Vikatan.com

www.vikatan.com would like to send you push notifications.

Notifications can be turned off anytime from browser settings.

கலாம் கனவை விதைக்கும் ஆசிரியர் சபரி மாலா!

ஓர் அரைநிமிடம்தான் உங்களுக்கு டைம். மாணவர்களுக்கு உற்சாகமும் தன்னம்பிக்கையும் உண்டாக்க வேண்டும் எனப் போட்டி வைத்தால் நீங்கள் 'அப்துல் கலாம்' பேரைச் சொன்னாலே போதும். அந்தளவு அவர் மாணவர்களின் ஆதர்ச நாயகன்.

அப்துல்கலாமின் கருத்துகளை மாணவர்களிடையே கொண்டுச் செல்வதை, தன்னுடைய வாழ்நாள் பணியாக ஏற்றுக்கொண்டிருக்கிறார் ஆசிரியை சபரி மாலா. விழுப்புரம் மாவட்டம் ஒலக்கூர் ஒன்றியம் வைரபுரம் அரசு நடுநிலைப் பள்ளியில் பணியாற்றும் இவர் பல ஆண்டுகளாக பட்டிமன்றங்களில் பேசிவருபவர். பொதுவான தலைப்புகளில் பேசிவந்த இவர் இனி அப்துல்கலாம் கருத்துகளைப் பரப்புவதற்கென முடிவு எடுக்க வைத்தது ஒரு புத்தகம்.

"
அப்துல் கலாமின் அக்னிச் சிறகுகள் நூலைப் படித்தேன். அதில் தனது வெற்றிக்கும் புகழுக்கும் ஆசிரியர்களே காரணம் என்பதை அப்துல் கலாம் எழுதிய வரிகளே ஆசிரியப் பணியின் கடமையை எனக்கு உணர்த்தியது. இனி அப்துல்கலாமின் வாழ்க்கையையும் கருத்துகளையும் மட்டுமே பரப்ப வேண்டும், அதிலும் மாணவர்களிடையே கொண்டுச் செல்லவேண்டும் என முடிவெடுத்தேன். அந்தளவுக்கு அந்தப் புத்தகம் என்னைப் பாதித்தது" என்கிறார் சபரிமாலா.



முதல் நிகழ்ச்சி எங்கு நடந்தது?

"
திருச்சி மாவட்டம் தாத்தையங்கார் பேட்டையில்தான் முதன்முதலில் எங்களின் கனவு பயணத்தைத் தொடங்கினோம். வைரபுரம் பள்ளி மாணவர்கள் தங்கள் பிள்ளைத் தமிழில் கலாம் பற்றிப் பேசியதைக் கேட்டு திரண்டிருந்த பார்வையாளர்கள் நெகிழ்ந்துவிட்டனர். அடுத்து பள்ளிகள், திருவிழாக்கள், இலக்கிய அரங்கங்கள் என வாய்ப்பு கிடைக்கும் இடங்களில் எல்லாம் எங்கள் பட்டிமன்றத்தைக் கொண்டுச்சென்றோம். ஒவ்வோர் இடத்திலும் பட்டி மன்றம் முடிந்து கண்கள் கலங்கியிருந்தபோதும் தன்னம்பிக்கையோடு எங்களைச் சுற்றிக்கொள்ளும் மாணவர்களே எனக்கான உத்வேகத்தை அளிக்கின்றனர். 4000 மாணவர்கள் மத்தியில் திண்டிவனத்தில் 50 வது பட்டி மன்றத்தை நாங்கள் நடத்தியபோது, மாணவர்களின் கைத்தட்டல் சத்தம் அடங்க வெகுநேரமானது"

அப்துல்கலாம் வீட்டுக்குச் சென்றீர்களாமே?

"
ஆமாம். நண்பர் ராஜ்குமார் மூலம் கிடைத்த அந்த வாய்ப்பை எங்களால் மறக்கவே முடியாது. அப்துல்கலாம் வாழ்ந்த வீட்டைப் பார்த்த எங்கள் மாணவர்களின் முகத்தில் மகிழ்ச்சியும் பெருமையும் தெரிந்தது. 9-ம் வகுப்பு படிக்கும் சுசித்ரா, அப்துல் கலாம் பற்றி தனக்கு தெரிந்து தகவல்களை உருக்கத்துடன் பேசிக்காட்டினாள். அதைக் கேட்ட, அப்துல்கலாம் உறவினர்களால் கண்ணீரைக் கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை. கலாம் படித்த பள்ளியிலும் பட்டிமன்றம் நடத்தினோம். ஊர்த் திரும்பும் வரை எங்களுக்கு அங்கு நடந்து எல்லாம் ஒரு கனவு போலவே இருந்தன."


இதுவரை உங்கள் பட்டிமன்றங்களால் எத்தனைப் பேரிடம் அப்துல் கலாம் கருத்துகள் சென்றடைந்திருக்கும்?

"
குறைந்தது ஒரு லட்சம் பேராவது இருப்பார்கள்"

அடுத்த இலக்கு?

"
அப்துல்கலாம் படித்த ராமேஸ்வரம் அரசு தொடக்கப்பள்ளி, ராமநாதபுரம் ஸ்வார்ட்ஸ் மேல்நிலைப் பள்ளி, திருச்சி புனித ஜோசப் கல்லூரி ஆகியவற்றின் மாணவர்கள் பங்குபெறும் பட்டிமன்றம் நடத்த வேண்டும். அதை அப்துல்கலாம் பிறந்த தினமான அக்டோபர் 15 அன்று நடத்த முயற்சி செய்து வருகிறேன். ஒவ்வொரு பள்ளியிலும் கலாம் மன்றங்கள் தொடங்கப்பட்டு அவரின் வாழ்க்கை நெறிகளும் கருத்துகளும் மாணவர்களுக்கு கற்பிக்க வேண்டும் என்பதே என் ஆசை. அதை பேராசை என்று வேண்டுமானாலும் நினைத்துக்கொள்ளுங்கள் ஆனால் அதற்கான முயற்சியில் தளர மாட்டேன்"

கலாமின் கனவுகளைப் பரப்பும் ஆசிரியையின் பயணம் வெல்லட்டும்.

- வி.எஸ்.சரவணன்

எடிட்டர் சாய்ஸ்

ஜெர்சி மாடுகள், பிரேசில் காபி, மருத்துவமனை உறுதி! ஜெயலலிதா பற்றி தோழியின் நினைவலைகள்
placeholder

அதே மாதிரி ஜெயலலிதா தன்னுடைய 10 வயதில் சிவாஜி கணேசன் முன்னிலையில் மயிலாப்பூரில் செய்த நடன அரங்கேற்றப் படங்கள் முதல் அதற்குப் பிறகான அவரது சின்ன வயசுப் படங்களை நாங்கள் தொகுத்திருந்தோம். அதை 2012 ம் ஆண்டு, எனக்கு அவரை சந்திக்கும் வாய்ப்புக் கிடைத்த போது கொடுத்தேன். அதைப் பார்த்து ரொம்ப சந்தோஷமாகிட்டாங்க. அந்தப் படத் தொகுப்பை, தன்னோட ஹேண்ட் பேக்ல வச்சுக்கிட்டாங்க. பத்திரமா வைத்துக் கொள்வதாகவும் சொன்னாங்க. சினிமாக்காரங்க என்றால் ஈஸியாக அணுகலாம் என்கிற திரையை உடைத்து, அவங்க தனி ரூட்டைப் போட்டு, அதை மத்தவங்க ஃபாலோ பண்ற அளவுக்கு வாழ்ந்து காட்டினாங்க. குறிப்பா, சினிமா விழாக்கள், நிகழ்ச்சிகளுக்கு போக மாட்டாங்க. 

அம்மாவிடமிருந்து போன் வந்தால்...!? - உருகும் வீணை காயத்ரி
placeholder

''சமீபத்தில் கொலை மிரட்டல் விட்டப் பையனால் அம்மாவை சந்திக்க வேண்டிய சூழ்நிலை ஏற்பட்டது. கடந்த ஜூலை 27-ம் தேதி சி.எம் ஆபீஸ்ல இருந்து போன் வந்தது. அம்மா உங்களை உடனே வரச்சொன்னதா சொன்னாங்க. நான் கொஞ்சமும் யோசிக்காமல் போய் நின்னேன். பொதுவாகவே நானும், அவங்களும்தான் தனியாகத்தான் பேசிப்போம். ஆனா, அன்றைக்கு, எல்லா அதிகாரிகளும், இருந்தாங்க. அவங்க முன்னாடி, 'எப்படி இருக்கீங்க' என கேட்டார். நான் பதில் சொல்லிவிட்டு, 'நவம்பர் மாதத்தோடு என்னோட டர்ன் முடியுது' என சொன்னேன். இதற்கு அவர், எல்லோருடைய முன்னிலையிலும், அடுத்த மூன்று வருஷத்துக்கும் நீங்களே துணை வேந்தரா இருங்க என சொல்லிவிட்டு, அவருக்கு பின்னால் இருக்கும் எல்லோரையும் பார்த்து மறுபடியும்  இதையே சொன்னார். அப்போதுதான் அவர்கிட்ட, 'நான் உங்களை சந்திக்க இரண்டு வருஷமாக முயற்சி செய்துட்டு இருந்தேன். இந்த கொலை மிரட்டல் காரணமாகத்தான் உங்களை சந்திக்கிற வாய்ப்பு கிடைச்சிருக்கு, நான் தனி மனுஷியாக இசை பல்கலைக்கழகத்தை நடத்தி வருகிறேன்' என சொன்னேன். உடனே, சம்பந்தப்பட்டவர்களை அழைத்து, அவங்களுக்குத் தேவையான எல்லா உதவிகளையும் செய்து கொடுங்க என சொன்னார்.  'அடுத்த முறைப் பார்க்கும்போது உங்க முகத்துல சிரிப்பை மட்டும் தான் பார்க்கணும்' என ஆறுதல் சொன்னாங்க. அந்த வார்த்தை இன்னும் என் காதில் கேட்டுட்டே இருக்கு. அதுதான் நான் அவங்களை கடைசியாகப் பார்த்தது.  அதற்குப் பிறகு அவரை பார்க்க முடியவில்லை. அவர் சொன்னது போல அதற்கான வேலைகள் நடந்து கொண்டிருக்கும்போதே அம்மா மருத்துவமனையில் அனுமதிக்கப்பட்டுட்டாங்க. நான் இப்போ அடுத்த ஆர்டருக்காக காத்திட்டு இருக்கேன். இன்னும் ஆர்டர் என் கைக்கு வரவில்லை''

MUST READ