Vikatan.com

www.vikatan.com would like to send you push notifications.

Notifications can be turned off anytime from browser settings.

[X] Close

''வெள்ளியை உருக்கிவிட்ட மாதிரி ஓடும் கூவம் தண்ணி!" - சென்னை குப்பத்துப் பாட்டிகளின் ThrowBack #Chennai378

ந்தா, இதான் தம்பி எங்க ஏரியா. இங்க இருக்குறவங்கதான் எங்க சனங்க. நான் பொறந்து வளந்ததுல இருந்தே இந்த குப்பத்துலதான் வாழ்ந்துக்கின்னு வாரேன். எனக்கு இவங்கள விட்டா வேற ஒலகம் தெரியாதுப்பா. அந்தா ஓடுதுல்லே கூவம் அதுல நான் குளிச்சு வளந்துருக்கேன். அந்த காலத்துலெல்லாம் வெள்ளிய உருக்கி விட்டாப்புல தண்ணி  ஓடும்ப்பா. ஆனா, இன்னைக்குள்ள பசங்ககிட்ட அத சொன்னா யாராச்சும் நம்புவாங்களா. குப்பையும் கூளமுமா நாத்தம்புடிச்சுப் போயி கலீஜியா கெடக்கு” கோவிந்தம்மா பாட்டி தான் பிறந்து வளர்ந்த சென்னையைப் பற்றிச் சொல்லும்போதே அவர் முகத்தில் மகிழ்ச்சியும் ஒருவித ஏக்கமும் தெரிகிறது.  

கூவம்

சென்னை நீலம் பாஷா தர்கா பகுதி குப்பத்துக்கு அருகேயுள்ள காவாய் ஓரமாக அமைந்திருந்த தன் குடிசையின் வாசலில் உட்கார்ந்திருந்த கோவிந்தம்மாவிடம் பேசச் சென்றபோது, ”இப்ப உள்ள புள்ளைங்களுக்கு எங்கய்யா நேரம் இருக்கு. அவசர அவசரமா அடிச்சு பெரண்டு ஓடுதுங்க. அப்புடி எங்கதாம் போகுதுங்களோ, வருதுங்களோ. கூட மாட உக்காந்து பேசக்கூட யாருமில்ல. பொட்டச்சிங்க எந்த நேரம் பாத்தாலும் டி.வி பொட்டி முன்ன உக்காந்துடுதுங்க. சாப்ட்டியா பாட்டின்னு கேக்கக்கூட ஒருத்தருக்கும் நேரமில்ல. இந்தக் கெழவிய மதிச்சு நீ மட்டுந்தா வந்து பேசிட்டு இருக்க” என்று சொல்லிக்கொண்டே தழுதழுத்த குரலில் தொடர்ந்து பேசுகிறார். 

கோவிந்தம்மாள்

“எங்க அப்பாரு சர்க்காருல கொசு மருந்து அடிக்கிற வேலய பாத்துக்கின்னு இருந்தாரு. நான் பெரிய மனுசி ஆகுற வரை பள்ளிக்கூடத்துக்கு அனுப்பினவரு அதுக்கப்பறம் வீட்டுலயே இருக்கச் சொல்லிட்டாரு. அந்த காலத்துல வயசுக்கு வந்துட்டா வீட்டவிட்டே வெளியிலப் போவக்கூடாது. அப்பா, அம்மா எங்க கூட்டிட்டுப் போறாங்களோ அங்கதான் போகணும். காலைக்கும் ராவுக்கும் அக்கம் பக்கத்துல உள்ள பொம்பளைங்களோட கூவத்தாண்ட போயி கழிச்சிட்டுப் வருவோம். பாத்ரூமெல்லாம் கெடையாதுய்யா. எல்லாமே வெட்ட வெளியிலதான். எங்க மறைவா இருக்கோ அங்க குந்திப்போம். துணி தொவைக்குறது, பாத்திரம் தொலக்குறதுன்னு எல்லாமே கூவத்துலதான். அப்போலாம் கூவமும் சரி இந்த ஊரும் சரி அம்புட்டு அழகா இருந்துச்சு. பஸ்சுலாம் எப்பவாச்சும் ஒருக்காதான் வரும். எதுனா அவசரத்துக்கு குதுர வண்டிதான். சலங்க பூட்டின குதுரைங்க அப்புடியே ஜல்லு ஜல்லுன்னு ஊரச் சுத்தி வரும். பாவாட சட்ட போட்டுக்கின்னு அப்பன் ஆத்தாவோட குதுர வண்டியில டூரிங் டாக்கீஸ் போனதையும் கூவத்துல நீந்திக் குளிச்சதையும் ஆயுசு உள்ளவர என்னால மறக்கவே முடியாதுய்யா” பால்யகால நினைவுகளில் மூழ்குகிறார் கோவிந்தம்மா பாட்டி. 

“தம்பி, இந்த மெட்ராசு ஊருல யாருலாமோ நாங்கதான் பூர்வீக சனங்கன்னு சொல்லிக்கின்னு திரியுறாங்க. ஆனா, வெள்ளக்காரன் வர்றதுக்கு முன்னாடியே எங்க சனங்கதான் இங்க வாழ்ந்துக்கின்னு இருந்துருக்காங்க. இப்ப அத சொன்னா எங்கள முட்டாளுங்கன்னு சொல்லுவாங்க. ஏன்னா, நாங்க கூவத்தாண்ட குந்திக்கின்னு இருக்குறதால அசிங்கம் புடிச்சவங்கன்னு நினைக்குதுங்க இப்ப உள்ள புள்ளைங்க. பஞ்சம் பொழைக்குறதுக்காக பொட்டி பொடுக்கைய தூக்கின்னு வந்த வெளியூராட்களுக்கு எங்க அருமையப் பத்தி என்னய்யா பெருசா தெரிஞ்சிடப் போவுது. நாங்க காலங்காலமா இந்த கூவத்துக்கு ஓரமா வாழ்க்கை நடத்திக்கின்னு வர்றோம். நாகரிகம், டெவலப்மெண்ட்டுங்கிற பேருல மெட்ராஸையே நாஸ்த்தி ஆக்கிட்டானுங்கப்பா” வேதனையோடு தன் பதிவை முன் வைக்கும் பூங்கோதை தொடர்ந்து பேசினார்.

பூங்கோதை

''இந்த ஊருக்கு காசு சம்பாதிக்க வர்ற சனங்க நல்லா நாலைஞ்சு தலைமுறைக்கு சேத்து வச்சிக்கிறான். எதாவது வெள்ளமோ, சுனாமியோ வந்தா சொந்த ஊரப்பாக்க கௌம்பி போயிடுறான். ஆனா, எந்த அழிவு வந்தாலும் அதை ஏத்துக்கிறது எங்க சனங்க மட்டும்தான் தம்பி. சுயநலம் புடிச்ச மக்கள் இருக்குற வரைக்கும் சென்னைக்கு விடிவு காலமே கெடையாதுப்பா” என்று குமுறுகிறார். 

கூவம்

“இந்த ஊரு சொர்க்கமாட்டம் இருந்தப்ப நான் வாழ்ந்துருக்கேன்னு நினைக்கும்போது சந்தோஷமா இருக்குய்யா. ஆனா, அந்த சொர்க்கம் இன்னைக்கு நரகம் மாதிரி மாறிட்டு வர்றதப் பாக்கும்போது ரொம்ப வலிக்குதுய்யா. என் குச்சிலுக்கு எதிர்லதான் கூவம் ஆறு. தெனைக்கும் படகு வர்றதும் போறதுமா இருக்கும். உப்பும் வெறகும் கொண்டாந்து எறக்குவாய்ங்க. ஆட்கள் எங்கயாவது போகணும்னா பரிசல் கட்டி அழைச்சிட்டுப் போவாங்க. அஞ்சு பைசா கொடுத்தா போதும் ஒரு நாள் பூராவும் சுத்திட்டே கெடக்கலாம். குதுர வண்டிக்காரனும், ரிக்ஷாக்காரனும் இருக்குறத கொடும்மான்னுதான் சொல்லுவாங்க. இவ்வளவு காசுதான் வேணும்னு யாரும் கேட்டது கிடையாது.

அஞ்சல பாட்டி

ஊருக்குள்ள அம்பாசிட்டர் காரு வந்துட்டாலே யாரோ அரசியல்வாதி வந்துருக்காங்க போலன்னு நினைப்போம். கோட்டையில கொடி ஏத்தும்போது ஆரஞ்சு வில்லைக்காகவே ஒட்டு மொத்தசனங்களும் கூடிடுவாங்க. ஆனா, இப்போ மெட்ராசுன்னாலே அய்யே கலீஜீப்பான்னு ஒரே வார்த்தையில சொல்லிட்டுப் போயிடுறாங்க.

சென்னை அன்று

இப்படிப்பட்ட சனங்க திருந்தாத வரைக்கும் எந்த ஊரும் சொர்க்கம் கிடையாது. இன்னைக்கு மெட்ராசுக்கு வந்துருக்க நிலமதான் நாளைக்கு அவங்க ஊர்களுக்கும் வரும்” வலி நிறைந்த வார்த்தைகளை வீசுகிறார் அஞ்சல பாட்டி. 

உங்கள் கருத்தைப் பதிவு செய்யுங்கள்

Advertisement
Advertisement
Advertisement
Advertisement

எடிட்டர் சாய்ஸ்

Advertisement

MUST READ

Advertisement
[X] Close