Vikatan.com

www.vikatan.com would like to send you push notifications.

Notifications can be turned off anytime from browser settings.

'நாங்கள் மாற்றுத்திறனாளிகள் இல்லை, உலகத்தை மாற்றப்போகும் திறனாளிகள்!’

த்யா. எட்டாம் வகுப்பு வரையே படித்த மாற்றுத் திறனாளி. கைகளால் பேனாவே பிடிக்க முடியாதபோதும், தன் வாழ்க்கையில் நடந்த இத்தனை வருட வலி மற்றும் சமூகம் தன் மீது காட்டிய வேறுபாடுகள் என அனைத்தையும் தன் கவிதைகளின் மூலமாக வெளிப்படுத்தி ‘நிமிர்ந்து கொண்டாள்’ என்ற தலைப்பில் தனது முதல் கவிதைத் தொகுப்பை வெளியிட்டு அனைவரையும் புருவம் உயர்த்த வைத்திருக்கிறார். இவரது புத்தகம் 'ஃப்ளிப்கார்ட்’ இணையதளத்தின் மூலம் பரபரப்பாக விற்பனையாக, தற்போது பாராட்டு மழையில் நனைந்து கொண்டிருக்கிறார் சத்யா.
    
கை, கால்கள் சரியாக வளர்ச்சியடையாத இருபத்தி மூன்று வயது மாற்றுத் திறனாளி சத்யா. சேர்ந்தாற்போல நான்கு வார்த்தைகள் பேசக் கூட சிரமப்படுகிறார். ஆனால், 'இந்த பலவீங்கள் எல்லாம் தன் உடலுக்குத்தான், தன் தன்னம்பிக்கைக்கு இல்லை' என்று நிரூபித்திருக்கிறார் இவர்.

இவரின் உடல் குறைபாடு காரணமாக பெற்றோர்கள் இவரைக் கைவிட்டு விட, மூன்று மாதக் குழந்தையாக இருந்த இவரை பாட்டி அரவணைத்துக் கொண்டார். முதுமை காரணமாக பாட்டியும் மறைந்துவிட, புதுச்சேரி அரியாங்குப்பத்தின் இருக்கும் 'பேபி சாரா' தொண்டு நிறுவனம் இவருக்கு ஆதரவு கரம் நீட்டியது.
   
நாம் அவரை சந்திக்க சென்றபோது தரையில் சிதறியிருந்த புத்தகக் குவியல்களுக்கு மத்தியில் இருந்து தவழ்ந்து வந்தார். நம் உதவியுடன் சேரில் அமர்ந்தவர் குழந்தையைப் போல விட்டு விட்டுப் பேசத் தொடங்கினார்,

''பொதுவாக சில பெற்றோர்கள் குழந்தைகளை தங்கள் அன்பின் வெளிப்பாடாகப் பார்க்காமல், வெறும் அழகுப் பொருட்களாக மட்டுமே பார்க்கின்றனர் என்பதற்கு நானே ஒரு உதாரணம். என் பெற்றோர்களை நான் குறை சொல்ல விரும்பவில்லை. அவர்களின் இயலாமையால் என்னை அவர்களுடன் வைத்துக் கொள்ள முடியவில்லை என்றே நான் நினைத்துக் கொள்கிறேன்.

நான் பிறக்கும்போதே என் கால்கள் செயலற்றதாகி விட்டது. அதனால், சென்னையில் இருந்து என் பாட்டியிடம் வந்து சேர்ந்தேன். அதன்பிறகு பாட்டியின் தோள்கள் என் கால்களாக மாறிப் போய்விட்டது. அந்தளவிற்கு பள்ளி மட்டுமல்லாமல் எங்கே சென்றாலும் என்னை அவர் தோள் மீதுதான் ஏற்றிச் செல்வார். அரசுப் பள்ளியில் எட்டாம் வகுப்பு வரைப் படித்தேன். நீரிழிவு நோயால் பாதிக்கப்பட்டிருந்த என் பாட்டி இறந்து விட்டதால் என் படிப்பும் அதோடு முடிந்து விட்டது.
    
அதன்பின் எனது சித்தப்பா மூலம் பேபிசாரா இல்லத்தில் வந்து சேர்ந்தேன். இங்கு விக்டோரியா ராணி என்ற அம்மா, நூற்றுக்கும் மேற்பட்ட சகோதர, சகோதரிகள் என அற்புதமான சூழல் என் தனிமையை மறக்கச் செய்தது. அதேபோல இங்கே நிறையப் புத்தகங்கள் எனக்கு வாசிக்கக் கிடைத்தது.

அதன் மூலம்தான் எனக்குக் கவிதை எழுத வேண்டும் எண்ணம் உருவானது. என்னக்குத் தோன்றியதை எல்லாம் எழுதி, இங்கிருக்கும் ஸ்டீபன் மற்றும் கார்த்திகேயன் அண்னன்களிடம் சென்று காட்டுவேன். அவர்கள் கொடுத்த உற்சாகம் என்னை மேலும், மேலும் எழுத வைத்தது.

நான் பட்ட கஷ்டங்களையெல்லாம் முன்னிறுத்தி, நான் எழுதிய 'தன்னம்பிக்கையின் வெற்றி' என்பதுதான் என் முதல் கவிதை. அதன்பின் ‘இளைஞர்கள் மற்றும் குழந்தைகள் தலைமைத்துவ பயிற்சி மையத்தில்’ கலந்து கொள்ள ஆரம்பித்தேன். இங்குதான் என் கவிதைகளைப் படித்துவிட்டு அதிகமாக ஊக்கப்படுத்தினாங்க.

அப்போதுதான் இந்தக் கவிதைகளின் மூலம், சமுதாயத்தில் எனக்கான ஒரு அடையாளத்தை ஏற்படுத்திக்கனும்னு நினைத்தேன். என்னைச் சுற்றியுள்ள இவர்கள்தான் என்னையும் என் கவிதைகளையும் அடையாளப்படுத்தி புத்தகமாகக் கொண்டு வந்திருக்கிறார்கள்.
    
அந்த சூழலில்தான் ஆரோவில்லில் இருக்கும் கவிஞர் மீனாட்சியை சந்திக்கும் வாய்ப்பும் கிடைத்தது. என்னால் சாதிக்க முடியும் என்று அவர்கள் கொடுத்த உற்சாகம் என்னை மேலும் எழுதத் தூண்டியது. என்னால் நடக்கத்தான் முடியாது. ஆனால், எனது திறமையின் மூலம் இந்த சமுதாயத்தை என்னை நிமிர்ந்து பார்க்க வைக்க முடியும். அதனால்தான் என் புத்தகத்திற்கு இந்த தலைப்பையே வைத்தேன்.

இவ்வுலகத்தில் என்னைப்போல ஆயிரக்கணக்கான சத்யாக்கள் சரியான ஆதரவு இல்லாததுடன், தங்கள் உடல் குறைபாடு காரணமாக, நிறைய அவமானங்களுடன் அடையாளம் தெரியாத அனாதைகளாகவே இருக்கிறார்கள். உங்களால் முடிந்தவரை அவர்களைக் அடையாளப்படுத்துங்கள். இந்த சமுதாயத்தை நாங்கள் கேட்டுக் கொள்வது எல்லாம், எங்கள் பின்னணியைப் பார்க்காமல் எங்களையும் உங்கள் பிள்ளைகளாகப் பாருங்கள். 'நாங்கள் மாற்றுத் திறனாளிகள் இல்லை, உலகத்தை மாற்றப்போகும் திறனாளிகள்’ '' என்று சொன்னபோது சத்யாவின் கண்களில் நம்பிக்கைப் பீறிட்டது.

-ஜெ.முருகன்

படங்கள்: அ.குரூஸ்தனம்

எடிட்டர் சாய்ஸ்

ஜெர்சி மாடுகள், பிரேசில் காபி, மருத்துவமனை உறுதி! ஜெயலலிதா பற்றி தோழியின் நினைவலைகள்
placeholder

அதே மாதிரி ஜெயலலிதா தன்னுடைய 10 வயதில் சிவாஜி கணேசன் முன்னிலையில் மயிலாப்பூரில் செய்த நடன அரங்கேற்றப் படங்கள் முதல் அதற்குப் பிறகான அவரது சின்ன வயசுப் படங்களை நாங்கள் தொகுத்திருந்தோம். அதை 2012 ம் ஆண்டு, எனக்கு அவரை சந்திக்கும் வாய்ப்புக் கிடைத்த போது கொடுத்தேன். அதைப் பார்த்து ரொம்ப சந்தோஷமாகிட்டாங்க. அந்தப் படத் தொகுப்பை, தன்னோட ஹேண்ட் பேக்ல வச்சுக்கிட்டாங்க. பத்திரமா வைத்துக் கொள்வதாகவும் சொன்னாங்க. சினிமாக்காரங்க என்றால் ஈஸியாக அணுகலாம் என்கிற திரையை உடைத்து, அவங்க தனி ரூட்டைப் போட்டு, அதை மத்தவங்க ஃபாலோ பண்ற அளவுக்கு வாழ்ந்து காட்டினாங்க. குறிப்பா, சினிமா விழாக்கள், நிகழ்ச்சிகளுக்கு போக மாட்டாங்க. 

அம்மாவிடமிருந்து போன் வந்தால்...!? - உருகும் வீணை காயத்ரி
placeholder

''சமீபத்தில் கொலை மிரட்டல் விட்டப் பையனால் அம்மாவை சந்திக்க வேண்டிய சூழ்நிலை ஏற்பட்டது. கடந்த ஜூலை 27-ம் தேதி சி.எம் ஆபீஸ்ல இருந்து போன் வந்தது. அம்மா உங்களை உடனே வரச்சொன்னதா சொன்னாங்க. நான் கொஞ்சமும் யோசிக்காமல் போய் நின்னேன். பொதுவாகவே நானும், அவங்களும்தான் தனியாகத்தான் பேசிப்போம். ஆனா, அன்றைக்கு, எல்லா அதிகாரிகளும், இருந்தாங்க. அவங்க முன்னாடி, 'எப்படி இருக்கீங்க' என கேட்டார். நான் பதில் சொல்லிவிட்டு, 'நவம்பர் மாதத்தோடு என்னோட டர்ன் முடியுது' என சொன்னேன். இதற்கு அவர், எல்லோருடைய முன்னிலையிலும், அடுத்த மூன்று வருஷத்துக்கும் நீங்களே துணை வேந்தரா இருங்க என சொல்லிவிட்டு, அவருக்கு பின்னால் இருக்கும் எல்லோரையும் பார்த்து மறுபடியும்  இதையே சொன்னார். அப்போதுதான் அவர்கிட்ட, 'நான் உங்களை சந்திக்க இரண்டு வருஷமாக முயற்சி செய்துட்டு இருந்தேன். இந்த கொலை மிரட்டல் காரணமாகத்தான் உங்களை சந்திக்கிற வாய்ப்பு கிடைச்சிருக்கு, நான் தனி மனுஷியாக இசை பல்கலைக்கழகத்தை நடத்தி வருகிறேன்' என சொன்னேன். உடனே, சம்பந்தப்பட்டவர்களை அழைத்து, அவங்களுக்குத் தேவையான எல்லா உதவிகளையும் செய்து கொடுங்க என சொன்னார்.  'அடுத்த முறைப் பார்க்கும்போது உங்க முகத்துல சிரிப்பை மட்டும் தான் பார்க்கணும்' என ஆறுதல் சொன்னாங்க. அந்த வார்த்தை இன்னும் என் காதில் கேட்டுட்டே இருக்கு. அதுதான் நான் அவங்களை கடைசியாகப் பார்த்தது.  அதற்குப் பிறகு அவரை பார்க்க முடியவில்லை. அவர் சொன்னது போல அதற்கான வேலைகள் நடந்து கொண்டிருக்கும்போதே அம்மா மருத்துவமனையில் அனுமதிக்கப்பட்டுட்டாங்க. நான் இப்போ அடுத்த ஆர்டருக்காக காத்திட்டு இருக்கேன். இன்னும் ஆர்டர் என் கைக்கு வரவில்லை''

MUST READ