Vikatan.com

www.vikatan.com would like to send you push notifications.

Notifications can be turned off anytime from browser settings.

46 லட்சம் கோடி ஜிடிபி நம் பெண்கள் கையில்!!!

ஜெ.சரவணன்

ஒரு நாடு பொருளாதாரத்தில் தன்னிறைவு அடைய வேண்டும் எனில் அந்த நாட்டில் உள்ள பெண்கள் பெருமளவில் வேலைக்குச் சென்று சம்பாதிப்பவர்களாக இருக்க வேண்டும். இதனைப் புள்ளிவிவரங்களுடன் விளக்குகிறது மெக்கன்ஸி குளோபல் இன்ஸ்டிட்யூட் சமீபத்தில் நடத்தி வெளியிட்ட ஆய்வு ஒன்று. அந்த ஆய்வின்படி, உலக அளவில் சராசரியாக 40% பெண்கள் வேலைக்குச் சென்று ஊதியம் பெறுகிறார்கள். 

ஆனால், இந்தியாவில் வெறும் 24 சதவிகித பெண்கள் மட்டுமே ஊதியம் பெறும் வேலையில் இருக்கிறார்கள். மற்ற பெண்கள் விவசாயத்திலும், பாதுகாப்பற்ற தினக்கூலி வேலையிலும் சொற்ப ஊதியத்துக்கு வேலை பார்த்து வருகிறார்கள். பெண்கள் பார்க்கும் ஊதியமில்லாத வேலைகளின் மதிப்பு சுமார் ரூ.19.85 லட்சம் கோடி.

ஆனால் இந்த ஆய்வின்படி, இந்தியாவில் 60% பெண்கள் விவசாயம் மற்றும் தினக்கூலி அல்லாத துறைகளில் பணிபுரியும் கல்வித்தகுதியும் அறிவும் உடையவர்களாக இருக்கிறார்கள். இவர்களில் 6.8 கோடி பெண்கள் வேலைக்குச் சென்றால் இன்னும் பத்து வருடத்தில், அதாவது 2025-ல் இந்தியப் பொருளாதாரத்தில் 700 பில்லியன் டாலர் வருமானம் அதிகமாகும் என்கிறது மெக்கன்ஸி ஆய்வு. இது இந்திய ரூபாய் மதிப்பில் 45,50,000 கோடி. இது மட்டும் நடந்தால், மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் (GDP) உலக அளவில் தற்போது ஒன்பதாவது இடத்தில் உள்ள இந்தியா ஆறாம் இடத்துக்கு முன்னேறும். எப்படி?  

இப்போதையச் சூழலில் குடும்பத்தில் ஆண் மட்டுமே வேலைக்குப் போய் சம்பாதிப்பதால், குடும்பத்தின் தேவைகள் அனைத்தையும் பூர்த்தி செய்துகொள்வது கடினமான விஷயமாக இருக்கிறது. அதனால் தங்கள் செலவுகளைக் குறைக்கிறார்கள், சேமிப்பு, முதலீடு ஆகியவையும் குறைவாகவே இருக்கிறது.

ஆனால், குடும்பத்தில் உள்ள பெண்ணும் வேலைக்குப் போனால், அந்தக் குடும்பத்தின் வருமானம் உயரும். குடும்பத்தில் பணம் அதிகம் புரளும்போது, தாராளமாக செலவு செய்து, குடும்பத்துக்கு தேவையான அனைத்தையும் பூர்த்தி செய்துகொள்ள முடியும். அடிக்கடி உணவகங்களுக்குச் சென்று சாப்பிட முடியும்  இதனால் நுகர்வுக் கலாச்சாரம் பெருகும்.  அந்தத் தேவையைப் பூர்த்தி செய்ய உற்பத்தியும், தொழில்களும், சேவைகளும் அதிகரிக்கும். இத்தகைய துறைகளில் வளர்ச்சி அதிகரிக்கும்போது, முதலீடும், வேலை வாய்ப்புகளும் பெருகும். அது மட்டுமில்லாமல் வங்கிகளில் இருப்பு அதிகரிக்கும். மக்கள் பெருமளவில் முதலீடு செய்யவும் தயாராவார்கள். 

வேலை, வருமானம், முதலீடு, உற்பத்தி, சேவைகள் இவைதான் ஒரு நாட்டின் பொருளாதார வளர்ச்சிக்கு அடிப்படை. இவை உயரும்போது தானாக பொருளாதாரம் உயரும். ஆனால், இது சாத்தியமா?

“இதை சாத்தியப் படுத்த, அனைத்துத் துறைகளிலும் பெண் களின் பங்கு அதிகரிக்க வேண்டும். எந்த நாடுகளெல்லாம் ஆண், பெண் பேதமின்றி சம வாய்ப்புகளை வழங்குகிறதோ, அந்த நாடுகளே பொருளாதாரத்திலும் கலாசாரத்திலும் சிறந்து விளங்குகின்றன” என்கிறார் மெக்கன்ஸி குளோபல் இன்ஸ்டிட்யூட்டின் மூத்த அதிகாரி அனு மத்காவ்கர்.  

ஆனால், இந்தியாவில் நிலைமை வேறு மாதிரி உள்ளது. 2001-ல் 25.63 சதவிகிதமாக இருந்த வேலைக்குப் போகும் பெண்களின் எண்ணிக்கை, 2011-ல் 25.51-ஆகக் குறைந்துள்ளது. கடந்த பத்து ஆண்டுகளில் இந்தியா வளர்ந்த வேகத்துக்கு பெண்களின் நிலை எவ்வளவோ மேம்பட்டிருக்க வேண்டும். ஆனால், ‘பெண்கள் வீட்டு வேலைக்கு மட்டுமே’ என்ற மனநிலை 21-ஆம் நூற்றாண்டிலும்  தொடர்கிறது. இந்தச் சூழலில் மெக்கன்ஸி சொல்லும் மாற்றம் எப்படி சாத்தியம் ஆகும்?  

இங்குப் பெண்களைப் பார்க்கும் விதமும், நடத்தும் விதமும் மாறாமலே இருக்கிறது. பெண்கள் வீட்டிலிருந்தாலும் பாதுகாப்பில்லை, வெளியில் போனாலும் பாதுகாப்பில்லை. “யார் இந்த நேரத்தில் உன்னை வெளியே வரச் சொன்னது? இப்படி உடை உடுத்தினால் இப்படித்தான் நடக்கும்” என்று எல்லா அக்கிரமங்களுக்கும் பாதிக்கப்பட்ட பெண்களையே பழி சொல்கிற நிலைமையே இருக்கிறது. சிசுக்கொலை, குழந்தைத் திருமணம் ஆகியவற்றையெல்லாம் கடந்து வந்தப் பெண்கள், இந்தத் தடையையும் தாண்டி வந்தாக வேண்டிய நிலையே இருக்கிறது.  

கார்ப்பரேட் ஒரு வரப்பிரசாதம்!

ஆண்களுக்கு நிகராக பெண்கள் பொருளாதாரத்தில் பங்கெடுக்கவும், சுதந்திரமான நிலையை அடையவும் மிகப் பெரிய வரப்பிரசாதமாக அமைந்தது கார்ப்பரேட் நிறுவனங்களின் வருகை. ஆண், பெண் சம உரிமையை இந்த நிறுவனங்களே இந்தியாவில் பரப்பின. பெண் ஊழியர்கள் ஒரு நிறுவனத்துக்கு ஏன் தேவை, அவர்களின் பங்கு எந்த வகையில் நிறுவனத்தை உயர்த்துவதாக அமையும் என்று இந்தியாவின் முன்னணி கன்சல்டிங் நிறுவனமான மாஃபாவின் மனிதவள அதிகாரி திவ்யாவிடம் கேட்டோம்.   

“உலகம் முழுவதுமே ஒரு நிறுவனத்தில் ஆண்களும், பெண்களும் சேர்ந்து பணி செய்வது மிகவும் முக்கியமாகக் கருதப்படுகிறது. ஒரு நிறுவனத்துக்கு பெண்கள் ஏன் தேவை எனில், உதாரணமாக, ஒரு புராடக்ட்டை அறிமுகம் செய்யும் போது, பேக்கேஜிங், ப்ராண்டிங், டிசைனிங், அட்வடைசிங் போன்ற பல விஷயங்களில் ஆண்களைவிட பெண்கள் மாஸ்டர் களாக இருக்கிறார்கள். ஏனெனில் அவர்கள் தான் குழந்தைகளோ டும், சமூகத்தோடும் நெருங்கிய தொடர்பு கொண்டவர்களாக இருக்கிறார்கள். தொடர்ந்து தங்களை அப்டேட் செய்து கொண்டே இருக்கிறார்கள். அவர்களுடைய யோசனைகள் வித்தியாசமாக இருக்கும். 

மேலும், ஒரு வாடிக்கையாளருக்கு புராஜெக்ட் பற்றி விளக்கிச் சொல்லும் வேலையை ஆண்களைவிட பெண்கள் மிகச்சிறப்பாக செய்கிறார்கள். ஆண்கள் பொதுவாகவே ரிசர்வ் டைப்பாக இருக்கிறார்கள். வேலையைத் தாண்டி அவர்களால் யோசிக்க முடிவதில்லை. அதனால்தான் வரவேற்பு, உபசரிப்பு, பிரசன்டேஷன் போன்றவற்றில் பெண்கள் சிறந்து விளங்குகிறார்கள்’’ என்றார். 

திவ்யா கூறுவதைப் போல, இன்று இந்தியாவில் கார்ப்பரேட் நிறுவனங்கள் ஏற்படுத்தியுள்ள கலாசாரம் மிகப் பெரிய மாற்றத்தை ஏற்படுத்தியிருக்கிறது. இந்த கார்ப்பரேட் நிறுவனங்களின் வளர்ச்சியையும், அதன் பிசினஸ் மாடலையும் பார்த்து கற்றுக்கொண்டு சிறிய மற்றும் நடுத்தர நிறுவனங்களும் இவற்றைப் பின்பற்றி வருகின்றன. இதனால் வேலைக்குச் செல்லும் பெண்களின் எண்ணிக்கை அதிகரித்து வருகிறது. இதன் காரணமாகவே விவசாயத்திலும், தினக்கூலியிலும், டெக்ஸ்டைல் போன்ற சில துறைகளில் மட்டுமே பணியாற்றிய பெண்கள், இன்று ஆண்களே எட்ட முடியாத தூரத்தையெல்லாம் எட்டிப் பிடித்துள்ளனர். 

திருச்சியைச் சேர்ந்த பானு, தான் படித்த படிப்பினால் அடைந்த பயனை பெருமிதத்துடன் எடுத்துச் சொன்னார். “என்கூட என்னைவிட நல்லா படிச்ச நிறைய பேர் வீட்டிலேயே இருக்கிறார்கள். என் பெற்றோர் எனக்கு தந்த  சுதந்திரம் அவர்களுக்கு கிடைக்கவில்லை. அவர்களுடைய படிப்பும் நேரமும் வீணாகப் போனதே மிச்சம். பெண்கள் வீட்டிலேயே இருப்பதால், அவர்களின் மனநிலை பாதிக்கப் படுவதோடு, பொருளாதாரத்துக்கும் பயனில்லாமல் போகிறது. பெற்றோர்கள், கணவர்களின் மனநிலை மாற வேண்டும்; பெண்களை வளர்க்கும்  கலாசாரம் மாற வேண்டும். செய்திகளைப் பார்த்து பயந்து வேலைக்கு அனுப்பாமல் இருப்ப தெல்லாம் மாற வேண்டும்’’ என்றார். 

‘‘ஒரு பெண் எதற்காக வேலை பார்க்க வேண் டும்? வேலை செய்யாமல் ஜாலியாக வீட்டில் இருந்து பொழுதைப் போக்கலாமே?’’ என உத்தாரஞ்சலைச் சேர்ந்த கரீமாவிடம் கேட்டோம். 
‘‘நான் சென்னைக்கு ஏழு வருடத்துக்குமுன் வந்தேன். பிஎஸ்சி அக்ரிகல்சர், பிறகு புனேயில் எம்பிஏ முடித்தேன். என் இத்தனை ஆண்டுகள், பணம் மற்றும் என்னோட எனர்ஜி எல்லாவற்றையும் முதலீடு செய்திருக்கிறேன். இதெல்லாம் எதற்காக? வீட்டுக்குள்ளேயே பொழுதைப் போக்கவா? இல்லையே. என் திறமையை, படிப்பை எனக்கும் வீட்டுக்கும் நாட்டுக்கும் பயனுள்ள வகையில் பயன்படுத்த முடிகிறது. தைரியமாகவும் நம்பிக்கை யுடனும் சுதந்திரமாகவும் உணர முடிகிறது. இதைவிட ஒரு பெண்ணுக்கு என்ன வேண்டும்?’’ என்று கேட்டார். 

‘‘பெண்கள் வேலைக்குப் போனால் அடங்க மாட்டார்கள்; அதிகம் செலவு செய்வார்கள் என்பதெல்லாம் வெறும் சாக்குதான். நாங்கள் வேலைக்குப் போய் சம்பாதிக்கும்போது, அப்பாவையோ, கணவரையோ எதிர்பார்க்காமல் எங்கள் செலவுகளை, ஏன் குடும்ப செலவுகளையும் சேர்த்து எங்களால் பார்த்துக்கொள்ள முடிகிறது. இது நல்ல விஷயம்தானே! இதில் என்ன தவறு?  எங்களுக்கு எந்தப் பொருளை எங்கு வாங்க வேண்டும், எவ்வளவுக்குப் பேரம் பேசி வாங்க வேண்டும் என்பதெல்லாம் நன்றாகவே தெரியும். உண்மையில் செலவு விஷயத்தில் ஆண்களைக் காட்டிலும் நாங்கள் சாமர்த்தியமாக இருப்பதோடு சேமிக்கவும் செய்கிறோம்’’ என்றார் அவர். 

வங்கிக் கணக்கு வைத்துக் கொள்வதில் பெரும்பாலான பெண்களுக்கு இன்னும் சுதந்திரம் கிடைக்கவில்லை. 2014-ம் ஆண்டு கணக்கின்படி, உலக அளவில் வங்கிக் கணக்கு வைத்துள்ள பெண்கள் சுமார் 58% பேர். ஆனால், ஆண்கள் 65% பேர். இந்தியாவைப் பொறுத்தவரை, வங்கிக் கணக்கு வைத்திருக்கும் ஆண்கள் சுமார் 46%. ஆனால், பெண்கள் வெறும் 26% மட்டுமே.   பொருளாதாரத்தில் பெண்கள் உயர வேண்டுமெனில் அவர்களுக்கு ஒரு வங்கிக் கணக்கு நிச்சயம் தேவை. நேரடி கேஸ் மானியம் அறிவிக்கப்பட்ட பின்னும் ஜன்தான் திட்டம் வந்தபிறகு பல பெண்கள் புதிதாக வங்கிக் கணக்கு தொடங்கி இருக்கிறார்கள் என்பது சமீபத்தில் நிகழ்ந்திருக்கும் மாற்றம். 

‘பெண்கள் படிப்பது அதிகரித்திருந்தாலும்  வேலைக்குச் செல்வதில் பல தடைகள். அதை எப்படி எதிர்கொண்டு வேலைக்கு வரமுடிகிறது?’ என சென்னையைச் சேர்ந்த ரஞ்சனா சிங்கிடம் கேட்டோம். 

“எங்கள் வீட்டில் நாங்கள் நான்கு பெண் கள். எங்கள் எல்லோரை யும் என் அப்பாதான் நன்கு படிக்க வைத்தார். பெண்கள் எந்த விதத்தி லும் ஆண்களுக்கு குறைச்சலில்லை. இன் னும் சொல்லப் போனால், எங்களால் குடும்பத்தையும் வேலையையும் மேனேஜ் செய்ய முடிவதைப் போல் ஆண்களால் செய்ய முடியாது. ‘வி ஆர் குட்  மேனேஜர்ஸ்’. 
ஆண்கள்தான் வேலையில் இருக்கும் பிரச்னை வீட்டுக்குள் கொண்டுவந்து கொட்டுவார்கள். எங்களுக்கு எவ்வளவு பிரச்னைகள் இருந்தாலும், குடும்பத்தையும் வேலையையும் எங்களால் சமாளிக்க முடியும். பெண்களைப் புரிந்துகொள்ளாத வர்களுக்கு ஆக்‌ஷனில் இறங்கித்தான் நிரூபிக்க வேண்டியிருக்கிறது. நான் நிரூபித்தேன். நிரூபிக்கும் பல பெண்களையும் பார்க்கிறேன்’’ என்றார் உறுதியாக. 

இப்போது படிக்கும் பெண்கள் வீட்டில் சும்மா இருப்பதற்கல்ல என்கிற தெளிவுடனேயே படிக்கிறார்கள் என்பதற்கு கோவை, குமரகுரு தொழில்நுட்பக் கல்லூரி மாணவி வினோதினி ஒரு நல்ல உதாரணம். “நான் என் லட்சியத்துக்காகப் படிக்கிறேன். கண்டிப்பா நான் விரும்பும் துறையில் வேலைக்குச் சென்று சாதிப்பேன். என்னதான் அப்பா, அம்மாவின் ஆசைன்னு ஒன்னு இருந்தாலும் நம்ம ஆசைய அவுங்ககிட்ட சொல்லிப் புரிய வைக்கனும். ஒரு பொண்ணு வேலைக்குப் போனா தான், நாலு விஷயங்கள கத்துக்கவும், சுயமாக சிந்திக்கவும் முடியும்’’  என்றார் தெளிவாக. 

பெண்கள் வேலைக்கு செல்வதை கெளரவக் குறைச்சல் என்று நினைத்த ஆண்கள், இன்றைய பொருளாதார தேவைகள் காரணமாகவும் காலமாற்றங்களினாலும் ஏற்றுக் கொள்ளவே செய் கிறார்கள். அந்தச் சமயத்தில் குடும்பப் பொறுப்பு களை பகிர்ந்துகொள்ளவும் செய்கிறார்கள். திருப்பூரைச் சேர்ந்த நத்தைக்கடையூரைச் சேர்ந்த விவசாயி எஸ்.விஸ்வநாதன் இப்படி சொன்னார்.

“என் மனைவி அரசு பள்ளி ஆசிரியர். அவுங்க வேலைக்கு போறதால, வீட்டு வேலைகள்ல என்னால முடிஞ்ச உதவிகளை செய்றேன். பெண்கள் வேலைக்கு போறது வீட்டுக்கும் நாட்டு முன்னேற்றத்துக்கும் ரொம்ப அவசியம்” என்றார். ஒரு பானைச் சோற்றுக்கு ஒரு பதம் என்கிற மாதிரி தான் இவரது வாக்குமூலம். இவரைப் போன்றே பல ஆண்களும் நினைக்கின்றனர்.
உலகம் எவ்வளவோ மாறிவிட்ட இந்த காலத்திலும் பெண்கள் வேலைக்குச் சென்று சம்பாதிப்பதை விரும்பவில்லை என்பதையும் சில ஆண்களிடம் பேசியபோது  வெளிப்படையாக சொன்னார்கள். பெயர் சொல்ல விரும்பாத ஒரு ஆண் நம்மிடம் இப்படி சொன்னார். 

“வீட்டில இருக்கிற  எல்லாரும் வேலைக்குப் போயிட்டா, குழந்தைகளை யாருதான் பாத்துக்கறது? இப்போ அதிகமா சம்பாதிச்சு என்னப் பண்ணப் போறோம்? போங்க சார், வேலையப் பாத்துக்கிட்டு” என்று நம்மை விரட்டினார். 

வேலைக்குச் செல்லும் பெண்கள் குடும்பப் பொறுப்புகளையும் கவனித்தாக வேண்டிய சூழலில் இருப்பதைச் சொன்னார் சென்னையைச் சேர்ந்த ரொவினா.
‘‘நான் வேலை முடிந்து வீட்டுக்கு வந்ததும் என் குழந்தைகள் என்னருகே வந்து ‘ஹங்க்ரி மம்மி, ஹங்க்ரி மம்மி’ என்பார்கள். அவர்கள் கைக்குழந்தைகளாக இருக்கும்போது, டேகேர்களை விட்டால் வேறு வழியில்லை. ஆனால், நம் குழந்தையை யார் பொறுப்பிலோ விடுவது எமோஷனல் பேலன்ஸ் இல்லாத சூழல்தான். 
ஆனாலும் வேறு வழியில்லை. குழந்தைகளைப் பொறுப்பாகப் பார்த்துக்கொள்ள வேண்டிய கடமை இருக்கும் அதே நேரத்தில், அவர்களின்  எதிர்காலத்தையும் நாம் பார்க்க வேண்டியிருக்கிறது. வேலைக்குப் போனால் குழந்தையை யார் பார்த்துக்  கொள்வார்கள்? அதனால் குடும்பத்தினரின் உதவி நிச்சயம் தேவை’’   என்றார். 

ஆனாலும் ‘படித்த’ பெண்கள்கூட கணவரும் குடும்பத்தினரும் அனுமதி தருவதையும் தாண்டி, விவசாயத்திலும், தினக்கூலியிலும் தள்ளப்படுவதற்குக் காரணம், அவர்களுக்கான வேலைவாய்ப்புகள் குறைவாக இருப்பதே. ‘‘பணி இடத்தில் பிரச்னை, அடிப்படை வசதிகளில் பிரச்னை, குறைவான ஊதியம், பாதுகாப்பின்மை, குழந்தைகளைப் பார்த்துக் கொள்வதற்கான வசதிகள் இல்லாமல் இருப்பது என பல பிரச்னைகள் உள்ளன. இவையெல்லாம் நிவர்த்தி செய்யப்படாமல் வளர்ச்சி என்பது சாத்தியமில்லை” என்கிறார் பெண்கள் மேம்பாட்டு கல்வி இயக்ககத்தின் பேராசிரியரும் இயக்குநருமான இந்து அக்னிஹோத்ரி.

இன்னும் அதிகமான பெண்கள் வேலைக்குச் செல்வதற்கு நாம் செய்ய வேண்டிய காரியங்களை அவர் பட்டியல் இடுகிறார். 
1. கல்வி, மேற்படிப்பு, வேலை ஆகிய மூன்றிலும் உள்ள பாலின இடைவெளி எல்லா மாநிலங்களிலும் குறைக்கப்பட  வேண்டும். 
2.  வேலைவாய்ப்புகளை அதிகரிக்க வேண்டும். ஆண்களுக்கும் பெண்களுக்கும் சமமான வாய்ப்பு களும், உரிமைகளும் வழங்கப்பட வேண்டும். 
3. பெண்களுக்குத் துறை சார்ந்த அறிவை மேம்படுத்தும் பயிற்சிகள் தரப்பட வேண்டும். 
4. பெண் தொழில் முனைவோர்களுக்கு நிதி மற்றும் டிஜிட்டல் தொழில்நுட்ப தேவைகள் பூர்த்தி செய்யப்பட வேண்டும். 
5. அரசு மற்றும் தனியார் அமைப்புகள் பாலின பாகு பாடுகளைக் குறைக்கும் முயற்சிகளில் இறங்க வேண்டும். அதற்கு இருபாலினத் தினருக்கும் முறையான பயிற்சிகள் வழங்கப்பட வேண்டும். 
6. பெண்கள் முன்னேற்றத்துக்கும் பாதுகாப்புக்குமான சட்டங்கள் வலுப்படுத்தப்பட வேண்டும். 
7. பெண்கள் குடும்பத்தையும் பணிச்சூழலையும் எளிதில் சமாளிக்கும் வகையிலும் அவர்களுக்கு இருக்கும் சுமையைக் குறைக்கும் வகையிலும் வசதிகள் ஏற்படுத்தப்பட வேண்டும். கணவர்களும் குடும்பத்தினரும் வேலைகளைப் பகிர்ந்துகொள்ள வேண்டும். 
8. வேலையிலும் சமூகத்திலும் பெண்களின் பங்கு குறித்து ஆழமாக வேரூன்றியுள்ள பார்வையும் மனப்பாங்கும் மாற்றப்பட வேண்டும். 

ஆக மொத்தத்தில், இந்தியாவின் பொருளாதார மும் சமூக நிலையும் உயர வேண்டுமெனில் உண்மையான ஆண், பெண் சமத்துவத்துக்கு முதலில் நாம் தயாராக வேண்டும். ஆணவம், ஆதிக்கம் இரண்டையும் ஒழித்து, ஆணும், பெண்ணும் ஒருவருக்கொருவர் துணையாகக் கைக்கோர்த்து நடக்கும் பாதையே இந்தியாவுக்கான வளர்ச்சிப் பாதையாக இருக்கும். அப்போதுதான் மெக்கன்ஸி சர்வே சொல்லும் மாற்றம் நடக்கும்.  

 - கு.அனுஷ்யா.
படங்கள்: மீ.நிவேதன், 
 சரண்பிரசாத், க.சத்திய மூர்த்தி
.

விகடன் இதழ்கள் மற்றும் இ-புத்தகங்களை உங்கள் மொபைலில் படிக்க புதிய Vikatan APP

MUST READ