Vikatan.com

www.vikatan.com would like to send you push notifications.

Notifications can be turned off anytime from browser settings.

சுதந்திர இந்தியாவின் ஒலிம்பிக் நாயகன் ஜாதவ்!- ஒலிம்பிக் டைரி குறிப்புகள் (அத்தியாயம் -14)

அன்பு வாசகர்களே,


முந்தைய அத்தியாயங்களைப் படிக்க : 1  2  3  4  5  6  7  8  9  10  11  12  13 



14. சுதந்திர இந்தியாவின் ஒலிம்பிக் நாயகன் ஜாதவ்!

'ஆனந்த சுதந்திரம் அடைந்துவிட்டோம்' என்று... ஆடியும் பள்ளு பாடியும் முடிப்பதற்குள் 1948 லண்டன் ஒலிம்பிக்ஸ் நமக்காகக் காத்திருந்தது. சுதந்தர இந்தியாவின் முதல் ஒலிம்பிக் அணி அதில் கலந்துகொள்ளவிருந்தது. மொத்தம் 79 பேர். 10 விளையாட்டுகளில் கலந்துகொள்ளவிருந்தனர். அனைவருமே ஆண்கள்.

1948 லண்டன் ஒலிம்பிக்ஸில் இந்திய அணி

அந்த லண்டன் ஒலிம்பிக்கில் இந்தியாவுக்கு ஒரே ஒரு தங்கம் மட்டுமே கிடைத்தது. ஆம், ஹாக்கியில் தான்! பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டில் பிரிட்டிஷார், இந்தியாவில் ஹாக்கியை அறிமுகப்படுத்தினார்கள். பிரிட்டிஷ் ராணுவத்தினர் ஹாக்கி விளையாடுவதைக் கண்டு, இந்தியர்களுக்கும் அதன் மேல் ஆவல் உண்டானது. 1885ல் கல்கத்தாவில் முதல் ஹாக்கி கிளப் அமைக்கப்பட்டது. பின்னர், பிற பெரு நகரங்களிலும் ஹாக்கி கிளப்கள் உருவாகின.

1924ல் சர்வதேச ஹாக்கி சம்மேளனம் உருவானது. 1928ல் இந்திய ஹாக்கி அணி முதன் முதலில் ஒலிம்பிக்கில் கலந்து கொண்டது. 1928 முதல் 1956 வரை நடந்த ஆறு ஒலிம்பிக் போட்டிகளில் இந்தியா, தொடர்ச்சியாகத் தங்கம் வென்றது. தொடர்ந்து 24 போட்டிகளில் தோல்வியையே சந்திக்கவில்லை. 178 கோல்களையும் போட்டது. எதிரணியினர் போட்ட ஒட்டுமொத்த கோல்கள் வெறும் 7.

இந்திய ஹாக்கி அணி

இந்தியாவின் இந்த ஹாக்கி பொற்காலம், 1960 ஒலிம்பிக்கில் முடிவுக்கு வந்தது. அதில் நடந்த இறுதிப் போட்டியில் இந்தியா, சகோதர நாடான பாகிஸ்தானிடம் தோற்றுப் போனது.

சுதந்திரத்துக்கு முன்பான இந்திய ஹாக்கி அணியில் பிரிட்டிஷ் வீரர்களும் இடம்பெற்றிருந்தனர். 1948 ஒலிம்பிக் ஹாக்கி அணிதான் பரிசுத்த சுதேசி அணி. அந்த அணி, லண்டனில் இறுதிப் போட்டியில் 4-0 இங்கிலாந்தைத் தோற்கடித்து சரித்திர வெற்றி பெற்றது.

1948 லண்டன் ஒலிம்பிக்கில் இந்தியாவின் சார்பாக மல்யுத்த வீரர்கள் 6 பேர் கலந்து கொண்டனர். அதில், கஸாபா தாதாசாகேப் ஜாதவ் (கே.டி. ஜாதவ்) என்ற மல்யுத்த வீரர், ஃப்ளைவெயிட் பிரிவில் ஆறாவது இடத்தைப் பிடித்தார். இந்திய ஒலிம்பிக் சரித்திரத்தில் தனி நபர் பிரிவில் ஒருவர் அந்த உயரத்தை அடைந்தது அதுவே முதல் முறை.

கஸாபா ஜாதவ்

கஸாபா ஜாதவ், மஹாராஷ்டிராவின் கோலேஸ்வர் என்ற கிராமத்தில் பிறந்தவர் (1926). தந்தை தாதாசாகேபும் மல்யுத்த வீரர்; மல்யுத்தப் பயிற்சியாளர். ஜாதவ் உடன் பிறந்தவர்கள் 4 சகோதரர்கள். மல்யுத்தமும் மல்யுத்தம் சார்ந்த சூழலிலும் வலிமையாக வளர்ந்தார் ஜாதவ். எட்டாவது வயதிலேயே, உள்ளூர் மல்யுத்த சாம்பியன் ஒருவருடன் மோதி, இரண்டாவது நிமிடத்திலேயே அவரை வீழ்த்தினார். அதே சமயம் படிப்பிலும் கெட்டிக்காரராக இருந்தார் ஜாதவ். அவரது பள்ளி ஆசிரியர்கள் இருவர், மல்யுத்த வீரர்களாக இருந்தனர். அவர்கள் ஜாதவை ஊக்குவித்து மாவட்ட அளவில், தேசிய அளவில் போட்டிகளில் கலந்து கொள்ளச் செய்தனர்.

1948ல் கோலாப்பூர் ராஜாராம் கல்லூரியில் ஜாதவ் படித்துக் கொண்டிருந்தார். கல்லூரியில் அந்த ஆண்டுக்கான விளையாட்டுப் போட்டிகள் அறிவிக்கப்பட்டன. ஜாதவ், கல்லூரியின் உடற்பயிற்சி ஆசிரியர் முன்பு சென்று நின்றார். ‘நான் மல்யுத்தப் போட்டியில் கலந்துகொள்ள விரும்புகிறேன்.’

ஆசிரியர் ஜாதவை மேலும் கீழும் அலட்சியமாகப் பார்த்தார். ‘அதற்கெல்லாம் உடலில் வலிமை வேண்டும். உன்னால் முடியாது.’

அடுத்த முயற்சியாக ஜாதவ், கல்லூரி முதல்வர் பாலசாகேப்பிடம் முறையிட்டார். தான் மல்யுத்தத்தில் கலந்து கொள்ள என்ன செய்ய வேண்டும் என்று கேட்டார். தன் திறமையை நிரூபிக்க யாருடன் வேண்டுமானாலும் மோதத் தயார் என்று உறுதியாகச் சொன்னார் ஜாதவ். முதல்வர், போட்டி ஒன்றுக்கு ஏற்பாடு செய்தார்.

நிரஞ்சன் தாஸ் என்ற ஆறடி உயரமுள்ள, வலிமையான மல்யுத்த வீரர், ஜாதவ் முன்பு வந்து நின்றார். 5.5 உயரம் கொண்ட ஜாதவ், நிரஞ்சனை மண்ணோடு மண்ணாக அழுத்தி வீழ்த்த சில நொடிகளே எடுத்துக் கொண்டார். நிரஞ்சன் ஒப்புக்கொள்ளவில்லை. ‘நான் தயாராகவே இல்லை. அதற்குமுன் இவன் அவசரப்பட்டுவிட்டான்’ என்று குற்றம் சாட்டினார். மறுபடியும் மோதச் சொன்னார்கள். மீண்டும் நிரஞ்சனுக்குத் தோல்வியைப் பரிசாகக் கொடுத்தார் ஜாதவ்.

1948 லண்டன் ஒலிம்பிக் போட்டிக்கான இந்திய அணி தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டபோது, மல்யுத்தத்தில் கலந்துகொள்ள ஜாதவும் ஆர்வம் காட்டினார். கோலாப்பூர் மகாராஜா, ஜாதவின் பயணச் செலவுகளுக்குப் பண உதவி செய்தார்.

லண்டன் ஒலிம்பிக் மல்யுத்தத்தில் ஜாதவ், ஆறாவது இடம் பிடித்ததே பெரும் ஆச்சரியம். காரணம், ஜாதவ் அதற்கு முன்பாக சர்வதேசப் போட்டிகளில் விளையாடியது கிடையாது. அவருக்கு சர்வதேச மல்யுத்த விதிகள் எல்லாம் புதிது. மண்ணில் மல்லுக்கட்டிப் பழகியவருக்கு, வழுக்கும் தரைவிரிப்பில் மல்லுக்கட்டுவது என்பது பழகாத ஒன்று. இத்தனையையும் தாண்டி அந்த உயரத்தைத் தொட்டவருக்கு பதக்கம் வாங்காதது ஏமாற்றமாகத்தான் இருந்தது.

கஸாபா ஜாதவ்

லண்டன் ஒலிம்பிக்கில் ரீஸ் கார்ட்னர் என்ற அமெரிக்காவைச் சேர்ந்த முன்னாள் உலக மல்யுத்த சாம்பியன், ஜாதவுக்குப் பயிற்சியளித்தார். அவருக்கு ஜாதவின் திறமை வியப்பூட்டியது. சர்வதேச மல்யுத்தப் போட்டிகளுக்கேற்ப பலவிதமான பயிற்சிகளை, அறிவுரைகளை ரீஸ், ஜாதவுக்கு வழங்கினார்.

லண்டனிலிருந்து திரும்பிய நாள் முதலே அடுத்த ஒலிம்பிக் நோக்கி ஜாதவின் பயிற்சிகள் ஆரம்பமாயின. 1952 ஒலிம்பிக், பின்லாந்தின் ஹெல்சின்கி நகரில் நடைபெறுவதாக இருந்தது. இந்திய மல்யுத்த அணியில் ஜாதவால் எளிதில் இடம்பெற முடியவில்லை. அதற்கு அவர் கடுமையான சவால்களைச் சந்திக்க வேண்டியதிருந்தது.

‘மதராஸ் நேஷனல்ஸ்’ என தேசிய அளவில் மல்யுத்தப் போட்டிகள் நடந்தன. அதில் ஜாதவ் கலந்துகொண்டு தன் வலிமையை வெளிப்படுத்தினார். ஆனால், அவருக்கு வேண்டுமென்றே புள்ளிகள் குறைவாக வழங்கப்பட்டன. ஒலிம்பிக்கில் கலந்துகொள்ள ஜாதவுக்குத் தகுதியில்லை என்றனர். இந்திய விளையாட்டில் அரசியல் அப்போதே ஆரம்பித்துவிட்டது.

ஜாதவ், பாட்டியாலா மகாராஜாவிடம் நீதி கேட்டு முறையிட்டார். பாட்டியாலா மகாராஜா மல்யுத்தப் பிரியர். ஜாதவின் திறமை அறிந்தவர். தவிர, செல்வாக்கும் கொண்டிருந்தார். ஆகவே, அவர் தலையிட்டார். ஜாதவுக்காக ஒரு தேர்வுப் போட்டி ஏற்பாடு செய்யப்பட்டது. அதில் ஜாதவ் எளிதாக வென்றார். ஹெல்சின்கி ஒலிம்பிக்கில் கலந்துகொள்ளும் வாய்ப்பை உறுதி செய்தார்.

ஒலிம்பிக் செலவுகளுக்காக சுமார் 8000 ரூபாய் தேவைப்பட்டது. அவ்வளவு பணத்துக்கு எங்கே போவது? ஜாதவும் அவரது குடும்பத்தினரும் தெருக்களில் இறங்கினர். நிதி கேட்டு கையேந்தினர். தனக்கு நிதி கொடுத்தவர்களுக்கெல்லாம் ரசீது கொடுத்தார் ஜாதவ். ‘வருங்காலத்தில் இதை நிச்சயம் திருப்பிக் கொடுப்பேன்.’ என்ற உறுதிமொழியோடு.

ஏகப்பட்ட முறை அரசிடம் உதவி கேட்டும், போதிய பணம் கிடைக்கவில்லை. ராஜாராம் கல்லூரி முதல்வர் பாலசாகேப், தனது சொந்த வீட்டை கோலாப்பூரின் மராத்தா வங்கியில் அடமானம் வைத்தார். 7000 ரூபாய் கிடைத்தது. அதை ஜாதவிடம் வழங்கினார். உள்ளூர்ப் பிரமுகர்கள் சிலர் ஜாதவ் போட்டியில் கலந்துகொள்வதற்குத் தேவையான பொருள்கள் வாங்க உதவி செய்தனர்.

நமக்காக இத்தனை பேர் உதவி செய்திருக்கிறார்கள். அவர்களது நம்பிக்கையைக் காப்பாற்ற நான் வென்றே தீர வேண்டும் என்ற லட்சியத்துடன் ஜாதவ், ஹெல்சின்கி சென்று இறங்கினார். அவர் 57 கிலோ எடைப்பிரிவில் (Bantamweight -  Freestyle) மோதவிருந்தார். அதில் சர்வதேச அளவில் நட்சத்திர வீரர்கள் களமிறங்கியிருந்தார்கள். ஜாதவ், அதைப் பற்றியெல்லாம் யோசிக்கவே இல்லை.

முதல் ஐந்து போட்டிகள். ஒன்றில்கூட ஐந்து நிமிடத்துக்கு மேல் எடுத்துக் கொள்ளவில்லை. வென்று நிமிர்ந்தார் ஜாதவ். மெக்ஸிகோ, கனடா, ஜெர்மனி உள்ளிட்ட ஐந்து தேச வீரர்களை வீழ்த்தியிருந்தார். அடுத்த சுற்றுக்குத் தகுதி பெற்றார்.

அடுத்து ஷோகாச்சி இஷி என்ற ஜப்பானிய வீரருடன் மோதினார். இருவரும் கடுமையாக மல்லுக்கட்டினார்கள். தரைவிரிப்பில் விளையாடியே பழகிய இஷி, பதினைந்து நிமிட போராட்டத்துக்கு பிறகு ஜாதவை ஒரே ஒரு புள்ளி வித்தியாசத்தில் கஷ்டப்பட்டு வென்றார்.
அடுத்த சில நிமிடங்கள்கூட ஜாதவுக்கு ஓய்வு கொடுக்கப்படவில்லை. சோவியத்தின் ராஷித் மாம்மத்பெயோவ் உடன் மோதச் சொல்லி போட்டி அதிகாரிகள் அழைத்தனர். ஒரு போட்டிக்கும் இன்னொரு போட்டிக்கும் இடையே வீரருக்கு அரை மணி நேரமாவது ஓய்வு தேவை என்று விதி உண்டு. அதைச் சொல்லி ஜாதவுக்காகப் போராட இந்திய அதிகாரிகள் யாரும் அங்கே இல்லை.


ஜாதவ், ராஷித் உடன் அப்போதே மோத நிர்பந்திக்கப்பட்டார். களைப்பு அவரை ஆட்கொண்டிருந்ததால், தோற்றுப்போனார். போதிய அவகாசத்தில் ஜாதவ், ராஷித் உடன் மோதி வென்றிருந்தால், இறுதிச் சுற்றில் மீண்டும் இஷியுடன் மோதி தங்கப் பதக்கத்தைக்கூட வசப்படுத்தியிருக்கலாம். இஷி தங்கம் வெல்ல, அவரிடம் இறுதிச் சுற்றில் தோற்ற ராஷித் வெள்ளி வெல்ல, ஜாதவுக்கு வெண்கலம் கிட்டியது. ஒலிம்பிக்கில் தனி நபர் பிரிவில் இந்தியர் ஒருவர் வென்ற முதல் பதக்கம் அது. (அதற்குப் பிறகு 1996 ஒலிம்பிக் வரை லியாண்டர் பயஸின் வெண்கல வெற்றிக்காக நாம் காத்திருந்தோம் என்பது சோக வரலாறு.)

வெண்கலம் வென்றதில் ஜாதவுக்கு பெருத்த ஏமாற்றம். தங்கத்தை தவறவிட்டு விட்டோமே என்று கவலையுடன் ஊருக்கு ரயிலில் வந்து இறங்கினார். மேள தாளங்கள் முழங்க ரயில் நிலையமே அல்லோலகல்லோலப்பட்டது. ரயில் நிலையத்திலிருந்து ஊர்வலமாக ஆட்டம் பாட்டத்துடன் ஜாதவை ஊர்வலமாக அழைத்துச் சென்றனர். பல மணி நேரம் தொடர்ந்த ஊர்வலத்துக்கு 150க்கும் மேற்பட்ட மாட்டு வண்டிகளில் மக்கள் வந்து குவிந்திருந்தனர். ‘இந்தியாவின் முதல் ஒலிம்பிக் நாயகன்’ நெகிழ்ந்து போனார்.

அதற்குப் பிறகு ஜாதவ், தனக்குக் கிடைத்த புகழைக் கொண்டு, மல்யுத்த காட்சிப் போட்டிகள் நடத்தி, அதில் தானும் கலந்துகொண்டு விளையாடினார். கிடைத்த பணத்தில் தான் ஒலிம்பிக் செல்வதற்கு வாங்கிய கடன்களையெல்லாம் அடைத்தார். 1953ல் இந்தியாவுக்கு வந்த ஜப்பானிய உலக மல்யுத்த வீரரை வீழ்த்திக் காட்டினார். அதே ஆண்டில் ஜாதவுக்குக் காவல் துறையில் வேலை கிடைத்தது.
27 ஆண்டுகள் காவல் துறையில் இருந்த ஜாதவுக்கு, பெரும் போராட்டத்துக்குப் பிறகு, ஓய்வு பெறுதற்கு சில காலம் முன்புதான் துணை போலீஸ் கமிஷனராக பதவி உயர்வு கிடைத்தது. அதற்குப் பிறகு பென்ஷன் பெறுவதற்குக்கூட போராட வேண்டியதிருந்தது. குடும்பத்தின் வறுமை தீரவில்லை. 1984ல் ஜாதவ், சாலை விபத்து ஒன்றில் இறந்துபோனார்.

கஸாபா ஜாதவ்

அவர் உயிருடன் இருக்கும்போது, அரசு அவருக்கு எந்தவித விருதுகளும் வழங்கவில்லை. 2001ல்தான் ஜாதவுக்கு அர்ஜுனா விருது வழங்கப்பட்டது. அவரது குடும்பத்தினர் போராடியும் இதுவரை அவருக்கு பத்ம விருதுகள் எதுவும் வழங்கப்படவில்லை. 2010ல் புதுடெல்லி இந்திரா காந்தி மைதானத்தின் மல்யுத்த அரங்கத்துக்கு ஜாதவின் பெயர் சூட்டப்பட்டது.

'பாக்கெட் டைனமோ' என்ற செல்லப்பெயர் கொண்ட ஒலிம்பிக் ஹீரோ ஜாதவை, ஒலிம்பிக் நடைபெறும் இந்தச் சமயத்தில், இந்தியாவின் 70வது சுதந்தர தினத்தில் நினைத்துப் பார்ப்பது பெருமை; நம் கடமை!

அன்றைக்கு ஜாதவ் போன்றோர் தன்முனைப்புடன் போராடி, தங்கள் அர்ப்பணிப்பால் மட்டுமே உலக அரங்கில் நம் தேசத்துக்கு பெருமை தேடித் தந்தனர். இன்றைக்கு வரை அந்த அவல நிலைதான் நம் இந்திய விளையாட்டு வீரர்களுக்குத் தொடர்கிறது. இந்த அவலச் சூழல் மாறாத வரை ஒவ்வொரு ஒலிம்பிக்கிலும் இந்தியாவுக்கு ஒரே ஒரு பதக்கமாவது கிடைக்காதா என்று ஏங்கிக் கொண்டே கிடக்க வேண்டியதுதான்.

(டைரி புரளும்.)
அடுத்த அத்தியாயம் : அந்த 300 உயிர்களுக்கு அஞ்சலி!
- முகில்

எடிட்டர் சாய்ஸ்

MUST READ