Vikatan.com

www.vikatan.com would like to send you push notifications.

Notifications can be turned off anytime from browser settings.

மரண ஈர்ப்புத் தீர்மானம்..! இந்த தியாகம் யாருக்காக?

ழத்தில் போர் நிறுத்தம் வேண்டி, தீயைத் தழுவிய முத்துக்குமார், தன் கடிதத்தில் இவ்வாறாகக் குறிப்பிட்டு இருந்தார், ‘‘அபாரிஜின்கள், மாயா, இன்கா வரிசையில் நாங்களும் சேர்க்கப்படுவது உங்கள் நோக்கமென்றால், எங்கள் பழங்கதைகள் ஒன்றின்படி ஒவ்வொருநாளும் ஏதேனும் ஒரு வீட்டிலிருந்து ஒருவர்வந்து உங்கள் முன்னால் தற்கொலை செய்துகொள்கிறோம்...’’ என்ன மனநிலையில் இருந்து இந்தச் சொற்களை அவர் எடுத்து எழுதினார் என்று தெரியவில்லை. ஆனால், இன்று இதுதான் தமிழகத்தில் நடந்துகொண்டிருக்கிறது. தமிழகத்தில் ஏதேனும் பெரும் பிரச்னைகள் வெடிக்கும்போதெல்லாம்... அந்தப் பிரச்னை, தீர்வை நோக்கி நகருமா என்பதைவிட, இந்தப் பிரச்னைக்காக இன்று எவரேனும் தன்னை மாய்த்துக்கொள்வாரோ என்பதுதான் பெருங்கவலையாக இருக்கிறது.  சரி... ஒருவர் தன் உயிரை மாய்த்துக்கொண்ட பிறகேனும், அந்தப் பிரச்னைக்குத் தீர்வு ஏற்பட்டதா என்றால்... வரலாறு கள்ளமெளனம் சாதிக்கிறது. தொடர்ந்து போராடுகிறோம்; பெரும் இழப்புகளைச் சந்திக்கிறோம்; இறுதியில் படுமோசமான தோல்வியைச் சந்திக்கிறோம். எங்கு பிரச்னை இருக்கிறது... யாரிடம் பிரச்னை இருக்கிறது? நிச்சயம் இதுகுறித்து நாம் இப்போது உரையாடலை நிகழ்த்தியே ஆகவேண்டும்.

எப்படி ஒரு போராட்டத்தை முன்னெடுப்பது...?

அது 2012-ம் ஆண்டு அக்டோபர் மாதம். இந்தியாவின் பல்வேறு பகுதிகளிலிருந்து வந்திருந்த, ஏறத்தாழ 60,000 பழங்குடி மக்கள் மத்தியப் பிரதேசம் மாநிலம் குவாலியரிலிருந்து, டெல்லி நோக்கி ஒரு மாபெரும் நடைப்பயணத்தை முன்னெடுத்தனர். தமிழகத்திலிருந்தும் கணிசமான மக்கள் இதில் பங்கெடுத்தனர். இ்தை முன்னெடுத்தவர் காந்திய சிந்தனையாளர் பி.வி.ராஜகோபால். இவர்களின் கோரிக்கை ஒரு நியாயமான நிலச் சீர்த்திருத்த சட்டம். இந்த ஆர்ப்பாட்டத்தில் பங்கேற்றவர்களின் எண்ணிக்கை, அப்போது ஆட்சியில் இருந்த மத்திய அரசை அச்சுறுத்தியது. மத்திய அமைச்சர் ஜெயராம் ரமேஷ் நேரடியாக அந்த மக்களிடம் சென்று பேச்சுவார்த்தை நடத்தினார். ஆனால், அப்போதும் அந்த மக்கள் தங்கள் கோரிக்கையிலிருந்து பின்வாங்கவில்லை. திட்டமிட்டவாறு போராட்டத்தை முன்னெடுத்தனர். டெல்லி நெருங்க நெருங்க... நடைப்பயணத்தில் பங்கேற்பவர்களின் எண்ணிக்கை கூடிக்கொண்டே சென்றது.

நம் சமகாலத்தில் பல்வேறு தேசிய இனங்களைத் திரட்டி, எப்படி ஒரு போராட்டத்தை முன்னெடுக்க வேண்டும் என்பதற்காக இருக்கும் ஒரே ஒரு சான்று இந்தப் போராட்டம்தான்.

 

நம் சமகாலத்தில் பல்வேறு தேசிய இனங்களைத் திரட்டி, எப்படி ஒரு போராட்டத்தை முன்னெடுக்க வேண்டும் என்பதற்காக இருக்கும் ஒரே ஒரு சான்று இந்தப் போராட்டம்தான்.

மக்களைத் திரட்ட வேண்டும்!

இந்தப் போராட்டத்தை முன்னெடுத்த பி.வி.ராஜகோபால், அண்மையில் மதுரைக்கு ஒரு பயிற்சிப் பட்டறைக்காக வந்திருந்தார். அங்கு அவர், “ஒவ்வொரு தனிமனிதனையும் அரசியல்படுத்த வேண்டும்; ஒவ்வொருவரையும் அவர் தனி மனிதன் அல்ல, சமூக மனிதன் என்று உணரவைக்க வேண்டும்; நீதி மறுக்கப்பட்ட  ஒரு சமூகத்தைத் திரட்ட வேண்டும்; அவர்களின் நியாயத்தைப் பிற சமூகத்துக்கு உணர்த்த வேண்டும். அப்போதுதான், அதில் வெற்றி பெற முடியும். இது ஒரு நீண்டச் செயல்பாடு. ஆனால், இதைச் செய்தே ஆக வேண்டும். அப்போதுதான் நீதியை வென்றெடுக்க முடியும்” என்றார்.

ஆம். இதுதானே உண்மையான தீர்வாக இருக்க முடியும். ஆனால், இதில்தான் நாம் தோற்கிறோம். மக்களை அரசியல்படுத்தத் தவறுகிறோம்... அவர்களை ஒன்றுதிரட்ட தவறுகிறோம். உண்மையான அரசியலை நோக்கி வரவிரும்பும் இளைஞர்களிடம் அளவுக்கு அதிகமாக உணர்ச்சியை மட்டுமே ஊட்டுகிறோம்.

நாம் ஒரு பிரச்னைக்கு உண்மையாகத் தீர்வை மட்டுமே விரும்புகிறோம் என்றால், அவர்களின் உணர்ச்சிகளைத் தூண்டி நிச்சயம் நாம் அந்தப் போராட்டத்தை வென்றெடுக்க முடியாது. இதுவரை நடந்த சம்பவங்கள் அனைத்தும் நமக்கு அந்தப் படிப்பினையைத்தான் வழங்கி இருக்கிறது. ஈழப்பிரச்னையில் முத்துக்குமாரை இழந்தோம்... ஈழம் கிடைத்ததா என்ன? குறைந்தபட்சம், அப்போது ஈழமக்கள் மீதான தாக்குதல்களாவது குறைந்ததா? செங்கொடி மரணத்துக்குக் கண்ணீர்விட்டு, அரசு எழுவரை விடுதலை செய்ததா? இல்லைதானே. இப்போது விக்னேஷ் பாண்டியனின் ஈகத்தைக் கொச்சைப்படுத்தவில்லை. நிச்சயம் தமிழ்ச் சமூகம் தம் வாழ்வு உள்ளவரை, அவர்களை நினைவில்வைத்திருக்கும். ஆனால், நமக்கு என்ன தீர்வு கிடைத்தது? ஐந்து நிமிடம், எந்த முன் முடிவும் இல்லாமல், கொஞ்சம் சுயபரிசீலனை செய்துபாருங்கள். எங்கு பிழை செய்கிறோம் என்று தெரியும்.

நாம் தொடர்ந்து மக்களைக் குறை சொல்கிறோம். மக்கள், ‘எந்தப் போராட்டங்களுக்கும் வரமாட்டோம்’ என்கிறார்கள் என்று நொந்துகொள்கிறோம். காவிரிக்காக மரணத்தைத் தழுவியே விக்னேஷ் பாண்டியனே அவ்வாறான மனநிலையில்தான் இருந்திருக்கிறார். இதை, அவரின் முகநூல் பதிவுகள் காட்டுகிறது. தன் உயிரைக் கொடுத்தாவது காவிரிக்காக மக்களைத் திரட்ட எண்ணி இருக்கிறார். இது எவ்வளவு தவறான எண்ணம்? மக்கள் போராட்டக் களத்துக்கு வர மறுக்கிறார்கள் என்றால், அதற்கான காரண காரியங்களை ஆய்வுக்கு உட்படுத்த வேண்டும். அமைப்புகள் அதைத்தான் செய்ய வேண்டும். நாம் மக்களுக்கான நல்வாழ்வுக்காகத்தானே போராடுகிறோம். பின், அவர்களைக் குறை சொல்லிக்கொண்டே இருப்பது எப்படிச் சரியாக இருக்கும்?

இதற்கெல்லாம் மேலாக, ஒவ்வொரு போராட்டத்தையும் முன்னெடுக்க ஓர் உயிர் தேவை என்றால், இப்போது தமிழ்ச் சமூகம் சந்திக்கும் பிரச்னைகளுக்கு, ஒவ்வொரு நாளும் நம் பிள்ளைகள், தம் உயிரை மாய்த்துக்கொள்ள வேண்டி இருக்கும். நம் பிள்ளைகளின் பிணங்களின் முன் அமர்ந்துகொண்டுதான் நாம் தீர்வைப் பேசப் போகிறோமா?

கண்ணீர், தீயை அணைக்காது!

நமது கோரிக்கை மக்களுக்கானது என்றால், ஒவ்வொரு தனி மனிதனிடமும் நீண்ட உரையாடலை நிகழ்த்த வேண்டும். அவன் தனிமனிதன் அல்ல, அவனும் சமூகத்தின் ஓர் அங்கம் எனப் புரியவைக்க வேண்டும். சமூகம் சீரழிந்தால், நாளை அவன் வாழ்வும் சீரழியும் என்று  உணரவைக்க வேண்டும். ஒரு கூட்டுச் சக்தியாகத் திரள வேண்டும். இது ஒருநாளில் நிகழ்வது கிடையாது. ஒரு தொடர்ச்சியான செயல்பாடு. அதற்குப் பல தசாப்தங்கள்கூட ஆகலாம். ஆனால், இதைச் செய்ய தவறுவோமென்றால், நாளை நம்முடைய இன்னொரு பிள்ளை தீயைத் தழுவும்.  நம் கண்ணீர் மட்டும், அந்தத் தீயை நிச்சயம் அணைக்காது. நாம் இதைத்தான் விரும்புகிறோமா..?

- மு.நியாஸ் அகமது

எடிட்டர் சாய்ஸ்

அப்போலோ டூ எம்.ஜி.ஆர் சமாதி... ஜெயலலிதாவுக்கு அரண் அமைத்த மன்னார்குடி!

MUST READ