Vikatan.com

www.vikatan.com would like to send you push notifications.

Notifications can be turned off anytime from browser settings.

[X] Close

குழந்தைத் தொழிலாளர்களை முற்றிலும் ஒழித்துவிட்டோமா? உண்மை நிலவரம் என்ன? #WorldDayAgainstChildLabour

இன்று உலகக் குழந்தைத் தொழிலாளர்கள் எதிர்ப்பு தினம். இந்தியா முழுவதும் பள்ளிக்குழந்தைகளை வைத்து ஊர்வலம் நடத்துகிறார்கள். குழந்தைத் தொழிலாளர்களை முற்றிலும் ஒழித்து விட்டோம் என்று மத்திய மாநில அமைச்சர்கள் அறிக்கை கொடுத்து மகிழ்கிறார்கள். 

குழந்தைத் தொழிலாளர்

 

'தமிழகத்தில் 2005 முதல் 2016 வரை மீட்கப்பட்ட குழந்தைத் தொழிலாளர்களின் எண்ணிக்கை எவ்வளவு?' என்று தகவல் அறியும் உரிமைச் சட்டத்தின் கீழ் நாம் கேட்ட கேள்விக்கு வட்டார வாரியாகத் தகவல்களை அனுப்பிக் குவித்திருக்கிறார்கள் தொழிலாளர் துறை அதிகாரிகள். பெரும்பாலும் எல்லா அறிக்கைகளுமே, 'எங்கள் பகுதியில் குழந்தைத் தொழிலாளர்களே இல்லை' என்று சத்தியம் செய்கின்றன. குறிப்பாக, இந்தியாவின் பிரதான தொழில் நகரங்களில் ஒன்றாகிய திருப்பூரிலிருந்து பொதுத் தகவல் அலுவலர் நமக்கு அனுப்பியுள்ள அறிக்கையில் '2016-ம் ஆண்டு ஒரு குழந்தைத் தொழிலாளர் கூட மீட்கப்படவில்லை' என்று குறிப்பிட்டிருக்கிறார். மதுரை, ஈரோடு, தஞ்சாவூர் பகுதி்களிலும் இதுதான் நிலை. 

ஆர்டிஐ - குழந்தைத் தொழிலாளர்

 குழந்தைத் தொழிலாளர்களே இல்லாத ஒரு மாநிலத்தில்தான் நாம் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறோமா? சென்னை மெரினா பீச்சில் மாலை 3 மணிக்கு மேல் சுண்டலும் முறுக்கும் சுமந்து வருகிற சிறுவர்கள் யார்? திருப்பூரிலும் கோவையிலும் ஈரோட்டிலும் நூற்பாலைகளில் 'சுமங்கலித் திட்டம்' என்ற கொத்தடிமைத் திட்டத்தில் வதைக்கப்படும் சிறுமிகளுக்கு என்ன பெயர் ? சென்னையைச் சுற்றியிருக்கிற செங்கற்சூளைகளில் முன்பணம் வாங்கியதற்கு தலைக்கணக்குக்காக, மண் சுமந்து, சேறு குழைத்துக் கொண்டிருக்கும் பாலகர்களை என்ன சொல்லி அழைப்பது?

நிறுவனங்களும் முதலாளிகளும்தான் தேசத்தின் வேர் என்று நம்பும் 'முற்போக்குவாதிகள்' ஆளும் தேசத்தில் சட்டங்களும் நீதிகளும் விதிமுறைகளும் அவர்களுக்கேற்றவாறு தானே வடிவமைக்கப்படும்..?  40 சதவீதத்திற்கு மேலானவர்கள் இந்தியாவில் வறுமைக் கோட்டுக்குக் கீழே வாழ்வதாக முறைசாராத் துறை நிறுவனங்களுக்கான தேசிய ஆணையம் தெரிவிக்கிறது. தொழில் வாய்ப்புகளை உருவாக்கி, வறுமைக்கோட்டுக்குக் கீழே வாழ்பவர்களின் வாழ்க்கைத் தரத்தை உயர்த்துவதற்குப் பதிலாக, 'நாளொன்றுக்கு 26 ரூபாய்க்கு மேல் சம்பாதிப்பவர்கள் வறுமைக்கோட்டுக்கு மேலே இருப்பவர்கள்' என்று கணக்குக் காட்டிய பொருளாதாரப் புலிகள் வாழும் நாடு இது. இந்தப் புண்ணிய பூமியில் குழந்தைத் தொழிலாளர்களே இல்லை என்று சொல்வதில் வியப்பேதும் இல்லை. 

குழந்தை என்பது யார்? என்ற கேள்விக்குக் கூட இந்த அரசுகளிடம் போதிய விளக்கங்களோ விதிமுறைகளோ இல்லை. ஐ.நா.சபையின் குழந்தை உரிமைக்கான சர்வதேச உடன்படிக்கை , '18 வயதுக்குக் கீழான எல்லோரும் குழந்தைகளே' என்கிறது. இந்த உடன்படிக்கையை இந்தியாவும் கையெழுத்திட்டு ஏற்றுக்கொண்டிருக்கிறது. 2013-ல் உருவாக்கப்பட்ட குழந்தைகளுக்கான தேசியக் கொள்கையும், '18 வயதுக்குக் கீழான எல்லோரும் குழந்தைகளே' என்று ஏற்றுக்கொள்கிறது. ஆனால், குழந்தைத் தொழிலாளர் முறைப்படுத்துதல் மற்றும் தடைச் சட்டம், ,'14 வயதுக்குக் கீழானவர்களே குழந்தைகள்' என்கிறது. இந்தியக் கல்வி உரிமைச் சட்டமும் 14 வயதுக்குக் கீழானவர்களையே குழந்தைகளாக மதிக்கிறது. 

'குழந்தைகள் கடத்தலிலும் குழந்தைக் கொத்தடிமைத்தனத்திலும் தமிழகம் மிக முக்கிய இடத்தில் இருக்கிறது' என்கிறார் நோபல் பரிசு பெற்ற குழந்தை உரிமை ஆர்வலர் கைலாஷ் சத்யார்த்தி. கடத்தப்படும் பெரும்பாலான ஆண் குழந்தைகள் ஆந்திராவின் உள்கிராமப் பகுதிகளில் இருக்கும் முறுக்குத் தொழிற்சாலைகள், பேக்கரிகள் போன்ற தொழில்களுக்கும், சிறுமிகள் பாலியல் தொழிலுக்கும் கொண்டு செல்லப்படுவதாக குழந்தை உரிமை ஆர்வலர்களும், ஆய்வாளர்களும் சொல்கிறார்கள். இது குறித்த எவ்வித ஆய்வும், புள்ளி விவரங்களும் அரசிடமில்லை. 

குழந்தைத் தொழிலாளர்

இது ஒரு பக்கம்... இன்னொரு பக்கம் கல்வியில் நிலவும் இறுக்கத்தாலும் பாகுபாட்டாலும் ஏராளமான குழந்தைகள் இடை நிற்கிறார்கள். பள்ளியில் இடைநிற்கும் தாழ்த்தப்பட்ட, பழங்குடி இனக் குழந்தைகளின் எண்ணிக்கை அதிகரித்துக்கொண்டே போகிறது. வீதிக்கு வீதி மலிவாகக் கிடைக்கும் மது, குழந்தைகளின் போக்கை மாற்றி அவர்களைக் குற்றவாளிகளாக மாற்றிக் கொண்டிருக்கிறது. சென்னையை அலங்கரிக்க, இங்கிருந்த பூர்வீக மக்களை குப்பைகளைப் போல அள்ளிக்கொட்டிய செம்மஞ்சேரி, கண்ணகி நகர் பகுதிகளுக்குச் சென்றால் இதைக் கண்கூடாகக் காணலாம். துப்புரவுத் தொழிலாளர்களாக, குப்பை பொறுக்குபவர்களாக, கூலித் தொழிலாளிகளாக சுற்றித் திரியும் சிறுவர்களைக் கண்கொண்டு காணலாம், அக்குழந்தைகளை மீட்டு அவர்களுக்கு நல்ல கல்வி தந்து எதிர்காலத்தை வளப்படுத்த வேண்டிய அரசு, குழந்தைத் தொழிலாளர்களே இல்லை என்று கண்ணை மூடிக்கொண்டு கதையளக்கிறது. 

'மாறுபட்ட தொடக்கக் கல்வித் திட்டம்' என்ற பெயரில் குலக்கல்வி முறை கொண்டு வரப்பட்டபோது தமிழகமே ஒற்றைக்குரலில் அதை எதிர்த்து நின்றது. குழந்தைத் தொழிலாளர் முறையை சட்டபூர்வமாக்குவதோடு, செருப்பு தைப்பவரின் பிள்ளை, செருப்பு தைப்பதையே பழக வேண்டும் என்று நிர்ப்பந்திக்கும் அந்த சட்டத்தால்  ராஜாஜியின் ஆட்சியே கலைந்தது.  இப்போது, மத்தியில் ஆளும் மோடி அரசு, 1986-ல் கொண்டு வரப்பட்ட குழந்தைத் தொழிலாளர் முறைப்படுத்துதல் மற்றும் தடைச் சட்டத்தை 'தகுந்த வகையில்' திருத்தி, 'குழந்தைத் தொழிலாளர்களே இல்லாத இந்தியா'வை உருவாக்க முயல்வதோடு, குழந்தைகளைக் குலத்தொழில் முறைக்குள்ளும் தள்ளியிருக்கிறது. ஆனால் இதை எதிர்க்கத்தான் ஆளில்லை.  

'14 வயதுக்குட்பட்ட குழந்தைகளை அபாயம் இல்லாத குடும்பத் தொழிலில் ஈடுபடுத்தலாம். டி.வி. தொடர்கள், சினிமா படங்கள், விளம்பர படங்களில் நடிக்க வைக்கலாம். சர்க்கஸ் தவிர்த்த பிற விளையாட்டுகளில் ஈடுபடுத்தவும் தடை இல்லை. ஆனால் அவர்கள் பள்ளிக்கூட நேரம் முடிந்த பிறகு, மட்டுமே  இந்தத் தொழில்களைச்  செய்ய அனுமதி வழங்கப்படும்..' என்று திருத்தத்துக்கு உள்ளாகியிருக்கிறது அச்சட்டம். ஒட்டுமொத்தமாக குழந்தைத் தொழிலாளர்களே இல்லை என்று அதிகாரிகள் கணக்குக் காட்ட, இந்தச் சட்டத் திருத்தம்தான் அடிப்படை. 

1986-ல் கொண்டு வரப்பட்ட குழந்தைத் தொழிலாளர் முறைப்படுத்துதல் மற்றும் தடைச் சட்டம்,  14 வயதுக்குக் கீழான குழந்தைகளை பணியில் ஈடுபடுத்துவதே குற்றம் என்றது. குறைந்த சம்பளத்தில் குழந்தைகளின் உழைப்பை உறிஞ்சிய நிறுவனங்களுக்கு சவாலாக இருந்தது இந்தச் சட்டம். ஆனாலும், குழந்தைத் தொழிலாளர்களை பணியில் ஈடுபடுத்தியதற்காக வெறும் 1 சதவீத நிறுவனங்களின்மீது கூட நடவடிக்கை எடுக்கப்படவில்லை.  சமரசங்களிலேயே எல்லா வழக்குகளும் நிறைவடைந்து விட்டன.  இப்போது மேலும் இந்த சட்டத்தை முனை மழுங்கச் செய்து விட்டது தற்போதைய மத்திய அரசு. 

குழந்தைத் தொழிலாளர்

14 வயதுக்குக் கீழான குழந்தைகள் குடும்பத் தொழிலில் ஈடுபட்டாம். பெற்றோர் செய்யும் தொழில் மட்டுமே குடும்பத் தொழில் அல்ல... சித்தப்பாவோ, மாமாவோ... உறவினர்கள் செய்யும் தொழிலும் குடும்பத் தொழில்தான். குழந்தைகளிடம் வேலை வாங்கும் ஒரு முதலாளியைப் பிடிக்கும்போது, 'இவர் என் சித்தப்பா' என்று குழந்தை சொல்லி விட்டால் போதும். அவர்மீது எந்த நடவடிக்கையும் எடுக்கமுடியாது. அந்தக் குழந்தை, 'குழந்தைத் தொழிலாளர்' அல்ல. 

"குழந்தைத் தொழிலாளர் முறைப்படுத்துதல் சட்டத்தை மோடி அரசு முடக்கி விட்டது. குழந்தைகளின் உழைப்பைச் சுரண்டி எதிர்காலத்தைக் குலைக்கும் முதலாளிகளுக்கு துணைபோகும் வகையில் சட்டத்தைத் திருத்தி விட்டது. ஏற்கெனவே நம் கல்வி முறை, ஏழைக்கு ஒரு கல்வி, பணக்காரனுக்கு ஒரு கல்வி என்று பாகுபட்டுக் கிடக்கிறது. இச்சூழலில் பள்ளிக்குச் செல்வதற்கு முன்னும் பின்னும் வேலை செய்யும் ஒரு குழந்தை எப்படி படித்து பிற குழந்தைகளோடு போட்டி போட முடியும். இது எவ்வளவு பெரிய அநீதி..? கல்லிடைக்குறிச்சியில் அப்பளம் தயாரிக்கும் குடும்பத்திலிருக்கும் ஒரு 14 வயதுக் குழந்தை, அந்த அப்பளத்தை சப்ளை செய்ய வாகனம் ஓட்டுவதற்கு லைசன்ஸ் கேட்டால் கொடுப்பார்களா? அதற்கு மட்டும் 18 வயது வேண்டும். அந்தக் குழந்தை சுயமாக ஒரு வங்கிக் கணக்கு தொடங்க அனுமதிக்கப்படுமா? அதற்கு 18 வயது வேண்டும்..? இது எவ்வளவு பெரிய உழைப்புச் சுரண்டல்?" என்று குழந்தை உரிமை ஆர்வலர் தேவநேயன் எழுப்பும் கேள்வி இதயத்தை உலுக்குகிறதே!

ஒரு பிள்ளையின் தந்தை செருப்பு தைக்கிறார். பள்ளி செல்வதற்கு முன்பு, அக்குழந்தை அந்தக் கடையில் அமர்ந்து செருப்பு தைக்கிறது. இது சட்டப்படி தவறில்லை. ஆனால், அக்குழந்தை செருப்புத் தைப்பதைப் பார்க்கும் இன்னொரு குழந்தை பள்ளியில், 'செருப்பு தைக்கிற பயடா' என்று கேலி செய்யுமே... அதற்கு இந்தச் சட்டமும், மோடியும் என்ன தீர்வு வைத்திருக்கிறார்கள்? குழந்தை ஒரு தனித்துவமான உயிர். மென்மையான உயிர். அதற்கென்று தனித்த கௌரவமும் உரிமையும் இருக்கிறது. அது பாதிக்கப்பட்டால் அதற்கென்ன இழப்பீடை வழங்க முடியும். பள்ளியில், விளையாடும் இடத்தில் அப்படி ஒதுக்கப்படும் ஒரு குழந்தை இச்சமூகத்தில் என்ன நிலையை அடையும்?
சர்க்கஸ் போன்ற தொழில்களை அபாயத் தொழில்கள் என்று வகைப்படுத்துகிறது குழந்தை தொழிலாளர் தடைச் சட்டத்தின் அண்மைய திருத்தம். எல்லாத் தொழில்களிலும் கார்பரேட் நிறுவனங்கள் புகுந்து விட்ட காலம் இது. பட்டாசுத் தொழிலிலிருந்து பீடி சுற்றுவது, தீப்பெட்டி அடுக்குவது வரை எல்லாமே அவுட்சோர்சிங் முறையில்தான் நடக்கின்றன. மூலப்பொருள்களை வாங்கி வந்து வீட்டில் வைத்து வேலையை முடித்துத் தருகிறார்கள். ஆக, பட்டாசுத் தொழிலும், பீடி சுற்றுவதும், தீப்பெட்டி அடுக்குவதும் அந்தந்த குடும்பங்களில் தொழில். அவற்றில் குழந்தைகளை ஈடுபடுத்துவது சட்டப்படி தவறில்லை. இவையெல்லாம் அபாயகரமான தொழில் இல்லையா? 

குழந்தைத் தொழிலாளர்

சுமங்கலித் திட்டம் என்ற பெயரில், திருமணத்துக்குத் தாலி தருகிறோம்,பணம் தருகிறோம் என்றெல்லாம் ஆசைவார்த்தை காட்டி கிராமப்புறங்களிலிருந்து வளர்இளம் பெண்களைத் திரட்டிக் கொண்டு போய் பஞ்சாலைகளில் கொத்தடிமைகளாக நடத்துகிறார்களே... அது விபரீதம் இல்லையா? பஞ்சுத்துகள்கள் கர்ப்பபையில் அடைத்து, கர்ப்பபைப் புற்றுநோய் வரும், கர்ப்பம் தரிப்பதில் பிரச்னை வரும் என்று மருத்துவர்கள் சொல்கிறார்கள். அது அபாயகரமான தொழில் இல்லையா? எதிர்காலத்தில் பிரச்னை வந்தால் அது அபாயமில்லையா? 

குழந்தைகளை வேலைக்கு அனுப்பினால் பெற்றோருக்குத் தண்டனை என்பது சமீபத்திய திருத்தங்களில் முக்கியமானது. எந்தப் பெற்றோரும் தம் பிள்ளையை வதைக்க வேண்டும் என்ற நோக்கில் வேலைக்கு அனுப்புவதில்லை. வாழ்வாதாரச் சிக்கல். பசி... பட்டினி... தம் குடிமக்களுக்குத் தகுந்த வேலை வாய்ப்பை உருவாக்கித் தராத, ஜீவாதாரமாக இருந்த கிராமியத் தொழில்களை தொழிலாகவே மதிக்காமல் அவற்றையெல்லாம் அழித்தொழித்த அரசுகள்தான் குழந்தைத் தொழிலாளர்களுக்குப் பொறுப்பேற்க வேண்டும். பெற்றோரல்ல...!

நம் நாட்டை ஆள்வது நிறுவனங்கள். நம் அரசுகள் நிறுவனங்களுக்கான அரசுகள். நிறுவனங்களுக்குச் சாதகமாகவே சட்டங்கள், விதிமுறைகள். இதை மேம்போக்காக சொல்லவில்லை. அரசின் கொள்கைகள்தான் இதற்குச் சான்று. குறிப்பாக புதிய கல்விக் கொள்கை. ஒடுக்கப்பட்ட, தாழ்த்தப்பட்ட, விளிம்பு நிலை குழந்தைகளைப் பள்ளிகளிலிருந்து அப்புறப்படுத்தி அவர்களின் குலத்தொழிலுக்கு அனுப்பி விட்டு, பிற பிள்ளைகளுக்குத் தரமான கல்வியை வழங்குவதுதான் புதிய கல்விக் கொள்கையின் முக்கிய அம்சம்.  
கல்வி உரிமைச் சட்டம், எட்டாம் வகுப்பு வரை அனைத்து மாணவர்களையும் தேர்ச்சி பெறச் செய்யவேண்டும் என்கிறது. புதியக் கல்விக் கொள்கை 5ம் வகுப்பு வரையே ஆல் பாஸ் என்கிறது. 6ம் வகுப்பு முதல், தேர்ச்சி பெறாதவர்களை "அகாடமிக் வீக்" என்று தரம்பிரித்து, மீண்டும் அதே வகுப்பில் சேர்க்க வேண்டும். அடுத்த ஆண்டும் தேர்ச்சி பெறாவிட்டால் அவர்களுக்கு மாற்றுக்கல்வி அல்லது தொழிற்பயிற்சி வழங்கவேண்டும் என்கிறது. 'இடைநிலைக் கல்வியிலேயே தொழில் செய்வதற்கான திறனையும், வாழ்வாதாரத்தைத் தேடுவதற்கான திறனையும் சேர்த்து பயிற்றுவிக்க வேண்டும்' என்று வார்த்தை ஜாலம் காட்டுகிறார்கள்.  

கற்றலில் பின்தங்கியுள்ள ஒரு மாணவனை, இவன் படிக்கத் தகுதியற்றவன் என்று சான்றிதழ் தந்து தொழிற்கல்விக்கு அனுப்புவதுதான் பள்ளிக்கூடத்தின் வேலையா..? அதற்குத்தான் ஆசிரியர்களா? 8ம் வகுப்பு வரை ஆல்பாஸ் என்ற பதத்தின் உள்ளடக்கமே, மாணவனை பாஸ் செய்வதற்கு தகுதியுடையவனாக மாற்ற வேண்டும் என்பதுதான். அப்படி மாற்றாதது பள்ளிகளின் தவறு. ஆனால் தண்டனை... மாணவர்களுக்கா? 

குழந்தைத் தொழிலாளர்

ஒட்டுமெத்த மாணவர்களில் சுமார் 23 சதவீதம் பேர்தான் உயர்கல்வியைத் தொடுகிறார்கள் என்று அரசு புள்ளி விவரங்களே தெரிவிக்கின்றன. 77 சதவீதம் இளைஞர்களின் திறன் ஏதோவொரு தொழிலுக்குள் முடங்கி தொலைந்து போய்விடுகிறது.  
இந்தச் சூழலை இன்னும் வலுப்படுத்தத்தான் நீட் தேர்வு போன்றவற்றை வலுக்கட்டாயமாக திணிக்கிறார்கள். யார் படிக்க வேண்டும்? யார் தொழில் செய்ய போக வேண்டும்? என்பதை அவர்களே முடிவு செய்து வகைப்படுத்த முயல்கிறார்கள்.  

பிஞ்சு, பூ, காய், பழம் என்று தகுந்த முறைப்படி, பருவத்திற்கேற்ற தரத்தில் உருவாகும் பழம்தான் சுவைக்கத்தகுந்தது. குழந்தைகளும் அப்படித்தான். அவர்களின் ஒரு பருவத்தைக் குலைத்தாலும் எதிர்காலம் சிறக்காது. குலைந்து போகும். இந்தக் குழந்தைத் தொழிலாளர் எதிர்ப்பு நாளை, சம்பிரதாயமாகக் குழந்தைகளைக் கொண்டு ஊர்வலம் நடத்திக் கொண்டாடுவதோடு மறந்து விடக்கூடாது. இது தேசத்தின் ஜீவாதாரப் பிரச்னை. இந்தியாவில் 80 லட்சத்துக்கும் மேற்பட்ட குழந்தைத் தொழிலாளர்கள் இருக்கிறார்கள் என்ற புள்ளி விபரத்தை தம் அறிக்கைகளால் மறைக்க முயலாமல் திறந்த மனதோடு குழந்தைகளிடம் வரவேண்டும் மத்திய, மாநில அரசுகள். 18 வயதுக்கு உட்பட்ட அனைவரையும் குழந்தைகளாக அங்கீகரித்து, அவர்களுக்குத் தரமான, பொதுக்கல்வியை வழங்கி வாய்ப்புகளை உருவாக்கித் தரவேண்டும். அதுதான் மாற்றத்தை நோக்கி தேசத்தைச் செலுத்தும்!
 

உங்கள் கருத்தைப் பதிவு செய்யுங்கள்

Advertisement
Advertisement
Advertisement
Advertisement

எடிட்டர் சாய்ஸ்

Advertisement

MUST READ

Advertisement
[X] Close