Vikatan.com

www.vikatan.com would like to send you push notifications.

Notifications can be turned off anytime from browser settings.

கவிதை எழுதுவது போதை போன்றது : எஸ். ராமகிருஷ்ணன்

" னக்கு கவிதை வராது. நான் ஒரு கதைசொல்லி. கவிதையை ரசிப்பவன். கவிதை எழுதுவது ஒரு போதை போன்றது. நான் அதை ரசிப்பேன், எழுதமாட்டேன். எழுத ஆசை இருக்கிறது. அதன் வெளிப்பாடுதான் , எனது கட்டுரைகள் கவிதை நடையில் இருப்பதற்குக் காரணம் என்றார் எஸ். ராமாகிருஷ்ணன்.


அண்மையில், தனது மூன்று புத்தகங்களை வெளியிட்டு பேசிய அவர்,
 

 ஒரு நாவல் எழுதுவது சாதாரணம் அல்ல. ஒரு நாளைக்கு ஐந்து மணி நேரம் எழுதினாலும் ,ஒரு வாரத்திற்கு பத்து பக்கங்கள் மட்டுமே எழுத முடியும். அதிலும் திருத்தம் செய்ய வேண்டியிருக்கும் . அதுவும் ஒரு பயணத்தைப் போன்றதுதான். நான் ஏன் ஒரு நாவல் எழுத வேண்டும் ? . எத்தனையோ எழுத்தாளர்கள் இருக்கையில் , அவர்கள் எழுதியிருக்கலாமே .. நான் ஏன் ஒரு நாவல் எழுதவேண்டு என்றால் , அதற்கு பதில் -- அந்த நாவலின் கருதான் . கதைக்கரு தேர்ந்தெடுப்பது சுவாரஸ்யமானது. நான் வராலாற்றை வாசித்திருக்கிறேன். நேசித்திருக்கிறேன் . எழுதியிருக்கிறேன் . வரலாற்றின் நிழல் மனிதர்களின் குரல்கள் , என்றைக்குமே மறைக்கப்பட்டதும் மறக்கப்பட்டுதுமாகவே இருக்கிறது. அதை சொல்ல வேண்டும் என்பது என் வெகுநாள் ஆசை. மேலும் , வரலாற்றிலிருந்து நம் அன்றாட வாழ்வுமுறை வரை நம் பயணங்கள் எல்லாம் நீதிக்கானதாகவே இருக்கிறது. நான் எப்போது பயணம் சென்றாலும் , உடன் பயணிப்பவர்கள் எதாவது ஒரு நீதிக்காகவே பயணம் செய்தனர். எதாவது ஒரு பிரச்சனை , அதற்கான நீதியை தேடி அலைகின்றனர்.


  ஆனால், இந்த 'நீதி' என்பது எதனால் கட்டமைக்கப்படுகிறது , அதன் வழிமுறைகள் என்னென்ன ?, நீதியை வகுப்பது யார் . நீதி என்பது யாருக்கானது? . என்று நீதியை குறித்த எனது சந்தேகங்களும் , அதற்கான விளக்கங்களுமே --இந்த இடக்கை நாவல். அன்றும் சரி ,இன்றும் சரி , நீதி என்பது , உயர் பிரிவினர்களால் கட்டமைக்கப்பட்டு , தாழ்த்தப்பட்டவர்களை வீழ்த்தவே பயன்பட்டது. தூக்குக் கயிறு சன்னமாக இருந்தால் , அந்த தூக்குக் கையிருக்க ஏற்ற கழுத்துடையவனே , தூக்கிலிடப்படுவான். அவன் குற்றவாளியா இல்லையா என்பதெல்லாம் ஒரு பொருட்டே அல்ல. இப்படியாகத்தான் அரச நீதி இருந்திருக்கிறது. இருக்கிறது . இந்த நாவலில் , ஔரங்கஷிப்பின் ஆட்சிகாலத்தில் நடந்த அரச நீதிகளையும் , அதில் பதிவு செய்யப்படாத பாதிக்கப்பட்டவர்களின் குரல்களையும் பதிவுசெய்ய முயற்சித்திருக்கிறேன்.  இது வரலாற்றுப் புனைவு என்பதால் , ஆதரங்கள் இல்லாமல் எழுத முடியாது. அதற்காக நிறைய செலவழித்திருக்கிறேன் .
 

 

அடுத்ததாக என் பதினைந்தாவது சிறுகதைத் தொகுப்பு . பல சூழ்நிலைகளில் , ரம்மியமான நினைவுகளால் கட்டமைக்கப்பட்ட சூழல்களில் எழுதப்பட்ட கதைகள் இவை . எழுத்தாளர்கள் பற்றிய கதைகளை எழுதவேண்டும் என்ற எனது நீண்ட நாள் ஆசை , இதில் நிறைவேறியிருக்கிறது. 'புதுமைப்பித்தனின் கடிகாரம் ', 'ஆத்மநாமிற்கும் குமாரசாமிக்குமான இடைவெளி ' , போன்றவை. இயக்குனர் வசந்தபாலன் என்னிடம் ஹிந்தி இயக்குனர் அனுராக்கின் 'அகல்யா' குறும்படத்தைப்பற்றிக் கூறும்போது ,இப்படி ஒரு அழகான படைப்பை எப்படி உருவாக்கினார். என்னவொரு அழகியல் என்று வியந்தார் . நான் எழுதிய நூறு நீலக்குருவிகள் அப்படியானதுதான். கதைகள் எழுதும்போது ஒரு மாயாஜாலம் நிகழும். உங்கள் கற்பனைக்கு எல்லை இல்லை. நீங்கள் பறந்துகொண்டே இருக்கலாம். ஒரு கோப்பையில் தேநீர் குடித்து முடித்த பின்பும் , அதில் தேநீர் முழுவதுமாக இருக்கிறது என்றால் ,அது ஒரு மாயஜாலம். மாயாஜாலத்தின் மீது மனிதன் வைத்துள்ளது ஈர்ப்பல்ல , பயம் . மீண்டும் நிரம்பிய கோப்பையை எடுக்க அவன் பயப்படுவான் . இரண்டு முறை , மூன்று முறை , இப்படியே அது நிகழும்போது , அந்த மாயஜாலம் சாதரணம் ஆகிறது. வியப்பு காணாமல் போகிறது . அவ்வளவுதான் மாயஜாலம் ... " என்றார் எஸ்.ரா.

- நரேஷ் (மாணவப் பத்திரிக்கையாளர்)

 

எடிட்டர் சாய்ஸ்

MUST READ