Vikatan.com

www.vikatan.com would like to send you push notifications.

Notifications can be turned off anytime from browser settings.

[X] Close

தவிர்க்கப்பட்டவர்களும்... தவிர்க்கப்படவேண்டியதும்! - கழிவுகளிலிருந்து விடுதலை கிடைக்குமா இவர்களுக்கு? #AnnihilateCaste #EndManualScavengingNow

கழிவு அள்ளும் மனிதர்கள்

ந்தச் சம்பவம் நடந்தது ஆந்திர மாநிலத்தில். மனிதக் கழிவு அகற்றும் வாழ்க்கையை நாராயணம்மா தொடங்கியபோது அவருக்கு வயது பதினான்கு. அவரது வயதுள்ள சிறுமிகள் எல்லாம் கைகளில் பந்துகளுடன் விளையாடிக்கொண்டிருக்க, நாராயணம்மாவின் கைகளில் வாளியும் துடைப்பமும் தரப்பட்டது. அத்தனை சிறுவயதில் நாராயணம்மா அந்த வேலையைச் செய்யக் காரணம், முன்னர் அதே பணியைச் செய்துகொண்டிருந்த அவரது அக்கா உடல்நிலை சரியில்லாமல் போனதுதான். நாராயணம்மாவுக்கு அந்தத் தண்டனையிலிருந்து விடுதலை கிடைத்தபோது அவருக்கு வயது அறுபதுக்கு மேல் ஆகிவிட்டிருந்தது. தன் இளமைக் காலம் முழுவதையும் மல நாற்றத்துக்கிடையே தொலைத்திருந்தார் அவர். 

நான் குறிப்பிடப்போகும் ஒப்பீட்டு முறையின்மீது வாதங்கள் முன்வைக்கப்படலாம். ஆனால், பாலியல் தொழில் என்பது தொழிலாகவே பார்க்கப்பட வேண்டும் அல்லது முற்றிலுமாக ஒழிக்கப்பட வேண்டும் என்று விழிப்பு உணர்வு பிரசாரங்கள் எடுத்துச் செல்லப்படும் இதே நாட்டில்தான், வயிற்றுப் பிழைப்புக்காகப் பிறரது மலத்தை அள்ளும் தொழிலில் ஈடுபடுபவர்களை மூக்கைப் பொத்திக்கொண்டு கடந்துவிடும் அவலமும் அரங்கேறுகிறது. காஷ்மீர் தொடங்கி கன்னியாகுமரிவரை, குஜராத் தொடங்கி மணிப்பூர்வரை பல்வேறு பிரச்னைகளுக்காக மக்கள் தொடர்ந்து கொந்தளித்துக் கொண்டிருப்பதற்கிடையேதான், மனிதர்கள் மலம் அள்ளும் அவலமும் கேட்பாரற்று அமைதியாக அடங்கிவிடுகிறது. 2013-ம் ஆண்டு கணக்கீட்டின்படி இந்தியாவில் உள்ள மொத்தத் துப்புரவாளர்களின் எண்ணிக்கை 15,794. அதில், மனித மலத்தை அள்ளுபவர்கள் மட்டும் 9,113 பேர். இந்த நிலை 2017-ல் குறைந்திருக்கிறதே ஒழிய, முற்றிலுமாக ஒழிந்துவிடவில்லை.

டிஜிட்டல் நூற்றாண்டிலும் தொடரும் இந்த அவலத்தை மாநில வாரியாகத் தரவறிக்கையுடன் விவரிக்கிறது பாஷா சிங் எழுதியுள்ள, 'Unseen: The Truth about India's manual scavengers' கட்டுரைத் தொகுப்பு. இதனை, 'தவிர்க்கப்பட்டவர்கள்: இந்தியாவின் மலம் அள்ளும் மனிதர்கள்' என்னும் பெயரில் தமிழில் மொழிபெயர்த்துள்ளார் விஜயசாய். 

பாஷா சிங்கின் ஆய்வின்படி காஷ்மீரில்தான் உலர் கழிப்பிடங்கள் பெரிய அளவில் அநேகமாக நமது நாட்டின் மற்ற பகுதிகளைக் காட்டிலும் அதிக அளவில் பயன்படுத்தப்படுகின்றன. அங்கு, பொதுச் சாக்கடை வசதிகள் இன்றும் இல்லாமல் இருப்பதே இதற்குக் காரணம். பெருநகரங்களிலும்கூட மலக்குழிகள் உபயோகப்படுத்தப்படுகின்றன என்பதுதான் இதிலிருக்கும் அவலம். 

கழிவு அள்ளும் மனிதர்கள்

காஷ்மீரின் துப்புரவாளர்களுடைய நிலை பற்றிக் குறிப்பிடுகையில், “இந்தியாவின் மற்ற பாகங்களில் இருப்பதைப்போலவே, மற்றவர் கழிந்துபோடும் மலங்களைத் தங்களின் கைகளால் அள்ளிச் சுத்தமாக்கும் இந்த மக்கள், பெரு நகரங்களின் அல்லது நகர்ப்புறங்களின் பிரதான பகுதிகளில் இருந்து விலகி, அந்த ஊரின் மிகவும் அழுக்கானதும் அருவருப்பானதுமான மொஹல்லாக்கள் எனப்படும் இடங்களில் தங்கி வாழ்கிறார்கள். இங்கு வாட்டல், ஷேய்க் அல்லது மோச்சி மொஹல்லாக்கள் என்று அறியப்படும் இந்தக் குடியிருப்புகள், நாட்டின் மற்ற பகுதிகளில் உள்ள தலித் வசிப்பிடங்களைப்போல இழிவையும் வறுமையையும் தாங்கி நிற்கின்றன” என்கிறார்.

நாட்டின் எல்லைகள்தான் விதிவிலக்கு என்றால், மத்தியில் இருக்கும் மாநிலங்களிலும் இதே கதை பாகுபாடின்றித் தொடர்கிறது. “நாடு முழுவதும் இருக்கும் துப்புரவுத் தொழிலாளர்களை அந்தக் கொடுமையிலிருந்து விடுவிக்க 2005-ம் ஆண்டு அரசால் 747 கோடி ரூபாய் நிதி ஒதுக்கீடு செய்யப்பட்டது. கோடி ரூபாய் தரப்பட்டாலும் அவர்களுக்கு விடுதலை கிடைத்தபாடில்லை. சிறு நகரங்களில்தான் இந்தப் பிரச்னை என்றால், நாட்டின் தலைநகரமான டெல்லியிலும் இதே நிலை தொடர்கிறது. அதன் அருகாமையில் உள்ள காசியாபாத், மீரட் முதலான ஊர்களிலும் இவ்வேலை பகிரங்கமாகவே மேற்கொள்ளப்பட்டு வருகிறது. தங்களை இக்கொடிய நரக வாழ்க்கையில் இருந்து விடுவிக்க... ஏராளமான கோடி ரூபாயில் என்னென்ன திட்டங்கள் எல்லாம் நிறைவேற்றப்படுகின்றன என்பது பற்றிக்கூட இந்தப் பகுதிகளில் வசிக்கும் மலம் அள்ளும் சமுதாயத்தினருக்குத் தெரியாது” என்று நூலின் ஒரு பகுதியில் குறிப்பிடப்பட்டிருக்கிறது.

மத்தியப் பிரதேசத்தின் நிலைமை இன்னும் மோசம். கிட்டத்தட்ட கௌரவமான பரம்பரைத் தொழிலாகவே இன்றளவும் அங்கே மலம் அள்ளூம் தொழில் பார்க்கப்படுகிறது. “உலர் கழிப்பிடங்களைச் சுத்தம் செய்யும் வேலைக்கு மத்தியப் பிரதேசத்தில் ’மைலா ஜஹாடா’ என்று பெயர். இந்த வேலையில் ஈடுபடும் பெண்கள் மெஹ்டார் என்று அழைக்கப்படுகிறார்கள். இவர்கள் பேசும் தோரணையில் ஜாகிர்தார் எனப்படும் நிலப்பிரபுக்கள்போல உள்ளனர். ஆனால், அவர்களது தொழில் அதற்கான பொருளையே மாற்றுவதாக இருக்கிறது. ஜாகிர்தாரி என்கிற அடையாளத்தைச் சார்ந்தே அந்தப் பெண்களும் அவர்களது குடும்பத்தினரும் பல தலைமுறைகளாக இருந்து வந்திருக்கின்றனர். இது, பரம்பரையான சொத்து என்று அவர்கள் பெருமிதப்பட்டுக் கொண்டுவரும் இந்த ஜாகிர்தாரி அந்தஸ்து, அவர்களிடையே ஒரு தலைமுறையில் இருந்து அடுத்த தலைமுறையினருக்கு, மலம் வாரும் வாளி மற்றும் துடைப்பங்கள் வாயிலாகக் கைமாறி வந்திருக்கிறது”. 

தமிழகத்தைச் சேர்ந்த ஜெயாவின் நிலை பரிதாபத்திலும் பரிதாபம். 20 வயது நிரம்பிய தனது மகன் துப்புரவுப் பணியில் விஷவாயு தாக்கப்பட்டு இறக்கும்வரை அவன் மலக்குழியைச் சுத்தம் செய்யும் வேலையைத்தான் செய்துவருகிறான் என்பதே அவருக்குத் தெரியவில்லை. செப்டிக் டேங்க் சுத்தம் செய்யும் பணி என்றால், சாதாரண நீர்த்தொட்டியைச் சுத்தப்படுத்துவது என்றே நினைத்துக்கொண்டிருந்தார் அவர். 

மக்களுடைய அறியாமைகளின் மேல்தான் அதிகாரம் தனது அரசியலை எழுப்பிக்கொண்டிருக்கிறது. அரசியல் கழித்துப் போடும் மலத்தினை அதே மக்கள் சுத்தம் செய்ய வேண்டும் என்பதுதான் இன்னும் சுத்தப்படுத்த இயலாத பிரச்னையாக நீடிக்கிறது. இதற்கான தீர்வு குறிப்பிட்ட சமூகம் மட்டுமே மலத்தை அள்ள வேண்டும் என்று நிர்பந்திக்கப்படுவதில் இருந்து விடுதலை பெறுவதாக மட்டுமே இருக்க முடியும். 

சாதியை ஒழிப்போம்... மனிதர்கள் கைகளால் மலம் அள்ளும் அவலத்தை தடுப்போம்!

வெள்ளிக்கிழமை (30//06/2017) மாலை சென்னை காமராஜர் அரங்கத்தில் நடக்கவிருக்கும் ’மஞ்சள்’ நாடகத்தின் கரு ‘தவிர்க்கப்பட்டவர்கள்’ நூலைத் தழுவி எழுதப்பட்டது.

படங்கள்: செந்தில்

Advertisement
Advertisement
Advertisement

எடிட்டர் சாய்ஸ்

“மாட்டின் மீதான அக்கறை, சிசுக்கள் மீது கிடையாதா?!” நெஞ்சு பொறுக்குதில்லையே #GorakhpurTragedy
Advertisement

MUST READ

Advertisement
[X] Close