊழியரின் கடமை என்று எண்ணாமல், நம் வீட்டுக் குப்பையைப் பிரித்து அதைப் போடுவதிலிருந்து நம் பணிகளைத் தொடங்குவோம்... மண்வாசனை நாசியைச் சீண்டும் புது சென்னை செய்வோம்!

- மு.நியாஸ் அகமது

Advertisement
Advertisement
Advertisement
Advertisement
Advertisement

எடிட்டர் சாய்ஸ்

'சாக்கடையில் கலந்த ஜெயலலிதா ரத்தம்!'   -எம்பால்மிங் சீக்ரெட்டை உடைக்கும் மருத்துவர்கள் #VikatanExclusive
placeholder

'இருதயம் செயலிழந்து போனதற்கான காரணம் என்ன? திடீரென்று செயலிழந்து நின்று போன இருதயத்தை ஏன் மீண்டும் செயல்பட வைக்க இயலவில்லை? உலகத் தரம் வாய்ந்த உபகரணங்களையும் நிபுணத்துவத்தையும் தோல்வியைத் தழுவச் செய்த காரணங்கள் யாவை?' என்ற கேள்விகளையே மருத்துவர் பீலேயும் அப்போலோ மற்றும் எய்ம்ஸ் மருத்துவர்களும் தமிழக-இந்திய மருத்துவ உலகத்தாரும் தமிழ்நாடு-மத்திய அரசுகளும் கேட்டிருக்க வேண்டும். அதற்கான பதிலைக் கண்டறிய இயன்றளவில் முயற்சியை மேற்கொண்டிருக்க வேண்டும். ஆனால் அதற்கான ஒரு சிறிய துரும்பு அளவிலான முயற்சியைக்கூட இவர்கள் எவரும் மேற்கொள்ளவில்லை என்பதுதான் உண்மை.

Advertisement

MUST READ

Advertisement
[X] Close