Vikatan.com

www.vikatan.com would like to send you push notifications.

Notifications can be turned off anytime from browser settings.

‘மை டியர் அந்தரங்கமே..!’ அன்றே சொன்னார் சுஜாதா! #DearDiaryDay

இன்றைக்கு செப்டம்பர் 22. #DearDiaryDay. 

இப்படி ஒரு நாள் இருக்கிறதென்று தெரியாத காலகட்டங்களில் எல்லாம் டைரி எழுதிக் கொண்டிருந்தேன். 

எனக்கு டைரி எழுதுவதென்றால் கொள்ளைப் ப்ரியம். எனக்கே எனக்குப் பிடித்த பிடிக்காத விஷயங்களை எழுதுவதற்கானது என்பதோடு  டைரி என்பது அந்தரங்கமானது என்பது தரும் குட்டி ரகசியத்தன்மையும் டைரி எழுதும் ஆவலை சின்ன வயதிலேயே எனக்குள் விதைத்திருந்தது. காசு கொடுத்து டைரி வாங்குவதென்பதெல்லாம் நடக்கவே நடக்காது. ‘அஞ்சாங்க்ளாஸ் படிக்கற உனக்கெதுக்கு டைரி?’ என்பார்கள். மாமாவுக்கோ,  அப்பாவுக்கோ கிடைக்கும் என்று பார்த்துக் கொண்டிருப்பேன். ம்ஹும். 

எனக்கும் டைரிக்குமான முதல் பந்தம் எப்போதென்று மூளைக்குள் விரல் விட்டுத் துழாவினாலும் கண்டுபிடிக்கமுடியவில்லை. 80களின் இறுதியில் என்று வைத்துக் கொள்ளலாம். காலையில் கோயிலுக்குப் போய், பிறகு பள்ளிக்கூடத்துக்குப் போய் மாலையில் வீட்டுக்கு வந்து படித்துவிட்டு மீண்டும் கோயிலுக்குச் சென்று, வீடு வந்து சாப்பிட்டுவிட்டு உறங்குபவனின் டைரியில் எழுத என்ன இருக்கும்? பெரிய மாமா வீட்டுக்கு வந்தது, சித்தப்பா வீட்டுக்கு நாங்கள் போனது என்று போரடிக்கிற சமாச்சாரங்கள்தான். ஆனால் அவற்றை எழுதுவதில் ஒரு சந்தோஷம் இருந்தது, ‘நாளைக்கு என் சரிதையை எழுதப்போகிறவனுக்கு இதெல்லாம் எத்தனை பெரிய சொத்தாக இருக்கும் தெரியுமா?’ என்ற மிதப்போடுதான் எழுதிக் கொண்டிருந்தேன்.  

கொஞ்சம் கொஞ்சமாக காசு திருடி காமிக்ஸ் வாங்குவது, ஸ்கூல் முடிந்து பசங்களோடு சுற்றிவிட்டு வீட்டுக்கு லேட்டாக வருவது, (ஒரு மணிநேரம் ஸ்கூல்லயே படிக்கச் சொல்லிட்டாங்க மாமா) போன்றவைகள் சேரும்போது டைரியின் எழுத்துகள் பொய்முகமூடி அணிந்து கொள்ள ஆரம்பித்தன. 

வாசகர் கடிதம், துணுக்குகள், கதைகள், கவிதைகள் என்று நான் எழுத ஆரம்பித்தது 91க்குப் பிறகு. அந்தக் காலங்கள் என் டைரிகளின் பொற்காலம் எனலாம். தோன்றும் ஐடியாக்கள் எல்லாம் அங்கங்கே இடம்பெறும், முதலில் கதையை டைரியில் எழுதிவிட்டு, பிறகு அதை லீகல் பேப்பர் வாங்கி எழுதி பத்திரிகைகளுக்கு அனுப்புவேன். இரண்டாவது முறை எழுதும்போது எழுத்து மெருகேறியது. இவ்வளவு கஷ்டப்பட்டு எழுதுகிறானே பாவம் என்று நினைக்காமல் திருப்பி அனுப்பிக் கொண்டிருந்தார்கள். அதெல்லாமுமே - கதை அனுப்பிய தேதி - பத்திரிகை - திரும்பி வந்த தேதி - என் டைரிக்குறிப்பில்தான் இடம்பெற்றன. இந்தக் காலகட்டத்தில், பொதுவான விஷயங்களை எழுத ஒரு டைரியும், வாழ்க்கைக் குறிப்பு (சிரித்தீர்களா என்ன?) எழுத ஒரு டைரியும் பயன்படுத்த ஆரம்பித்தேன்.

தளபதி படம் வந்த சமயம். சென்னைக்கு உறவினர் வீட்டுக்குச் சென்ற எனக்கு ஓர் இன்ப அதிர்ச்சி கிடைத்தது. GV Films சார்பில் அளிக்கப்பட்ட ஒரு டைரி கிடைத்தது. அதில் ஒவ்வொரு பக்கத்திலும் வாட்டர் மார்க்கில் தளபதி என்று ப்ரிண்ட் செய்யப்பட்டிருக்கும். அதே ஃபாண்டில். பொக்கிஷமாக வைத்திருக்கிறேன். ஒரு பக்கம்கூட அதில் விடாமல் கிறுக்கித் தள்ளியிருக்கிறேன்.

இந்தக் கட்டுரை எழுத  ஆரம்பத்ததில் இருந்து இப்போதுவரை பத்து முறைக்கும் மேல் தேடியும் அந்த டைரியை மட்டும் காணவில்லை. 

அதைத் தேடப்போய் ஒவ்வொரு டைரியையும் புரட்டிப் பார்த்ததில் பல விஷயங்கள் புலப்பட்டன.

வேலைக்குச் சேர்ந்த புதிதில், ‘மேனேஜர் அதைச் சொன்னார், இதைச் சொன்னார், அவர் எப்படி இப்படி என்னைப் பேசலாம்’ போன்ற டைரி ஈஸ் மை ஃப்ரெண்ட் மனோபாவமே இருந்திருக்கிறது. இட்லி சாப்பிட்ட கணக்கு, பயணம் செய்த கணக்கு என்று அக்கவுண்ட் எழுதியிருக்கிறேன். கேட்க ஆளில்லாத தைரியத்தில் கவிதை என்ற பெயரில் ஏதேதோ கிறுக்கியிருக்கிறேன். பார்த்த சினிமாக்களையும் குறிப்பிட்டிருக்கிறேன். அப்போதெல்லாம் விமர்சனம் செய்ய வேண்டும் என்ற அரிப்பு இருந்ததில்லை என்பது டைரியைப் படிக்கும்போது தெளிவாகத் தெரிகிறது. ரோஜாவுக்கு ‘Every Indian Must See' என்கிற ஒற்றைவரி மட்டுமே பத்துக்கும் மேற்பட்ட டைரிகளைப் புரட்டியதில் கண்ட ஒரே விமர்சனம்.

ஏதோ ஒரு டைரியில் கோடு வேர்டில் என்னமோ எழுதியிருக்கிறேன். அது என்ன என்பதை இப்போது டீகோட் செய்யத் தெரியவில்லை. விருப்பமும் இல்லை. ஆதாரமாக அது ஏதேனும் அந்தரங்கமாகத்தான் இருக்கவேண்டும் என்பதும், என் அந்தரங்கத்தை நானே தெரிந்துகொண்டு ‘ச்சே!’ என்று நானே என்னை நினைத்துவிடுவேனோ என்பதும் காரணமாக இருக்கலாம். 

Today I must went to CBE என்றெழுதி ஆங்கிலத்துக்கு என்னாலான எதிர்ப்பைப் பதிவு செய்திருக்கிறேன். அலுவக வேலையாய்ப் பயணம் செய்து வந்த என்னை ‘ஏன் லேட்.. வழில எங்காச்சும் போனியா?’ என்று கேட்ட ஒரு முதலாளியைக் கன்னாபின்னாவென்று திட்டியிருக்கிறேன். திட்டெல்ல்லாமே ஸ்டார் போடப்பட்டு, சென்சார் செய்துதான் எழுதியிருக்கிறேன். அப்பவே....!

நிறைய கதைகள், கவிதைகள் எழுதிப் பார்த்திருக்கிறேன். ஒரு டைரியில் தொடர்கதை எழுதி, 9 அத்தியாயங்களுக்குப் பிறகு நானே ‘நல்லால்லை’ என்று எழுதி, ஒன்றாம் அத்தியாயத்திலிருந்து மீண்டும் எழுதியிருக்கிறேன். 

ஒரு கட்டத்தில் தேதி எழுதப்பட்ட டைரிகளை விட, ஃபைவ் சப்ஜெக்ட் நோட்டுகள் என்னைக் கவர அதை வாங்கி எழுத ஆரம்பித்திருக்கிறேன்.  பிடித்த ஜோக்குகளை வெட்டி ஒட்டியிருக்கிறேன். கதைகளைக் குறித்து வைத்திருக்கிறேன். கவிதைகளை அப்படியே பிரதி எடுத்து எழுதியிருக்கிறேன். 

இந்த டைரிகள் பற்றிய குறிப்பில் மிகமுக்கியமாகச் சொல்லவேண்டிய சம்பவம் ஒன்று உள்ளது. இந்தக் கட்டுரையின் முக்கியமான கட்டம் இதுதான்.

ஆரம்பத்தில், என் வாழ்க்கையில் நடந்த பல சம்பவங்களை தொடர்போல எழுதிக் கொண்டிருந்தேன் அல்லவா. அது தனி டைரிகளாகச் சேர்ந்து கொண்டே இருந்தது. ஒவ்வொரு பத்தியின் ஆரம்ப வரிகள் நீல வண்ணத்தில் எழுதினால், அந்தப் பத்தியின் பிற வரிகள் முழுவதும் கருப்பில் எழுதப்பட்டிருக்கும். அடுத்த பத்தி, முதல் வரி கருப்பில் ஆரம்பித்து பிற வரிகள் நீலத்தில் இருக்கும். கையெழுத்து அழகாக இருக்கும். செய்த சில பல சில்லறைத்தனங்கள் உட்பட எல்லாமே இருக்கும். தேதி வாரியாக என்றெல்லாம் இல்லாமல் ஒரு நாளைக்கு மூன்று பக்கங்கள், சில நாட்களில் வெறும் நாலு வரிகள் என்று இருக்கும். 

எழுதி எழுதி ஆறேழு டைரிகள் அப்படி சேர்ந்துவிட்டன.  அப்போது ஒரு யோகா மையத்தில், சேர்ந்திருந்தேன். அடுத்த கட்டமாக ஒரு க்ளாஸ் இருக்கிறதென்று சேர விருப்பப்பட்டவர்களில் நானும் பெயர் கொடுத்திருந்தேன். ஒரு மாதம் கழித்து அந்த வகுப்பு ஆரம்பம் என்றார்கள். ஏழு நாள் வகுப்பு என்றார்கள். சேர்ந்தவர்களையெல்லாம் உட்கார வைத்து ஒரு சுபயோக சுபதினத்தில்  ‘உங்கள் வாழ்க்கையில் இதுவரை நிகழ்ந்தவற்றையெல்லாம் எழுதிக்கொண்டு வரவேண்டும். யாரும் படிக்க மாட்டோம். உங்களைப் படிக்கச் சொல்லவும் மாட்டோம். வெளிப்படையாக எழுதுங்கள்’ என்றார்கள். எல்லாரும் ‘என்னாது! எல்லாத்தையுமா?’, ‘ஒரு பேப்பர்ல எழுதினா போதுமா?’, ‘எத்தனை பக்கம் எழுதணும்’ என்றெல்லாம் சந்தேகம் கேட்க ஆரம்பிக்க, ‘எங்ககிட்டயேவா!’ என்கிற மிதப்பில் பின்னணியில் பிஜியெம் ஒலிக்க நடந்து வெளியே வந்தேன் நான். 

அன்றிலிருந்து ஆரம்பித்து, க்ளாஸ் ஆரம்பிக்கிற ஒரு மாத இடைவெளியில் விட்டது தொட்டது எல்லாமாக மேலும் இரண்டு டைரிகளில் எழுதித்தள்ளினேன்.  மேலும் ஒரு பாதி எழுதப்பட்ட டைரியை எடுத்துக் கொண்டு அந்த வகுப்புக்குப் போனேன். கையில் ஏழோ, எட்டோ டைரிகள்.

உள்ளே போகும்போது, ’ஹலோ.. தம்பி... அவங்கவங்க டைரியை மட்டும்தான் எடுத்துட்டு வரணும்’ என்று சொன்ன தன்னார்வலரிடம் ஸ்டைலாக ‘இதெல்லாமே என்னுதுதான்’ என்றேன். முதல்நாள் கீழே அமர்ந்து முன்னால் வைக்கப்பட்டிருந்த என் டைரிகளைப் பார்த்தபடியேதான் க்ளாஸ் எடுத்தார் ஒருவர். பக்கத்தில் அமர்ந்திருந்தவர், என் டைரிகளைப் பார்த்துவிட்டு கொண்டுவந்த எண்பது பக்க நோட்டை மறைத்துக் கொண்டார். 

‘அடுத்த ஏழு நாட்களுக்கும் இடைவேளைகளின்போதும், இரவு வேளையிலும் நீங்கள் எழுதலாம். தினமும் எழுதியவற்றைக் கொண்டு வரவேண்டியதில்லை. ஏழாவது நாள் நாங்கள் சொல்லும்போது கொண்டு வந்தால் போதும்’ என்றார்கள். ‘இனி எழுதறதுக்கு எனக்கு ஒண்ணுமே இல்லையேடா’ என்று தோன்ற அதையே விலாவாரியாக, ‘ஏன் எனக்கு எழுத ஒன்றுமில்லை’ என்று டைரி முழுக்க எழுத ஆரம்பித்தேன். 

அந்த  ஏழாவது நாள் வந்தது. மாலை நேரம். எல்லாரும் பேப்பர்களும், குட்டி டைரிகளுமாக நிற்க நான் மட்டும் சுமக்க முடியாமல் எட்டு, ஒன்பது டைரிகளை வைத்துக் கொண்டு கெத்தா.. ஸ்டைலா நின்றுகொண்டிருந்தேன்.  ‘படிக்க மாட்டோம்.. படிக்கச் சொல்ல மாட்டோம்’ என்ற வாக்குறுதி கொடுத்திருந்தார்கள் என்பதால் கொஞ்சம் நிம்மதியாக இருந்தது. 70, 80  பேர்கள் இருந்த வகுப்பில், ‘நம் வாழ்க்கை என்றால் என்ன... இந்த ஏழுநாள் வகுப்பிற்குப் பிறகு நாம் இனி வாழ்க்கையை எப்படி எதிர்கொள்ள வேண்டும்’ என்றெல்லாம் பிரசங்கித்துக் கொண்டிருந்தார் வகுப்பெடுக்கும் ஸ்வாமி. 

கொஞ்சநேரம் கழித்து, அந்தப் பெரிய அறையிலிருந்து வலதுபுற வாசல் வழியாக எல்லாரும் வந்து வெட்டவெளியில் ஒன்றுகூடச் சொன்னார். எல்லாரும் வெளியேற ஆரம்பிக்க, இந்த டைரிகளைச் சுமந்துகொண்டு போக கொஞ்சம் தாமதமாகவே, நான் கொஞ்சம் பின்னால் சென்று சேர்ந்தேன். பெரிய வட்டமாக எல்லாரும் நின்றிருக்க நடுவில் என்ன நடக்கிறதென்று தெரியவில்லை. வகுப்பெடுத்த ஸ்வாமி, என்னமோ சொல்லிக்கொண்டிருந்தது மெல்லிசாகக் கேட்க, நான் எட்டி எட்டிப் பார்த்தேன்.

சிறிதுநேரத்தில் டம் டமார் டம் டமார் என்று ட்ரம்ஸ் ஒலி கேட்க ஆரம்பிக்க, ஆஹோ ஓஹோ என்று ஆளாளுக்கு கத்திக் கொண்டே குதிக்க ஆரம்பித்தார்கள். அந்த 80 பக்க நோட் ஆசாமி என்முன் வந்து, போங்க போங்க.. முன்னால போங்க என்று நமுட்டுச் சிரிப்புடன் சொல்லி என்னைத் தள்ளிவிட்டார்.

என்னவென்றே தெரியாமல் முன்னேறிச் சென்ற எனக்கு கண்கள் படாரென்று கூசியது.  பத்தடிக்கு பத்தடி சைஸ் பெரிய குழியில் தீ கனன்று கொண்டிருக்க எல்லாரும் அவர்கள் எழுதி வந்ததை அதில் வீசியெறிந்து கொண்டிருந்தார்கள். ‘அடேய்களா... என் சரிதையை எழுதப்போறவன் பாவம்டா.... இவ்ளோ தகவல்கள் அவனுக்கு கிடைக்க வாய்ப்பே இல்லையேடா’ என்று நான் கத்தியது யாருக்கும் கேட்கவில்லை. அந்த டம் டமாருக்கு நடுவில் உரத்த குரலில் கணீரென்று ‘இன்றிலிருந்து நீங்கள் புதிய மனிதர். பழையதைக் களைந்து விட்டீர்கள்’ என்று கத்திக் கொண்டிருந்தார் அந்த க்ளாஸெடுத்த ஸ்வாமி. எண்பது பக்க நோட் ஆசாமி வேறு, ‘நீ அதுக்குள்ள போடலைன்னா விடமாட்டேண்டி’ என்பதுபோல என்னையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். தயங்கிய தருணத்தில் உடனிருந்த ஒருவர், ’இரண்டு கையிலயும் இத்தனை நோட்டுக்களைப் பிடிச்சிருக்கார்... எப்படித் துக்கிப் போடுவார் பாவம்..’ என்று எனக்கு உதவ நினைத்து, ஒவ்வொன்றாய் உள்ளே போட்டார். கடைசி நான்கைந்தை நானே போட்டுக்கறேன் போய்யா என்று தூக்கித் தீயில் போட்டேன். 

இப்படியாக என் வாழ்க்கை வரலாறு முழுவதும் அதில் போக, மிச்சம் மீதி ஓட்டைக் கணக்குகள்தான் படங்களில் நீங்கள் பார்ப்பது. 
எனது முதல் சிறுகதைத் தொகுப்புக்கு பட்டர்ஃப்ளை எஃபெக்ட் என்ற பெயர் வைக்கத்தான் ஆசைப்பட்டேன். அல்லது அதில் இருந்த மற்றொரு சிறுகதையாக ஜெனிஃபர் என்று வைக்கலாம் என்று இருந்தேன். ஆனால் ‘டைரிக்குறிப்பும் காதல் மறுப்பும்’ எப்படியோ செலக்ட் ஆனதும் எதேச்சையானதுதான் என்றாலும் இந்த நாளில் ‘பார்த்தீர்களா... எனக்கும் டைரிக்குமான பந்தத்தை?’ என்று பீற்றிக் கொள்ளவாவது அது உதவுகிறது.

இப்போழுது எல்லாருக்குமான டைரியாய் ஃபேஸ்புக் திகழ்கிறது. அவற்றில் எழுதும் ‘மோர்க்குழம்பு சாப்ட்டேன், மோகினி சீரியல் பார்த்தேன்’ களைத் தனியாக தேதி வாரியாகத் தொகுத்து வந்தீர்களானால் அதுதான் டைரி. என்ன, யாரையாவது திட்டினால் கேஸ்போட்டு உள்ளே வைத்துவிடும் அபாயம் இருக்கிறது. நாமாக எழுதும் யாரும் பார்க்காத டைரிக்கு செக்‌ஷன் 66A பாயாது என்பதால் பயப்படத் தேவையில்லை.

டைரி என்னும் நண்பனிடத்தில் நாம் எல்லாவற்றையும் பகிர்ந்து கொண்டிருக்கும்போது, அடிப்படையாக நமக்குள் இருக்கும் பொறாமை, வஞ்சகம், பழி தீர்த்தலுக்கெல்லாம் ஒரு வடிகால் இருந்தது. இப்போது ட்விட்டர், ஃபேஸ்புக், வாட்ஸ் அப் என்று எல்லார் முன்னிலையிலும் அதைச் செய்து கொண்டிருக்கிறோம். அவ்வளவுதான். அல்லது அதற்கென்றே ஒரு தோழமை வாய்த்திருப்பதால் எழுதும் பழக்கம் வழக்கொழிந்துவிட்டது.   

டைரி எழுதுவதில் ஆதார நியதியான அந்தரங்கம் என்பது இப்போதெல்லாம் அடியோடு இல்லையோ என்று நினைக்கத்தோன்றுகிறது. யாருக்கும் அவருக்கான தனி ரகசியம் என்ற ஒன்று இல்லவே இல்லை என்றாகிவிட்டதால் டைரி எழுதும் ஆவல் பெரும்பாலும் எவருக்கும் இல்லை. இருப்பவர்களுக்கும் உப்பு, புளி சமாச்சாரங்களோ நாட்டுக்கு சேதி சொல்லும் வகையறா எழுத்துகளோதான் டைரியில் இருக்கும். 

அது டைரி அல்ல. 

வாத்தியார் சுஜாதா சொன்னதுதான். ‘என்ன எழுதுவது என்பதை விட, யாருக்காக எழுதுவது என்று தீர்மானிக்க முடியாமல் ஒவ்வொரு வருடமும், இந்த வருடமும் டைரி எழுதுவதில்லை என்பதையே எழுத வேண்டியிருக்கும். ஆனால், ‘இவ்ளோதூரம் பீற்றிக் கொண்டாயிற்று.. போனாப்போகுது நீயும் ஒரு கருத்து சொல்லேன்’ என்று என்னைக் கேட்டால் ‘டைரி எழுதுங்கள்’ என்பேன். என்னவாவது. எதையாவது. சிலபல வருடங்களுக்குப் பிறகு அசைபோடும் நண்பனாக அது இருக்கும். முடிந்தவரை நல்ல விஷயங்கள் இருப்பது நலம். யாருக்காகவும் அல்ல.. உங்களுக்காக.

-பரிசல் கிருஷ்ணா

 

எடிட்டர் சாய்ஸ்

ஜெர்சி மாடுகள், பிரேசில் காபி, மருத்துவமனை உறுதி! ஜெயலலிதா பற்றி தோழியின் நினைவலைகள்
placeholder

அதே மாதிரி ஜெயலலிதா தன்னுடைய 10 வயதில் சிவாஜி கணேசன் முன்னிலையில் மயிலாப்பூரில் செய்த நடன அரங்கேற்றப் படங்கள் முதல் அதற்குப் பிறகான அவரது சின்ன வயசுப் படங்களை நாங்கள் தொகுத்திருந்தோம். அதை 2012 ம் ஆண்டு, எனக்கு அவரை சந்திக்கும் வாய்ப்புக் கிடைத்த போது கொடுத்தேன். அதைப் பார்த்து ரொம்ப சந்தோஷமாகிட்டாங்க. அந்தப் படத் தொகுப்பை, தன்னோட ஹேண்ட் பேக்ல வச்சுக்கிட்டாங்க. பத்திரமா வைத்துக் கொள்வதாகவும் சொன்னாங்க. சினிமாக்காரங்க என்றால் ஈஸியாக அணுகலாம் என்கிற திரையை உடைத்து, அவங்க தனி ரூட்டைப் போட்டு, அதை மத்தவங்க ஃபாலோ பண்ற அளவுக்கு வாழ்ந்து காட்டினாங்க. குறிப்பா, சினிமா விழாக்கள், நிகழ்ச்சிகளுக்கு போக மாட்டாங்க. 

அம்மாவிடமிருந்து போன் வந்தால்...!? - உருகும் வீணை காயத்ரி
placeholder

''சமீபத்தில் கொலை மிரட்டல் விட்டப் பையனால் அம்மாவை சந்திக்க வேண்டிய சூழ்நிலை ஏற்பட்டது. கடந்த ஜூலை 27-ம் தேதி சி.எம் ஆபீஸ்ல இருந்து போன் வந்தது. அம்மா உங்களை உடனே வரச்சொன்னதா சொன்னாங்க. நான் கொஞ்சமும் யோசிக்காமல் போய் நின்னேன். பொதுவாகவே நானும், அவங்களும்தான் தனியாகத்தான் பேசிப்போம். ஆனா, அன்றைக்கு, எல்லா அதிகாரிகளும், இருந்தாங்க. அவங்க முன்னாடி, 'எப்படி இருக்கீங்க' என கேட்டார். நான் பதில் சொல்லிவிட்டு, 'நவம்பர் மாதத்தோடு என்னோட டர்ன் முடியுது' என சொன்னேன். இதற்கு அவர், எல்லோருடைய முன்னிலையிலும், அடுத்த மூன்று வருஷத்துக்கும் நீங்களே துணை வேந்தரா இருங்க என சொல்லிவிட்டு, அவருக்கு பின்னால் இருக்கும் எல்லோரையும் பார்த்து மறுபடியும்  இதையே சொன்னார். அப்போதுதான் அவர்கிட்ட, 'நான் உங்களை சந்திக்க இரண்டு வருஷமாக முயற்சி செய்துட்டு இருந்தேன். இந்த கொலை மிரட்டல் காரணமாகத்தான் உங்களை சந்திக்கிற வாய்ப்பு கிடைச்சிருக்கு, நான் தனி மனுஷியாக இசை பல்கலைக்கழகத்தை நடத்தி வருகிறேன்' என சொன்னேன். உடனே, சம்பந்தப்பட்டவர்களை அழைத்து, அவங்களுக்குத் தேவையான எல்லா உதவிகளையும் செய்து கொடுங்க என சொன்னார்.  'அடுத்த முறைப் பார்க்கும்போது உங்க முகத்துல சிரிப்பை மட்டும் தான் பார்க்கணும்' என ஆறுதல் சொன்னாங்க. அந்த வார்த்தை இன்னும் என் காதில் கேட்டுட்டே இருக்கு. அதுதான் நான் அவங்களை கடைசியாகப் பார்த்தது.  அதற்குப் பிறகு அவரை பார்க்க முடியவில்லை. அவர் சொன்னது போல அதற்கான வேலைகள் நடந்து கொண்டிருக்கும்போதே அம்மா மருத்துவமனையில் அனுமதிக்கப்பட்டுட்டாங்க. நான் இப்போ அடுத்த ஆர்டருக்காக காத்திட்டு இருக்கேன். இன்னும் ஆர்டர் என் கைக்கு வரவில்லை''

MUST READ