Vikatan.com

www.vikatan.com would like to send you push notifications.

Notifications can be turned off anytime from browser settings.

இளைஞர்களின் இன்றைய நிலையும் கற்றது தமிழின் ஒன்பது ஆண்டுகளும்! #9yearsofkatrathuTamizh

யக்குனர் ராம் இயக்கி, நடிகர் ஜீவா - அஞ்சலி நடித்த கற்றது தமிழ் திரைப்படம் வெளியாகி ஒன்பது ஆண்டுகள் நிறைவடைகின்றன. இந்தப் படம் பெரும் விவாதங்களையும் விமர்சனங்களையும் கிளப்பியது. காரணம்... தமிழ் படித்தவர்கள் எப்படி நடத்தப்படுகிறார்கள், சமூகத்தில் அவர்களுடைய நிலை என்ன, அவர்களுக்கான வாய்ப்புகள் எப்படி இருக்கின்றன? இப்படி பல விஷயங்களை உள்ளடக்கி இப்படம் எடுக்கப்பட்டிருந்தது.

இந்தப் படம் வெளியாகி ஒன்பது ஆண்டுகள் ஒன்பது ஆண்டுகள் நிறைவடைந்து விட்ட நிலையில், இன்றைய சமூகத்தில் இளைஞர்களின் நிலை மாறியிருக்கிறதா? தமிழுக்கான வாய்ப்புகள் இங்கு எப்படி இருக்கிறது? உண்மையில் சொன்னால் எதுவும் மாறவில்லை.

'நுனி நாக்கு ஆங்கிலம்தான் வளர்ச்சிக்கு வழி வகுக்கும்' என்பது மேலும் மேலும் ஆழமாகப் பதியப்பட்டு வருகிறது. இதனால், தமிழில் படிப்பதாலோ, தமிழில் பேசுவதாலோ என்ன பெரிதாக வளர்ந்து விடப் போகிறோம்? என்ற எண்ணத்தில்தான் இன்றைய இளைஞர்கள் இருக்கிறார்கள். அதனால்தான், கிடைத்த இடத்தில் கிடைத்த வேலையைச் செய்து கொண்டிருக்கிறார்கள். இதற்கு உலக மயமாக்கலும், இங்கிருந்தபடி வெளிநாடுகளுக்காக வேலைப் பார்க்கும் சூழலும்தான் முக்கியக் காரணம். இங்குள்ள பெரும்பாலான கார்ப்பரேட் நிறுவனங்கள் வெளிநாட்டினருக்கான வேலையையே செய்து வருகின்றன.

திறமையின் அளவீடு என்ன?

'குறைந்த ஊதியத்தில் அதிக மனித வளம் கிடைக்கிறது' என்பதே இந்தியாவில் வெளிநாட்டு நிறுவனங்கள் அதிகரிக்கக் காரணம். மேலும் பெரும்பாலான கார்ப்பரேட் நிறுவனங்களில், உயர் பதவிகளில் உள்ளவர்கள் வெளிநாட்டினராகவோ அல்லது வட மாநிலத்தவராகவோதான் இருக்கிறார்கள். இதனால் தமிழ் இளைஞர்களுக்கும் அவர்களுக்குமான இடைவெளி இருந்துகொண்டேதான் இருக்கிறது. பயத்தை விடுத்து ஆங்கிலத்தில் பேசி தங்களை நிலை நிறுத்திக்கொள்ளும் திறமை தமிழ் இளைஞர்கள் எல்லோருக்கும் வாய்ப்பதில்லை.

ஏனெனில், மொழிதான் இருவருக்கிடையேயான இணைப்பை ஏற்படுத்துகிறது. அதில் சிக்கல் இருக்கும்போது நம்மால் நம்முடைய திறமையை அவர்களுக்குப் புரிய வைப்பது மிகவும் கடினம். இதனால் வேலைக்கு விண்ணப்பித்து நேர்காணலுக்குப் போகும்போது அவர்களால் நமக்குள் இருக்கும் படிப்பு அறிவையோ, திறமையையோ கண்டுபிடிக்க முடியாத நிலை ஏற்படுகிறது. அப்படியே சில நிறுவனங்களில் வேலை கிடைத்துவிட்டாலும் ஆங்கிலப் புலமை இல்லாவிட்டால், ஒரு கட்டத்துக்கு மேல் வளர முடியாத நிலையில்தான் இருக்க வேண்டியிருக்கிறது.

உண்மை நிலை?

ஒருவரை வேலைக்கு எடுக்க நிறுவனங்கள் வைத்துள்ள அளவுகோல்கள் என்னென்ன என்பது குறித்து சிஐஐ, லிங்க்ட் இன் ஆகிய நிறுவனங்கள் வெளியிட்ட 'இந்தியாவின் திறமை அறிக்கை - 2015' -ல் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள அம்சங்கள் குறித்துப் பார்க்கலாம். இதன்படி 39 சதவிகிதம் நேர்மை, ஒருமைப்பாடு மற்றும் குணம் பார்க்கப்படுகிறது. இரண்டாவதாக அந்த வேலை சார்ந்த அறிவு 22 சதவிகிதம் தேவை. தகவல் பரிமாற்றம் அதாவது கம்யூனிகேஷன் 10 சதவிகிதம் மட்டுமே எதிர்பார்க்கப்படுகிறது.
இந்த கம்யூனிகேஷன் 10 சதவிகிதம்தான் என்றாலும் இதுதான் மற்றத் திறமைகளை வெளிப்படுத்த மிக அவசியமான ஒன்றாக உள்ளது என்பதுதான் உண்மை.

தலைமுறையின் தலையெழுத்து!

இப்போது பெரும்பாலான இளைஞர்கள் இன்ஜினீயரிங் படிப்பு படிக்கிறார்கள். ஆனால் அவர்களில் 20 சதவிகிதத்தினர் மட்டுமே படித்தப் படிப்புக்கான வேலைக்குச் செல்கின்றனர். ஐ.டி நிறுவனங்களில் 17 சதவிகித வேலைவாய்ப்பு மட்டுமே தரப்படுகிறது. இன்ஜினீயரிங் மற்றும் ஆட்டோமொபைல் துறைகளில் 11 சதவிகித வேலைவாய்ப்பு மட்டுமே உள்ளது. பவர், ஆயில் உள்ளிட்ட தொழில் துறைகளில் அதிகபட்சமாக 38 சதவிகித வேலைவாய்ப்புகள் உள்ளன. அதிக வேலை வாய்ப்பைத் தரும் துறையாக, மருத்துவமனை, சுற்றுலா மற்றும் ஓட்டல் உள்ளிட்ட சேவைத் துறைகளே உள்ளன. ஏறக்குறைய 60 சதவிகிதம். ஆனால் இதற்கான பிரத்யேகமான படிப்புகள் மிகக் குறைவாகவே உள்ளன. இதனால் படிப்பது ஒன்று, பார்க்கும் வேலை ஒன்று என்பதே இந்தத் தலைமுறையின் தலையெழுத்தாக மாறிவிட்டது.

மூலகாரணம் இதுதான்?

இதற்கெல்லாம் முழுமுதற் மூலகாரணம் தரமற்ற, வழிகாட்டுதலற்ற கல்வி மட்டும்தான் என்பது மறுக்க முடியாத உண்மை. மனப்பாடமும், மதிப்பெண்ணும் மட்டுமே கல்வி என்று போதிக்கப்பட்டு வருவதால், அவற்றை 100 சதவிகிதம் சாத்தியமாக்குகிறோம் என்று விளம்பரம் செய்து அதிகக் கட்டணம் வசூலித்து கொள்ளையடித்து வருகின்றன கல்வி நிலையங்கள்.

கல்வி கற்பதற்காகத்தான் பள்ளிக்கூடத்தில் பிள்ளைகளைச் சேர்த்துவிட வருகிறார்கள். அப்படி இருக்க பள்ளியில் சேர்த்துக்கொள்வதற்கே தேர்வு நடத்துவது எந்த வகையில் நியாயம்? பள்ளி நிர்வாகம் எதிர்பார்க்கும் ரிசல்ட்டை தர முடியாத மாணவர்களை பள்ளியை விட்டு துரத்துவதும் இங்கு நிகழ்ந்துகொண்டுதான் இருக்கின்றன. இவையனைத்தும் இறுதியில் தற்கொலைகளிலும் ஆசிரியரை மாணவன் கொன்றான் என்ற செய்தியிலும்தான் போய் முடிகின்றன.

இதுபோன்ற காரணங்களால் எல்லோருக்கும் கல்வி என்பது இப்போது சாத்தியமாகி இருக்கிறது என்பதைக் கூட மகிழ்ச்சிகரமான செய்தியாக ஏற்றுக்கொள்ள மனம் மறுக்கிறது. இந்த நிலை எப்போதுதான் மாறும்? அதற்கு நாம் என்ன செய்ய வேண்டும்?
இதற்கான பதில் ஏதும் உங்களிடம் இருக்கிறதா?

- ஜெ.சரவணன்

எடிட்டர் சாய்ஸ்

MUST READ