Vikatan.com

www.vikatan.com would like to send you push notifications.

Notifications can be turned off anytime from browser settings.

குழந்தையை இழந்து நின்றவருக்கு காந்தி சொன்ன வழி!

‘‘உழைப்பவர்களின் கையில்தான் உலகம் இருக்கிறது. பிறர் உழைப்பில் வாழ்பவன் ஒருநாளும் முன்னேற முடியாது’’ என்றார் மகாத்மா. அறவழியில் சுதந்திரத்தைப் பெற்றுத்தந்த அவருடைய பிறந்த நாள் இன்று. எல்லோருடைய மனதிலும் தேசப் பிதாவாக இருக்கும் காந்தியடிகள், ஒருமுறை அவர் தன் மகனிடமே ஆசிரமத்தில் தங்கியதற்கான பணத்தைக் கேட்டுக் கடிதம் எழுதினார். காந்தியடிகளின் புதல்வரான மணிலால் காந்தி தென்னாப்பிரிக்காவிலிருந்து தன் பெற்றோரைப் பார்ப்பதற்காக இந்தியாவுக்கு வந்தார்.

மகனின் வரவால் காந்தியடிகளைவிட அதிகம் சந்தோஷம் அடைந்தார் அவருடைய தாய் கஸ்தூரி பாய். சுமார் ஒரு மாதம் காலம் ஆசிரமத்தில் தங்கியிருந்த மணிலால், பிறகு பெற்றோரிடம் விடை பெற்றுக்கொண்டு தென்னாப்பிரிக்காவுக்குப் புறப்பட்டுச் சென்றார். அவர் சென்று சில நாட்கள் கழித்து அவருக்கு காந்தியடிகள் ஒரு கடிதம் எழுதினார். அதில், ‘‘நீ இந்தியா வந்து எங்களோடு தங்கியதில் எங்களுக்கு மிகவும் மகிழ்ச்சி. நீ இங்கே ஆசிரமத்தில் வந்து தங்கிய வகையில் உனது உணவுக்காக ஆசிரமத்துக்குச் செலுத்தவேண்டிய தொகை ரூ.28-ஐ நீ செலுத்தாமலேயே போய்விட்டாய். எனவே, இந்தக் கடிதம் கண்டதும் பணத்தை அனுப்பிவைப்பாய் என நம்புகிறேன்’’ என்று எழுதியிருந்தார்.

‘‘தாயன்பு குழந்தைகளுக்குத் தன்னம்பிக்கையை வளர்க்காது கற்பிக்காது!’’ தன் மகனின் உடல்மீது மிகுந்த அக்கறை கொண்டிருந்த சாரதா தேவி, அவனை ஒருநாள் காந்திஜியிடம் அழைத்துச் சென்றார். அந்தச் சமயம் அவர் ஏதோ எழுதிக்கொண்டிருந்தார். நாலாபக்கமும் காகிதங்கள் சிதறிக்கிடந்தன. சிலவற்றின் மேல் துண்டுக்கற்கள் வைக்கப்பட்டிருந்தன. பக்கத்திலேயே பனை ஓலை விசிறி ஒன்றும் இருந்தது. சாரதா தேவியின் மகனைப் பார்த்து காந்திஜி விசிறியை எடுக்குமாறு ஜாடை செய்தார். காந்திஜியின் குறிப்பைப் புரிந்துகொண்ட பையன் விசிறியை எடுத்து விசிற ஆரம்பித்தான். சில நிமிடங்கள் கழிந்தன. குளிர்ந்த காற்று வீசியவுடன் காந்திஜிக்கு லேசாகத் தூக்கம் வர ஆரம்பித்தது. அப்படியே மெத்தையில் சாய்ந்தார்.

சாரதா தேவி, மகனிடமிருந்த விசிறியை எடுத்து, தானே விசிற ஆரம்பித்தார். இரண்டு மூன்று நிமிடங்கள்தான் கழிந்திருக்கும். அதற்குள், காந்திஜி விழித்துக்கொண்டார். சாரதா தேவியின் பக்கம் பார்த்து, ‘‘ஆம், தாயில்லையா? அதனால், அன்பு மகன் பணிபுரிவதைத் தடுத்துவிட்டது. சிறுவனாயிற்றே; மேலும் பலவீனமானவனும்கூட; விசிறுவதனால் அவன் களைத்தல்லவா போய்விடுவான்” எனப் புன்முறுவலுடன் சொன்னார். ‘‘இல்லை, பாபு. விசிறிக்கொண்டிருக்கையில் தவறி தங்கள் உடம்பின்மீது பட்டுவிடக் கூடாதே என்பதற்காகவே அவன் கையிலிருந்து வாங்கி நான் விசிற ஆரம்பித்தேன்” என்று பதிலுரைத்தார் சாரதாதேவி. ‘‘இல்லை, இது பொய்யான விவாதம். தாயன்பு, குழந்தைக்குத் தன்னம்பிக்கையை வளர்க்காது கற்பிக்காது’’ என்றார் காந்திஜி.

‘‘குழந்தைகளிடம் பொய்சொல்லக் கூடாது!’’ 1926-ம் ஆண்டு ஓர் இளைஞர் சபர்மதி ஆஸ்ரமத்தில் தங்கியிருந்தார். அவர், குழந்தைகளிடத்தில் நன்கு பிரபலமானார். ஒருநாள் அவர், எட்டு வயது பெண் குழந்தைக்கு எலுமிச்சைப் பழம் ஒன்றைவைத்து வேடிக்கை காண்பித்துக்கொண்டிருந்தார். அதை எடுத்துக்கொள்ள அந்தக் குழந்தை நினைத்தது. ஆனால் அவரிடமிருந்து அந்தப் பழத்தை எடுக்க முடியவில்லை. மிகவும் களைப்படைந்துபோன குழந்தை அழ ஆரம்பித்துவிட்டது. ஆஸ்ரமத்தில் உள்ள ஒரு நோயாளிக்காக அந்த எலுமிச்சைப் பழம் இருந்தது. அவருக்கு இப்போது தர்மசங்கடமான நிலை. இதை அந்தக் குழந்தையிடம் கொடுத்துவிட்டால் நோயாளிக்கு என்ன செய்வது என்று எண்ணினார். உடனே, ‘‘பழத்தை நான் நதியில் வீசிவிட்டேன்’’ என்று குழந்தையிடம் பொய் சொன்னார். ஆனால், உண்மையில் அதை தன் சாமர்த்தியத்தினால் சட்டைப்பைக்குள் மறைத்துவைத்துக்கொண்டார்.

பின்னர், இருவரும் சேர்ந்தே நோயாளி தங்கியிருந்த இடத்துக்குச் சென்றனர். வழியில் அவர் கைக்குட்டையை எடுத்தபோது சட்டைப்பையில் இருந்த எலுமிச்சைப் பழமும் சேர்ந்து கீழே விழுந்துவிட்டது. அதைப் பார்த்த குழந்தை அனைத்தையும் காந்திஜியிடம் போய் சொன்னது. விளையாட்டாக செய்த காரியம் என காந்தியடிகள் புரிந்துகொண்டாலும்... அவரிடம், ‘‘நீ இந்த விஷயத்தில் ஜாக்கிரதையாக இருக்க வேண்டும். குழந்தைகளிடம் கேலியாகக்கூடப் பொய்சொல்லக் கூடாது. சிரிப்பும் குதூகலத்தோடும் ஆரம்பமாகும் இந்தச் சின்ன விஷயம், பின் வழக்கமாகவே ஆகிவிடக்கூடும்’’ என அறிவுரை கூறினார். ஒரு சமயம், காந்தியடிகளுடன் நேரு போன்றவர்கள் நடைப்பயணம் சென்றுகொண்டிருந்தனர். அப்போது அவர்கள் சென்ற வழியில் ஒரு சிறு ஓடை குறுக்கிட்டது. அதைப் பார்த்த காந்தியடிகள், அதில் இறங்காமல் நின்றபடி பின்னே வந்தவர்களிடம், ‘‘இதைத் தாண்டிவிட முடியுமா?’’ எனக் கேட்டார். அதற்கு நேருவோ, ‘‘ஓ முடியுமே’’ எனக் கூறியவாறு சற்றுப் பின்னோக்கிச் சென்று மறுபடி வேகமாய் ஓடிவந்து அதைத் தாண்டினார். காந்தியடிகள் புன்னகைத்தவாறே, ‘‘பரவாயில்லை. தாண்டிவிட்டீர்கள். ஆனாலும், ஒரு சிறு விஷயம்.


 ஐந்து அடி அகலமுள்ள இந்த ஓடையைத் தாண்டுவதற்கு நீங்கள் 10 அடி தூரம் பின்னால் செல்ல வேண்டியது இருந்தது’’ எனச் சொல்ல... அங்கிருந்தவர்கள் அனைவரும் அதைக் கேட்டுச் சிரித்தனர். பரிகாரம் தேட வழி! இந்து - முஸ்லிம் கலவரத்தின்போது இரு மக்களிடையே அமைதி திரும்ப காந்தியடிகள் உண்ணாவிரதம் மேற்கொண்டார். அவர்கள், உண்ணாநோண்பை நிறுத்திக்கொள்ள வேண்டும் என்று வேண்டுகோள் விடுத்தனர். அந்தச் சமயத்தில் அந்தக் கலவரத்தில் தனது ஒரே மகனைப் பறிகொடுத்த இந்து ஒருவர், பழிவாங்கும் நோக்கில் உண்ணாவிரதம் இருந்த காந்தியடிகளைக் காணவந்தார். அவர் காந்தியடிகளிடம், ‘‘என்னுடைய ஒரே மகனை இந்தக் கலவரத்தில் முஸ்லிம் மக்கள் கொன்றுவிட்டார்கள். மகனை இழந்துநிற்கும் நான், அதற்குப் பிராயச்சித்தமாகப் பழிவாங்காமல் இருக்கவேண்டும் என எதிர்பார்க்கிறீர்களா? என் போன்றவர் கைகளைக் கட்டிப்போடத்தான் நீங்கள் உண்ணாவிரதம் இருக்கிறீர்களா?’’ எனக் கோபத்துடன் கேட்டார்.

அதற்கு காந்தியடிகள், ‘‘கொலைக்குக் கொலை என்பது பரிகாரம் அல்ல... இந்துவாகிய நீ உன்னுடைய ஆசை மகனை இந்தக் கலவரத்தில் பறிகொடுத்துவிட்டதற்கு பரிகாரம் காண வேண்டுமானால், ஒரு வழி உண்டு. கலவரத்தில் தங்கள் பிள்ளைகளை அனாதைகளாய் விட்டுவிட்டு முஸ்லிம் மக்கள் இறந்துபோயிருப்பார்களே? அவர்களின் ஒரு பிள்ளையை நீ தத்தெடுத்து வளர்ப்பதன் மூலம் சரியான பரிகாரம் தேடிக்கொள்ளலாம்’’ என்றார் மிகவும் நிதானமாக. மறக்காமல் ஞாபகம் வைத்திருந்த காந்தி! ஒருசமயம் காந்தியடிகள் அவருடைய உதவியாளர் மகாதேவ தேசாயுடன் மைசூருக்குச் சென்றிருந்தார். அப்போது மகாதேவ தேசாய், ‘‘மைசூருவில் உள்ள பிருந்தாவனத்தைச் சுற்றிப் பார்க்க வேண்டும்’’ என தன் விருப்பத்தைத் தெரிவித்தார். ஆனால் காந்தியடிகளோ, ‘‘இப்போது வேலை அதிகமாக இருக்கிறது. ஆகவே, இன்னொரு சமயம் இங்கே வரும்போது அதைப் பார்த்துக்கொள்ளலாம்’’ என்றார்.

தன் ஆசை நிறைவேறாதது கண்டு மகாதேவ தேசாய் வருத்தமுற்றார். இது நடந்து 10 வருடங்களுக்குப் பிறகு, மகாதேவ தேசாயை அழைத்து, ‘‘நீங்கள் மைசூரு சென்று மகாராஜாவிடம் இந்தக் கடிதத்தைக் கொடுத்து அவர் தரும் பதிலை வாங்கி வாருங்கள்’’ என்று கூறி அனுப்பிவைத்தார். மைசூரு சென்ற மகாதேவ தேசாய், மகாராஜாவிடம் கடிதத்தைக் கொடுத்தார். அதை வாங்கிப் பார்த்த மகாராஜா, ‘‘இதற்குப் பதில் கடிதத்தை நாளை தங்களிடம் தருகிறேன். அதற்குமுன் நீங்கள் பிருந்தாவனத்தைப் போய்ப் பார்த்துவிட்டு வர ஏற்பாடு செய்கிறேன்’’ என்றார். இதைக் கேட்டு வியந்த மகாதேவ தேசாய், ‘‘நான் ஏன் பிருந்தாவனம் போய் வரவேண்டும்’’ என்றார். அதற்கு மகாராஜா, ‘‘இந்தக் கடிதத்தில் காந்தியடிகள் அதுபற்றிக் குறிப்பிட்டு இருக்கிறாரே? பிருந்தாவனத்தைப் பார்க்க வேண்டும் என மகாதேவ தேசாய் மிகவும் விரும்புவார். எனவே, அவர் அதைப் பார்த்து வர உதவி செய்யுங்கள் என எழுதி இருக்கிறாரே’’ என்றார்.

சுமார் 10 வருடங்களுக்கு முன்பு நாம் சொன்னதை இன்றும் மறக்காமல் ஞாபகமாக வைத்திருந்து அதற்கு வழிதேடி கொடுத்த காந்தியை நினைத்து மலைத்துப்போனார். ‘‘மனிதத்தின் மேலான நம்பிக்கையை இழக்கக் கூடாது. அது சமுத்திரத்தைப் போன்றது. அதன் சில துளிகள் அசுத்தமாய் இருப்பதால் சமுத்திரமே அசுத்தமாகிவிடாது’’ காந்தியடிகள் உரைத்த இந்த வரிகள் உண்மைதான்.

- ஜெ.பிரகாஷ்

இது தொடர்பா வேற என்னலாம் நடந்திருக்குனு தெரிஞ்சுக்கலாமா?

எடிட்டர் சாய்ஸ்

MUST READ