Vikatan.com

www.vikatan.com would like to send you push notifications.

Notifications can be turned off anytime from browser settings.

ரஷ்ய மண்ணில் பூத்த இந்தியப் புரட்சியாளர்கள்!

புரட்சி

'இந்தியா ஒருவேளை, அநேகமாய், ஒரு புரட்சியைச் செய்யும்" என்று எங்கெல்ஸ் எழுதினார். அதற்கான அடித்தளப் பணிகளை இந்தியா மட்டுமல்ல சோவியத்தும் செய்தது என்பது எங்கெல்ஸ் எதிர்பாராதது. நவம்பர் புரட்சி (1917) ரஷ்யாவுக்கு மட்டுமல்ல நமது நாட்டுக்கும் மிகப்பெரிய அரசியல் மாற்றத்துக்கு வித்திட்டது.

பிரிட்டிஷ் நுகத்தடியின் கீழ் நசுங்கிக் கிடந்த இந்தியாவை மீட்டெடுக்க 1857-ல் நடந்த முதல் சுதந்திரப் போருக்குப் பிறகு பெரிய முயற்சிகள் எதுவும் இல்லை. இந்திய தேசிய எழுச்சியை மொத்தமாக ஒடுக்கிவிட்டதாக பிரிட்டிஷ் அரசு அடுத்த ஐம்பது ஆண்டுகள் நினைத்து வந்தது. இந்திய எல்லைக்கு உட்பட்ட பகுதியை விட்டுவிட்டு வெளியே இருந்து தாக்குதல் தொடுக்கும் முயற்சிகள் நடந்தன. அதனை பிரிட்டிஷ் ஆட்சி தாமதமாகத்தான் உணர்ந்தது.

1. மேடம் காமா லண்டனில் உருவாக்கிய இந்தியப் புரட்சியாளர் குழு (1907)

2. சி.ஆர்.பிள்ளை, காமா, பரக்கத்துல்லா, மகேந்திரா பிரசாத் உள்ளிட்டவர்கள் பெர்லினில் உருவாக்கிய இந்திய விடுதலைக்கான குழு (1915)

3. பஞ்சாப் இளைஞர்கள் சேர்ந்து அமெரிக்காவில் உருவாக்கிய கதார் கட்சி.

4. மகேந்திரா பிரசாத்தை ஜனாதிபதியாகவும், பரக்கத்துல்லாவை பிரதமராகவும் கொண்டு காபூலில் உருவான தற்காலிக இந்திய அரசு.

5. படிக்க வெளிநாடு வந்த முஸ்லீம் இளைஞர்கள் சேர்ந்து உபயதுல்லா சித்திக் தலைமையில் உருவாக்கிய 'அனைத்து இஸ்லாமிய சகோதரத்துவம்' அமைப்பு.

6. சிங்கப்பூரில் இருந்த இந்திய வீரர்கள் நடத்திய திடீர் புரட்சி. இதனை நடத்திய மஜீர், மோகன்லால் ஆகியோர் மரணதண்டனை பெற்றார்கள்.

7. சிங்கப்பூரில் நடந்தது போலவே மலேசியாவிலும் திடீர் கலகம் வெடித்து அது அடக்கப்பட்டது.

-இந்த வரிசையில் சோவியத்தை நோக்கி இந்தியப் புரட்சியாளர்கள் (1917 - 1922) அதிகமாக போகத் தொடங்கினார்கள். இந்திய விடுதலைப் போருக்கு சோவியத் பாணி புரட்சியே சரியானது என்று இவர்கள் நினைத்தார்கள். 'சோவியத்தான் நமக்கு உதவும்' என்று நம்பினார்கள்.

பிரிட்டிஷ் ஆட்சியில் இருந்து இந்தியாவை விடுவிக்க வேண்டும் என்று நினைப்பவர்கள், ஏகாதிபத்திய எதிர்ப்பாளர்கள், தீவிரவாதிகள், சோசலிஸ்ட்டுகள், கம்யூனிஸ்ட்டுகள், ஆங்கிலேய பொறுப்பாளர்கள்... என பல்வேறு வகைப்பட்ட மனிதர்கள் சோவியத்துக்குள் நேர்வழியிலும், குறுக்கு வழியிலும் நுழைந்தார்கள். இவர்கள் அனைவருமே கம்யூனிஸ்ட்டுகள் அல்ல. மார்க்சியத்தை முழுமையாகக் கற்றவர்களும் அல்ல. இந்திய விடுதலையும், இந்தியாவில் கூட்டாட்சிக் குடியரசை உருவாக்குவதும் இவர்களது நோக்கமாக இருந்தது. சோவியத்தில் இருந்து இந்தியப் புரட்சியை நடத்த நினைத்தார்கள். ராணுவ உதவிகளை சோவியத் அரசிடம் கேட்டார்கள்.

வீரேந்திரநாத் சட்டோபாத்யாயா, பூபேந்திரநாத் தத்தா, முகம்மது பரக்கத்துல்லா, மகேந்திர பிரதாப், மண்டயம் திருமலாச்சாரி, அப்துர் ராப் பார்க் போன்றவர்கள் தொடக்கக் காலத்தில், சோவியத் சென்றார்கள். ரஷ்யப் புரட்சியை பிரிட்டன் இதழ்கள் கண்டித்து எழுதியது. அதுவும் இவர்களை யோசிக்க வைத்தது. சோவியத் எழுப்பிய தேசிய இனங்களின் சுயநிர்ணய உரிமை இவர்களை ஈர்த்தது. சோவியத் புரட்சிகளை ஆதரித்தவர்களை, 'இந்திய போல்ஷ்லிக்குகள்' என்று பிரிட்டிஷார் அழைத்தனர். (கம்யூனிஸ்ட் மாநாட்டில் லெனினை ஆதரித்த பெரும்பான்மையினர் 'போல்ஷ்லிக்குகள்' என்றும், எதிர்த்த சிறுபான்மையினர் 'மென்ஷ்லிக்குகள்' என்றும் அழைக்கப்படுவார்கள்!) இந்திய விடுதலைப் போராட்டத்தையே சோவியத் நாட்டின் சூழ்ச்சி என்று பிரிட்டிஷ் ஆட்சி நினைத்தது.

சோவியத் அரசுடன் 1917-ம் ஆண்டு நவம்பர் 29-ம் தேதி முதல் தொடர்பை ஏற்படுத்தியவர் மகேந்திரா பிரதாப். 'இந்த நட்பு இந்தியாவில் உண்மையான விடுதலையை சாத்தியமாக்கும்' என்று அவர் அப்போது சொன்னார். மகேந்திர பிரதாப் தலைமையில் அப்துர் ராப் பார்க், திருமலாச்சாரி, திலீப் சிங் கில், முகம்மது பரக்கத்துல்லா, பஞ்சாப் இப்ராஹிம் ஆகியோர் லெனினை சந்தித்துள்ளனர்.

1947 ஆகஸ்ட் 15-ல் இந்திய விடுதலை அரசு அமைவதற்கு அடித்தளம் அமைத்தது 1920-ல் காபூலில் அமைந்த தற்காலிக இந்திய அரசு. இதன் அமைச்சர்களான முகம்மது அலி, முகம்மது ஷாபிக் ஆகியோருடன் இப்ராஹிம் மஜித், அபுதுல் மஜீத், பரக்கத்துல்லா ஆகியோர் கொண்ட தற்காலிக அரசாங்கத் தூதுக்குழு சோவியத் வந்தது. தங்களது அரசை ரஷ்யா அங்கீகரிக்க வேண்டும் என்று இக்குழு கோரியது. இந்தியாவில் சுதேசி அரசை நிறுவுவதும், காங்கிரஸ் - முஸ்லிம் லீக் ஆகிய இரண்டு கட்சிகளின் கொள்கைதான் இந்த அரசின் கொள்கை என்றும் அத்தூதுக்குழு சொன்னது. 'இந்திய இனக்குழு மக்களின் பிரதிநிதிகள் ஏராளமாக நம்நாட்டுக்குள் வருகிறார்கள்' என்று சோவியத் இதழ்கள் எழுதின. தமிழர் மீட்புப்படை, தமிழ்நாடு விடுதலைப் படை போன்ற அமைப்பினர் ஈழத்துக்குப் போனது போல இந்தியப் புரட்சிகர குழுக்கள், சோவியத் நாட்டை நினைத்துள்ளார்கள்.

இந்த சந்திப்புகளின் தொடர்ச்சியாகவே இந்தியாவில் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி தொடங்கும் முடிவு எடுக்கப்பட்டது. கம்யூனிஸ்ட் அகிலத்தில் இந்தியப் பிரதிநிதிகளான எம்.என்.ராய், அவனி முகர்ஜி, திருமலாச்சாரியார், முகம்மது ஹாபிக் ஆகியோர் கலந்து கொண்டனர். அகில இந்தியப் புரட்சி அமையத்தை அமைப்பது, இந்தியக் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியை உருவாக்குவது, புரட்சிகர சக்திகளுக்கு ராணுவம் மற்றும் அரசியல் பயிற்சியைத் தொடங்குதல் ஆகியவை இலக்குகளாக அறிவிக்கப்பட்டன. அப்போது இந்தியாவில் நடந்த காங்கிரஸ் மாநாட்டுக்கு இந்தியக் கம்யூனிஸ்ட் குழு (சோவியத்) என்ற தலைப்பில் அறிக்கை அனுப்பி வைக்கப்பட்டது. 1920 அக்டோபர் 17-ம் நாள் தாஷ்கண்ட்டில் இந்திய கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் முதல் கூட்டம் நடந்தது. எம்.என்.ராய், அவரது மனைவி ஈவலின் டிரெண்ட் ராய், அவனி முகர்ஜி, அவரது மனைவி ரோஸா டாட்டிஸ்ஷாப், முகம்மது அலி, முகம்மது ஹாபிக், திருமலாச்சார்யார் - ஆகியோர் கொண்ட கட்சிக் குழு அமைக்கப்பட்டது. அப்போது சுமார் 30 இந்தியர்கள் சோவியத்தில் இருந்ததாக எம்.என்.ராய் சொல்கிறார்.

வரலாறு, பொருளாதாரம், பாட்டாளி வர்க்கம் குறித்தப் பயிற்சி வகுப்புகளில் இவர்கள் பங்கெடுத்தனர். சிலர் ரஷ்ய மொழியை கற்றனர். இந்திய விடுதலைக்கான துண்டுப் பிரசுரங்களை எழுதி இந்தியாவுக்குள் அனுப்பினர். முதல் கட்டமாக 18 பேர் இந்தியாவுக்குள் வந்தனர். இதில் பெரும்பாலானவர்கள் கைது செய்யப்பட்டனர். பிரிட்டிஷ் ஆட்சியை ஒழிக்க சதி செய்ததாக வழக்குப் பதிவு செய்யப்பட்டு பெஷாவர் நீதிமன்றத்தில் விசாரணை நடந்தது. காபூலில் ராணுவப் பயிற்சிப் பள்ளி உருவாக்கப்பட்டது. இந்தியப் புரட்சியாளர்களுக்கு ராணுவப் பயிற்சி தர உருவாக்கப்பட்ட இந்தப் பள்ளியின் இயக்குநராக அ.எம்.தரக்கானவ் என்ற ரஷ்யர் இருந்தார். 1917 அக்டோபர் புரட்சியில் பங்கெடுத்த இவர் மாஸ்கோ பீரங்கிப் படையில் இருந்தவர். பெரும்பாலான ஆசிரியர்கள் சோவியத்தில் இருந்து காபூல் வந்தனர். இந்த நிலையில் ஆப்கானிஸ்தான் மன்னரை பிரிட்டிஷ் ஆட்சியாளர்கள் மிரட்டிப் பணிய வைத்ததால் காபூல் நடவடிக்கைகளுக்குத் தடை விழுந்தது.

லெனின், இந்திய விடுதலை மீது அதிகக் கவனம் செலுத்தினார். பாலகங்காதர திலகர் கைது ஆனது முதல் (1906-ம் ஆண்டு) இந்தியாவில் நடக்கும் பல்வேறு நிகழ்வுகள் குறித்து தொடர்ந்து எழுதி வந்தவர் லெனின். 'இந்தியத் தோழர்களின் நூல்களை அதிகமாக வெளியிடுங்கள்' என்று உத்தரவிட்டவரும் அவர். இந்தியாவில் திடீர் புரட்சியை நடத்திவிட முடியும் என்று இவர்கள் நினைத்தார்கள். மக்களுக்கு கற்பிக்காமல் புரட்சி சாத்தியமில்லை என்பது லெனினிசம். இந்த நுட்பமான தத்துவ முரண் இரண்டு தரப்புக்கும் இருந்தது. லெனினுக்குப் பிறகு (1922) அதிகாரத்துக்கு வந்த ஸ்டாலின், இன்னொரு முக்கியமான புரிதலை இவர்களுக்கு ஏற்படுத்தினார். 'இந்தியத் தேசிய முதலாளி வர்க்கத்தில் இரண்டு பிரிவு உண்டு. ஒன்று புரட்சிகரப் பிரிவு. இன்னொன்று புரட்சிக்கு எதிரானப் பிரிவு. இரண்டையும் ஒன்றாகப் பார்க்க முடியாது' என்று (1925-ல்) ஸ்டாலின் எச்சரித்தார்.

1920-ல் காந்தியின் வருகையால் இந்தியாவில் காங்கிரஸ் புத்துணர்வு பெற்ற சூழலில், 1925-ல் இந்தியக் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியும் உருவானது. 'முழுமையான தேச விடுதலை - கூட்டாட்சித் தன்மையுடன் கூடிய ஜனநாயகக் குடியரசு' என்ற முழக்கத்தை கம்யூனிட் கட்சி முன்மொழிந்தது. காங்கிரஸைப் போல சட்டப்பூர்வ போராட்டங்களா, அல்லது சட்டத்தைப் பற்றிக் கவலைப்படாத போராட்டங்களா என்று முடிவெடுப்பதில் கம்யூனிஸ்ட்டுகளுக்குள்ளேயே ஏற்பட்டக் குழப்பம் 'சோவியத் பாணி'யை நிராகரித்தது. சமரசப் பேச்சுவார்த்தைகளில் நம்பிக்கைக் கொண்ட காங்கிரஸ் கட்சியை எதிர்கொள்ளும் நெருக்கடி கம்யூனிஸ்ட் கட்சிக்கு வந்தது. சில இடதுசாரிகள் காங்கிரஸ் கட்சிக்குள்ளேயே போய் கம்யூனிஸ்ட்டுகளாகக் காட்டிக்கொண்டார்கள். இன்னும் வசதியாக 'காங்கிரஸ் சோஷலிஸ்டு கட்சி'யையே உருவாக்கிக்கொண்டு காங்கிரசோடு ஒன்று கலந்தார்கள். 1934-ல் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி தடை செய்யப்பட்டதும் இதற்கு முக்கியக் காரணம் என்றாலும் சித்தாந்த தேக்கமும் அடிப்படைக் காரணம். பல்வேறு மாகாணங்களில் காங்கிரஸ் அரசு உருவானபோது, கம்யூனிஸ்ட்டுகளுக்கு ஓரளவு தெளிவு (1935) பிறந்தது. இடது சாரிகளின் போராட்டங்களை மாகாண காங்கிரஸ் அரசும் ஒடுக்க ஆரம்பித்தது. 1940-களில் காங்கிரஸில் இருந்து கம்யூனிஸ்ட்டுகள் வெளியேற ஆரம்பித்தார்கள். கம்யூனிஸ்ட்டுகள் கைது செய்யப்பட்டார்கள். அது முதல் இந்திய சுதந்திரம் வரை தலைமறைவு இயக்கமாக அது மாறிவிட்டது.

1940 முதல் இந்தியாவில் நடந்த கம்யூனிஸ்ட் புரட்சிப் போராட்டத்தின் தியாக வரலாற்றை அந்தக் கட்சியே விளக்கமாக வெளியில் சொல்வது இல்லை. இந்தியாவில் மக்கள் ஜனநாயகப் புரட்சி, அதன் போர்த்தந்திரம், நடைமுறை வசதி, தேசிய இனம், சுயநிர்ணய உரிமை- ஆகியவற்றை கம்யூனிஸ்ட்டுகள் பேசிய காலகட்டம் அது. இந்தியப் புரட்சியை சோவியத் பாணியில் நடத்துவதா சீனப் பாதையில் நடத்துவதா என்ற விவாதங்கள் எழுந்தன. இந்தப் பிரச்னையைத் தீர்க்க இந்தியாவில் இருந்து சி.ராஜேஸ்வர ராவ், எம்.பசவ புன்னையா, அஜாய் கோஷ், எஸ்.ஏ.பிஸ்கே ஆகிய நால்வரும் சோவியத் சென்று அதிபர் ஸ்டாலினை (1950) சந்தித்தார்கள். ''இந்தியப் புரட்சி பற்றி முடிவெடுக்க வேண்டியவர்கள் நீங்கள்தானே தவிர நாங்கள் அல்ல. உங்களுக்குள் பேசி முடிவுக்கு வாருங்கள்'' என்றார் ஸ்டாலின். 'இந்திய நிலைமைகளுக்கு ஏற்ப நடைமுறைப்படுத்தப்படும் லெனினியப் பாதை' என்று பின்னர் கம்யூனிஸ்ட்டுகள் முடிவுக்கு வந்தார்கள்.

இதன்பிறகு அதையும் கைவிட்டு, நாடாளுமன்றப் பாதைக்கு கம்யூனிஸ்ட்டுகள் போனதும், அதுவே (1962-ல்) இரண்டாக உடைந்ததும், நக்சல்பாரி (1967) நிகழ்வுகள் ஒரு பக்கம் எழுச்சியையும் மறுபக்கம் அமைப்பை பல்வேறு குழுக்களாக மாற்றியதையும் பார்க்கிறோம். இன்று எல்லா அணிகளும் நவம்பர் புரட்சியைக் கொண்டாடுகிறார்கள். கொண்டாடத்தான் வேண்டும். அது சோவியத் புரட்சிக்காக மட்டுமல்ல. இந்தியாவுக்கும் சேர்த்துத்தான்!

- ப.திருமாவேலன்

எடிட்டர் சாய்ஸ்

அப்போலோ டூ எம்.ஜி.ஆர் சமாதி... ஜெயலலிதாவுக்கு அரண் அமைத்த மன்னார்குடி!

MUST READ