Vikatan.com

www.vikatan.com would like to send you push notifications.

Notifications can be turned off anytime from browser settings.

[X] Close

காவிரியும், சிதையும் ஒரு நாகரிகமும்... ஒரு நீண்ட உரையாடலின் தேவையும்...! #Cauvery

தண்ணீர் அழுக்கிடம் சொல்கிறது, “இங்கே வா!”
அதற்கு அந்த அழுக்கு, “எனக்கு அவமானமாக இருக்கிறது.”
தண்ணீர் இவ்வாறாகப் பதில் அளிக்கிறது, “நானில்லாமல் எப்படி உன்னுடைய அவமானம் கழுவப்படும்..?”
            - ரூமி

ல்லா அழுக்கையும் துடைத்தெறிய நிச்சயம் தண்ணீர் தேவை. அது, இயற்கையின் விதி. ஆனால், அந்த விதி துரதிர்ஷ்டமாக இங்கு தோற்று நிற்கிறது. ஆம், மனித மனம் அழுக்கடைய, வன்மம் தழும்ப, வெறுப்புப் பீறிட, ஒவ்வோர் அணுவிலும் அமைதியின்மை நிலவ... இங்கு தண்ணீரே காரணமாக அமைந்துவிட்டது. அன்பைச் சிதைக்கும், அச்சத்தை விதைக்கும் கோஷங்களைக் கர்நாடகாவில் வீதியெங்கும் கேட்க முடிகிறது. அன்பான ஒரு புன்னகையை, அர்த்தமான ஒரு தழுவலை இனி ஒருபோதும் இரு மாநில மக்களும் பரிமாறிக்கொள்ளவே முடியாதோ என்ற தோற்றம் ஏற்படுகிறது. இது தோற்றப் பிழையாக மட்டுமே இருக்குமாயின் மகிழ்ச்சிதான். ஆனால், உண்மை அவ்வாறாக இல்லை என்பதுதான் நிதர்சனம். இரு மாநில மக்களுக்கும் பொதுவான ஒரு பிரச்னையில், ஒரு மாநிலத்தை மட்டும் குற்றம் சுமத்துவது சரி ஆகாதுதான். ஆனால், காவிரி விஷயத்தில், கர்நாடகாவின் நடவடிக்கைகள் அனைத்தும் நிச்சயம் மானுடத்தின் மீதான பேரிடிதான்.

தொடர்ந்து பிழை செய்து வருகிறோம்; வனத்தை அழிக்கிறோம்; ஓடைகளைக் கொன்று கட்டடம் சமைக்கிறோம். இவை அனைத்தையும் மன்னித்து, இயற்கை தொடர்ந்து வாரி வழங்கும். ஒவ்வொரு வருடமும், தேவைக்கு ஏற்ப மழை  பெய்யும் என எதிர்பார்ப்பது நியாயமல்ல. நெருக்கடியான நேரத்தில் இருப்பதை பகிர்ந்துகொள்வதுதான் அறம். ஆனால், இப்போது அந்த அறத்துக்கு எதிராக எது மக்களைத் தூண்டுகிறது..? நிச்சயம் வெறுப்பு அரசியல்தான் காரணம். மக்களைப் பிரித்து, அதன் ஊடாக ஆதாயம் அடையத் துடிக்கும் கழிவுநிறைந்த மனம்தான் காரணம்.

நாகரிகம் மெல்ல மரணித்துக் கொண்டிருக்கிறது!

சம்பா, குறுவை, தாளடி என்று வருடம் முழுவதும் அங்கு விவசாயம் நடைபெற்றது. பொங்கல் நேரத்தில் வீதியெங்கும் கூட்டம் நிறைந்திருந்தது. நிலம்தான் எல்லாமுமாக இருந்தது. ஆனால், இன்று அனைத்தும் இறந்தகாலம் ஆகிவிட்டது.   தாளடி மரணித்துவிட்டது. ஒரு பொருள் இல்லாமல் போகும்போது, அந்தப் பொருளைக் குறிக்கப் பயன்படும் சொல்லும் இல்லாமல்போகும். இப்போது விவசாயக் குடும்பத்திலிருந்து வந்த பிள்ளைகளுக்கே தாளடி என்ற சொல் தெரியாது. குறுவையையும் ஐ.சி.யூ-வில் அனுமதித்து பல ஆண்டுகள் ஆகிவிட்டன. இப்போது மிச்சம் இருப்பது சம்பா மட்டும்தான். இதே நிலை தொடருமாயின், அதுவும் மரணித்துவிடும். ஆனால், அது விவசாயத்தின் மரணமாக மட்டும் இருக்காது.

 

விவசாயம் என்பதையெல்லாம் கடந்து காவிரி குறித்துப் பேச பல விஷயங்கள் இருக்கின்றன. காவிரியும், காவிரியை நம்பி வாழும் டெல்டாவும், வரைபடத்தில் இருக்கும் ஏதோ ஒரு பகுதி அல்ல... அது, ஒரு பண்பாடு. அந்தப் பகுதியில் வாழும் ஒவ்வொரு மனிதர்களிடமும், காவிரிக்கும் தனக்கும் உள்ள உறவு குறித்துச் சொல்ல ஒரு கதை இருக்கும்... ஒரு காதல் இருக்கும். அதை நினைக்கும்போதெல்லாம் மயிர் சிலிர்க்கும். ஆனால், இன்று அந்தப் பண்பாடு நினைவில் மட்டுமே வாழ்ந்துகொண்டிருக்கிறது. ஆம், இன்று எதுவும் அப்படியாக இல்லை. அந்த மக்களுக்கு அனைத்துமாக இருந்த காவிரி, இன்று அவர்களுக்கு எதுவுமாகவும் இல்லை.

விவசாயப் பரப்பு குறைந்துவிட்டது, வணிகம் சிதைந்துவிட்டது என்ற பொருளாதாரப் புள்ளிவிவரங்கள் அனைத்தையும் தாண்டி, ஒரு நாகரிகமே மெல்ல மரணித்துக்கொண்டிருக்கிறது. மக்கள் பாரிய அளவில் இடம்பெயர்ந்து கொண்டிருக்கிறார்கள்... உள்நாட்டிலேயே அகதி ஆகிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

மாண்டியாவில் வாழ்வதும் இவர்கள்தான்!

காவிரி, தமிழ் மக்களின் வாழ்வுடன் மட்டும் பின்னிப் பிணைந்திருக்கவில்லை. நமக்கு காவிரி எவ்வளவு நெருக்கமானதோ... அதே அளவுக்கு கர்நாடகா மாண்டியா, ஹாஸன் பகுதிகளில் வாழும் மக்களுக்கும் நெருக்கமானது.  அவர்களும் காவிரியுடன் உறவாடி இருப்பார்கள். அவர்களுக்கும் காவிரி குறித்த ஒரு கதை இருக்கும்... காதல் இருக்கும். அதனால், நிச்சயம் அங்கு வாழும் எளிய விவசாயிகளுக்கு, டெல்டா விவசாயிகளின் பிரச்னையைப் புரிந்துகொள்ள முடியும். ஆனால், அவர்கள் புரிந்துகொள்வதை கர்நாடகா அரசியல்வாதிகள் என்றும் விரும்பியதில்லை. அவர்களுக்கு, காவிரி அரசியல் செய்ய துருப்புச் சீட்டு. அவர்களுக்கு மட்டும் அல்ல, எந்தச் சந்தேகமும் இல்லாமல் தமிழ்நாட்டு அரசியல்வாதிகளுக்கும்தான். குறைந்தபட்சம் அவர்களாவது, அரசியலுக்காகவாவது ஒரே நேர்கோட்டில் நிற்கிறார்கள். இங்கு, அந்தப் பண்பும் இல்லை.

உண்மையாக காவிரிப் பிரச்னை தீர வேண்டும் என்று விரும்புவோமாயின், அதற்கு நிச்சயம் அரசியல்வாதிகளின் வளமையான அணுகுமுறைகள் மட்டும் உதவாது. கர்நாடக மக்களுடன் உரையாட வேண்டும். அவர்கள் மனசாட்சியுடன் உரையாட வேண்டும். நம் பிரச்னைகளை, அழிந்துவரும் ஒரு பண்பாட்டை அவர்களுக்கு எடுத்துரைக்க வேண்டும். இது ஒரு நீண்டகால முயற்சிதான். உடனே பலன் தராதுதான். ஆனால், அதுதான் நிரந்தரத் தீர்வாக இருக்க முடியும்.

‘‘நம் பக்கம்தான் நியாயம் இருக்கிறது. நாம், நம் உரிமையைத்தான் கேட்கிறோம். சொல்லப்போனால், 50,000 கன அடி நீர் கேட்ட நாம், அவர்களின் நிலையைப் புரிந்துகொண்டு, 20,000 கன அடி நீர் என நம் கோரிக்கையைக்கூடக் குறைத்துக்கொண்டோம். பின், ஏன் நாம் இன்னும் இறங்கிச்செல்ல வேண்டும்..? என்றுமே நாம் வன்முறையைக் கையில் எடுத்ததில்லை. காவிரிப் பிரச்னை வரும்போதெல்லாம் அவர்கள்தான் தமிழர்களை அச்சுறுத்துகிறார்கள். ஏன் கொலையும்கூடச் செய்திருக்கிறார்கள். பின், நாம் ஏன் பணிந்துசெல்ல வேண்டும்...” என்கிறீர்களா?

ஆம். நம் பக்கம்தான் நியாயம் இருக்கிறது. அதில், யாருக்கும் அணு அளவும் சந்தேகம் வேண்டாம். ஆனால், அந்த நியாயத்தை அந்த மக்களுக்குத் தொடர்ச்சியான செயல்பாட்டின் மூலம் நாம் புரியவைப்போம். தொடர்ந்து அந்த மக்களிடம் உரையாடுவோம். அதை இயக்கமாக முன்னெடுப்போம். அவர்கள் மனதை வென்றெடுப்போம்.  

பின் குறிப்பு:

அவர்களுடன் உரையாடலை தொடங்குவதற்கு முன், நாம் நமக்குள் உரையாடுவோம். காவிரி, அதன் பிரச்னை, அதன் தீர்வு குறித்த உங்கள் கருத்துகளை பின்னூட்டமாக இடுங்கள்.

- மு. நியாஸ் அகமது

Advertisement
Advertisement
Advertisement

எடிட்டர் சாய்ஸ்

“மாட்டின் மீதான அக்கறை, சிசுக்கள் மீது கிடையாதா?!” நெஞ்சு பொறுக்குதில்லையே #GorakhpurTragedy
Advertisement

MUST READ

Advertisement
[X] Close