தமிழக டிஃபென்ஸ் காரிடர்... ஏன், எதற்கு, எப்படி? #DefenceCorridor பகுதி 1



ணுமின் நிலையம், நியூட்ரினோ ஆய்வகம், ஹைட்ரோகார்பன் எடுக்கும் திட்டம் என மத்திய அரசின் திட்டங்கள் பலவற்றிற்கும் மக்கள் கறுப்புக்கொடி காட்டிக்கொண்டிருக்கும் சமயத்தில், தமிழகத்திற்கு புதிதாக வந்திறங்கிய திட்டம் டிஃபென்ஸ் காரிடர் (Defence corridor). இந்திய ராணுவத்திற்குத் தேவையான தளவாடங்களை உற்பத்தி செய்யும் கேந்திரங்களை தமிழகத்தில் அமைப்பதுதான் இதன் நோக்கம். இதன்மூலம் லட்சக்கணக்கான பேருக்கு வேலைவாய்ப்பு கிடைக்கும் என்றும், தமிழகத்தின் தொழில்துறை அபரிமிதமாக வளரும் என்றும் சொல்கிறது மத்திய அரசு. உண்மையில் இந்த டிஃபென்ஸ் காரிடர் திட்டம் என்பது என்ன? மற்ற திட்டங்களைப் போலவே இதுவும் ஏன் முதலில் தமிழகத்தில் அமல்படுத்தப்படுகிறது? நிஜமாகவே தமிழகத்தின் தொழில்துறைக்கு இது பயனளிக்குமா? இந்திய ராணுவத்திற்கு இதனால் என்ன பயன்? 

மற்ற திட்டங்களைப் போல அதன் எதிர்காலத்தை மட்டுமே வைத்து இதனைப் புரிந்துகொள்ளமுடியாது. இந்திய இராணுவத்தின் கடந்தகால நிலையையும் தெளிவாக அறிந்துகொண்டால் மட்டுமே இந்த டிஃபென்ஸ் காரிடரின் முக்கியத்துவம் தெரியவரும்; விரிவாகப் பார்ப்போம்.

Sponsored


இந்திய ராணுவத்தின் சிக்கல்கள்

Sponsored


சம்பவம் 1:

Sponsored


``இந்தியா கடுமையான போரில் ஈடுபட வேண்டிய சூழ்நிலை வந்தால், நம்மிடம் இருக்கும் வெடிப்பொருள்கள் 10 நாள்களில் தீர்ந்துவிடும்" எனக் கடந்த ஆண்டு சி.ஏ.ஜி வெளியிட்ட தகவல் பலரையும் அதிர்ச்சியடைய வைத்தது. ஆனால், இந்த ஆண்டு மார்ச் மாதம், நாடாளுமன்றத்தில் நிலைக்குழு தாக்கல் செய்த அறிக்கையில் அதைவிடவும் பெரிய அதிர்ச்சி ஒன்று காத்திருந்தது. அதில் கூறப்பட்டிருந்த விஷயம் இதுதான். 

``இந்திய இராணுவத்தின் தரைப்படையில் இருக்கும் ஆயுதங்களில் 68 சதவிகிதம் பழைமையானவை. 24 சதவிகித ஆயுதங்கள் தற்போதைய நிலையில் உள்ளவை; 8 சதவிகிதம் மட்டுமே அதிநவீன ஆயுதங்கள். இந்த ஆண்டு பட்ஜெட்டில் ராணுவத்தை நவீனமாக்க அதிக நிதி ஒதுக்கப்படும் என எதிர்பார்த்தோம். ஆனால், எங்களுக்கு வழங்கப்பட்ட தொகை அந்த நம்பிக்கையை பாதித்துவிட்டது. ஆயுதங்களை நவீனமயமாக்குவதற்காக ஒதுக்கப்பட்டுள்ள தொகையானது (21,338 கோடி ரூபாய்), தற்போது நடைமுறையில் இருக்கும் 125 திட்டங்களுக்குச் செலுத்தவேண்டிய தொகைக்கு (29.033 கோடி)கூட போதாது. இந்த நிதிப்பற்றாக்குறையால் மேக் இன் இந்தியா திட்டத்தின் கீழ் இயங்கும் 25 திட்டங்களைக் கைவிட வேண்டிய நிலையில் இருக்கிறோம்" என அந்த அறிக்கையில் தெரிவித்திருந்தார் இந்திய இராணுவத்தின் லெப்டினன்ட் ஜெனரல் சரத் சந்த். 

சம்பவம் 2:

நாட்டின் பாதுகாப்பு தொடர்பான நடவடிக்கைகள், சீரமைப்பு நடவடிக்கைகள் போன்றவை குறித்து விவாதிப்பதற்காக ஒவ்வோர் ஆண்டும் இரண்டுமுறை ராணுவத் தளபதிகளின் ஆலோசனைக் கூட்டம் நடைபெறும். இந்தக் கூட்டம் கடந்த ஏப்ரல் 16-ம் தேதி நடைபெற்றது. இதில், பட்ஜெட்டில் குறைவான நிதி ஒதுக்கியதால் ஏற்பட்டுள்ள நிதிப்பற்றாக்குறையைக் குறைப்பதற்காக அதிக செலவு மிகுந்த வெடிபொருள்கள் சிலவற்றை வாங்குவதை தவிர்க்கலாம் என முடிவெடுக்கப்பட்டதாக தகவல்கள் ஊடகங்களில் வெளியாகின. இத்தனைக்கும் இன்னும்கூட இந்திய ராணுவத்திடம் 10 நாள்கள் தீவிரப் போரில் ஈடுபடுவதற்கான வெடிபொருள்கள் இல்லை. 

இந்தியப் பாதுகாப்புத்துறை அமைச்சகத்தின் நிதிச்சிக்கலையும், இந்திய ராணுவத்தின் நிலையையும் இந்தச் செய்திகளிலிருந்தே நம்மால் உணர்ந்துகொள்ள முடியும். இந்தப் பிரச்னைகளுக்கு ஆதிமூலம் பட்ஜெட்டில் குறைவாக நிதி ஒதுக்குவது மட்டும்தானா?

2018-19 ஆண்டிற்கான பட்ஜெட்டில் பாதுகாப்புத்துறைக்காக ஒதுக்கப்பட்ட தொகை 2,95,511.41 கோடி. இந்தியாவின் மொத்த ஜி.டி.பி.யில் இது 1.58 சதவிகிதம். கடந்த ஆண்டு ஒதுக்கப்பட்ட தொகை 2,74,113 கோடி. இது கடந்த ஆண்டு ஜி.டி.பியில் 1.62 சதவிகிதம். இந்த ஆண்டு பட்ஜெட்டில் ஒதுக்கப்பட்டுள்ள 2,95,511.41 கோடி ரூபாயில் 1,95,947.55 கோடி ரூபாய் வருவாய் செலவினங்களுக்காகவும் (Revenue Expenditure), 99,563.86 கோடி ரூபாய் மூலதனச் செலவினங்களுக்காகவும் (Capital Expenditure) செலவிடப்படும். இது இல்லாமல் ராணுவ வீரர்களின் ஓய்வூதியத்திற்காக தனியாக இது இல்லாமல், ஓய்வூதியத்திற்காக எனத் தனியாக ஒதுக்கப்பட்ட தொகை 1,08,853.30 கோடி ரூபாய் ஒதுக்கப்பட்டுள்ளது. இதில் வருவாய் செலவினம் என்பது ஊழியர்களின் சம்பளம், பராமரிப்பு, அவர்களுக்கான உடைகள், போக்குவரத்து போன்றவை அடங்கும். மூலதனச் செலவினம் என்பது ராணுவத்தை நவீன மயமாக்குவதற்காகச் செலவிடப்படும் தொகை. புதிய ஆயுதங்கள் வாங்குதல், பழைய ஆயுதங்களை மேம்படுத்துதல், புதிய கட்டடங்கள் மற்றும் நிலங்களை வாங்குதல் போன்றவையெல்லாம் இதன்கீழ் வரும். மேற்கண்ட இரண்டு எண்களையும் ஒப்பிட்டுப் பார்த்தாலே ஓர் உண்மை தெளிவாக விளங்கும். 

அதாவது, ராணுவத்தை பலப்படுத்துவதற்கும், மேம்படுத்துவதற்கும் ஆகும் செலவை விடவும் ராணுவத்தின் பராமரிப்புக்கே அதிக தொகை செலவாகிறது. இப்படி புதிய ஆயுதங்களை வாங்குவதற்கான தொகையைத்தான் தரைப்படை, விமானப்படை, கப்பற்படை மூன்றும் பங்கிட்டுக்கொள்கின்றன. இந்த ஆண்டின் பட்ஜெட் இந்திய ஜி.டி.பியில் 1.58 சதவிகிதம். இதுவே 2.5 முதல் 3 சதவிகிதம் வரைக்கும் ஒதுக்கினால் ராணுவத்தை மேம்படுத்துவதற்கு இன்னும் கூடுதல் தொகையை நம்மால் செலவிட முடியும். மிக முக்கியத்துவம் வாய்ந்த ராணுவத்துறைக்கு இவ்வளவு குறைவாக நிதி ஒதுக்கப்படுவது ஏன்? 

இந்தக் கேள்வி கடந்த ஆண்டு அருண் ஜேட்லியிடமே கேட்கப்பட்டது. அதற்கு அவர் சொன்ன பதில், ``ஆயுதங்களை கொள்முதல் செய்வதில் அவர்கள் வேகம் காட்டினால், நாங்கள் இன்னுமே கூட அதிக நிதி ஒதுக்கத் தயாராக இருக்கிறோம். பாதுகாப்புத் துறைக்கு எப்போதுமே நாங்கள் அதிக முன்னுரிமை கொடுப்போம்". ஆனால், இந்த ஆண்டும் குறைவாகவே நிதி ஒதுக்கப்பட்டது. அதற்கு அவர் சொன்ன பதில், "பாதுகாப்பு துறைக்கு அதிகநிதி ஒதுக்க எனக்கும் ஆசைதான். ஆனால், எங்களிடம் அதற்கான நிதி இருக்க வேண்டுமல்லவா?" 

இந்த இரண்டு பதில்களிலிருந்து இரண்டு விஷயங்களை நாம் புரிந்துகொள்ளலாம். ஒன்று, இந்திய ராணுவத்திற்கு அள்ளிவழங்கும் அளவுக்கு அரசிடம் நிதி இல்லை. இரண்டு, இந்தியப் பாதுகாப்புத்துறை அமைச்சகத்துக்கு வழங்கும் நிதியை அது முறையாகச் செலவிடுவதில்லை. ஆயுதங்களுக்காக அதிகநிதி செலவாகக் காரணம், அதிகளவிலான ஆயுதங்களை வெளிநாட்டிலிருந்து இறக்குமதி செய்வதுதான். இந்தப் பிரச்னையைச் சரிசெய்வதற்காக `மேக் இன் இந்தியா' திட்டத்தை கையில் எடுத்தது மோடி அரசு. 2015-ல் பெங்களூரு ஏரோ இந்தியா மாநாட்டில் முதலீட்டாளர்கள் மத்தியில் பேசிய பிரதமர் மோடி, ``உலகிலேயே அதிக அளவில் ஆயுதங்களை இறக்குமதி செய்பவர்கள் என்ற பெயர் எங்களுக்கு இருக்கிறது. ஆனால், இந்தப் பட்டியலில் முதலிடத்தில் இருப்பதை நாங்கள் விரும்புவதில்லை. இந்தியாவின் ராணுவத் தேவைகள் அனைவரும் அறிந்ததே. அதனைப் பூர்த்தி செய்வதற்காக உள்நாட்டு உற்பத்தியை அதிகரிக்கும் முயற்சியில் ஈடுபடவிருக்கிறோம். உள்நாட்டு உற்பத்தியைப் பெருக்கவும், உள்நாட்டில் அதிகளவில் ஆயுதங்களைக் கொள்முதல் செய்யவும் அரசின் கொள்கைகளை மேலும் எளிமைப்படுத்தவிருக்கிறோம். ஆயுத இறக்குமதியில் வெறும் 20 முதல் 25 சதவிகிதத்தைக் குறைத்தாலே இங்கே ஒரு லட்சம் முதல் 1,20,000 வேலைவாய்ப்புகள் வரை உருவாகும்" என்றார். 

இதனைச் செயல்படுத்தும்விதமாக 2016-ம் ஆண்டில் பாதுகாப்புத் துறை அமைச்சராக இருந்த மனோகர் பரிக்கர் புதிய கொள்முதல் திட்டம் ஒன்றை வெளியிட்டார். இதில் 'மேக் இன் இந்தியா' திட்டத்தின் ராணுவத்திற்கான தேவையான கருவிகளை உற்பத்தி செய்வதற்கான வழிமுறைகள் உருவாக்கப்பட்டன. இந்தியப் பாதுகாப்புத்துறை அமைச்சகமும், வெளிநாட்டிலிருந்து கருவிகளை இறக்குமதி செய்வதைக் குறைக்கும்வகையில், இந்தியாவிலேயே முழுமையாகத் தயாராகும் Indian-IDDM (Indigenously Designed, Developed and Manufactured) கருவிகளுக்குக் கொள்முதலில் முன்னுரிமை கொடுக்கவும் முடிவு செய்யப்பட்டது. இருந்தும்கூட ஆயுத இறக்குமதி குறையவில்லை. காரணம், கொள்முதல் செய்வதில் மிகக்கடினமான விதிமுறைகள் பின்பற்றப்பட்டதுதான். இதனால் சிறு குறு நிறுவனங்களுக்கும், பாதுகாப்புத் துறைக்கும் இடையே இடைவெளி இருந்துகொண்டேதான் இருந்தது. மேலும் பாதுகாப்புத்துறையைப் பொறுத்தவரை நிறுவனங்களுக்கு ஆர்டர் அளிப்பதற்கு நீண்டகாலம் எடுத்துக்கொள்வதால், ராணுவத்தால் தேவையான ஆயுதங்களைக் கொள்முதல் உரிய நேரத்தில் கொள்முதல் செய்ய முடிவதில்லை. இதனால் ஆயுதப்பற்றாக்குறை ஏற்படுவதோடு, இந்தியப் பாதுகாப்பு துறைக்கு பட்ஜெட்டில் ஒதுக்கப்பட்ட நிதியை முழுமையாகச் செலவு செய்வதிலும் சிக்கல்கள் ஏற்படுகின்றன. 

மத்திய நிதியமைச்சகம், பாதுகாப்புத்துறை அமைச்சகத்திற்கு ஒவ்வொரு நிதி ஆண்டும் ஒதுக்கும் தொகையை அந்த நிதி ஆண்டிற்குள் முழுமையாகச் செலவு செய்துமுடிக்க வேண்டும். இல்லையெனில் மீதமிருக்கும் நிதியை மீண்டும் அரசிடமே திருப்பியளிக்க வேண்டும். இதன்படி பாதுகாப்புத்துறை அமைச்சகம் பலமுறை பட்ஜெட் நிதியை முழுமையாகச் செலவு செய்யாமல் திருப்பியளித்துள்ளது. இதற்கும் காரணம் ஆயுதக் கொள்முதலில் ஏற்படும் தாமதம்தான். இதனால்தான் அருண் ஜேட்லியும், ஆயுதக் கொள்முதலில் வேகம் காட்டவேண்டும் எனக்கூறினார். 

மேக் இன் இந்தியா 2.0

காஷ்மீரில் அடிக்கடி எல்லைமீறும் பாகிஸ்தான், எல்லைப்பகுதிகளில் குடைச்சல் கொடுக்கும் சீனா என இந்தியாவின் எல்லைகள் இன்னும் வெப்பம் தணியாமல்தான் இருக்கின்றன. போர் மேகம் சூழும் நிலை இன்னும் வரவில்லை என்றாலும்கூட, காலத்திற்கேற்ப ராணுவத்தை நவீனமயமாக்கும் பணிகளைச் செய்யவேண்டிய கட்டாயம் இந்திய அரசுக்கு இருக்கிறது. ஒருபக்கம், வெளிநாட்டு ஆயுதங்களை இறக்குமதி செய்வதால் ஏற்படும் நிதி நெருக்கடி, மறுபுறம் பாதுகாப்புத்துறையின் கொள்முதல் கொள்கைகளில் இருக்கும் தடைக்கற்கள் என இரண்டு சவால்களையும் எதிர்கொண்டு நின்றது பாதுகாப்புத்துறை அமைச்சகம். இந்த இரண்டிற்கும் தீர்வாக வந்ததுதான் புதிய Defence Production Policy 2018.

மேக் இன் இந்தியா திட்டத்தின் கீழ் ராணுவத்திற்கான உற்பத்தியை அதிகரிப்பது, அதற்கேற்ற உள்கட்டமைப்பு வசதிகளைச் செய்துகொடுப்பது, ராணுவத்தில் பயன்படும் 13 வகை ஆயுதங்களின் இறக்குமதியை 2025-ம் ஆண்டுக்குள் குறைப்பது, அந்த 13 ஆயுதங்களை இந்தியாவிலேயே உற்பத்தி செய்வது, ராணுவத் தளவாடங்களின் ஏற்றுமதியை அதிகரிப்பது, AI மற்றும் கணினி தொழில்நுட்பத்தில் இந்தியாவை முன்னேறச் செய்வது போன்றவற்றைக் குறிக்கோளாகக் கொண்டு உருவாக்கப்பட்டுள்ளது இந்தத் திட்டம். இந்த இலக்கை எட்டுவதற்காக 'Make II' செயல்திட்டத்தில் விதிமுறைகளை மிகவும் தளர்த்தியிருக்கிறது பாதுகாப்புத்துறை அமைச்சகம். இந்தச் செயல்திட்டத்தின் ஓர் அம்சம்தான் தமிழகத்தில் அமையவிருக்கும் டிஃபென்ஸ் காரிடர் திட்டம். 

உள்நாட்டு ராணுவ உற்பத்தியை அதிகரிப்பதற்காக இரண்டு டிஃபென்ஸ் காரிடர்கள் அமைக்கவிருக்கும் திட்டத்தை, பிப்ரவரி 1-ம் தேதி பட்ஜெட்டில் அறிவித்தார் அருண் ஜேட்லி. அன்றைய தினமே பாதுகாப்புத்துறை அமைச்சர் நிர்மலா சீதாராமன் முதல் டிஃபென்ஸ் காரிடர் தமிழகத்திற்கும் பெங்களூருவிற்கும் இடையே அமையும் என அறிவித்தார். பின்னர் பிப்ரவரி 21-ம் தேதி உத்தரப்பிரதேசத்தில் நடந்த முதலீட்டாளர்கள் மாநாட்டில் பங்கேற்ற பிரதமர் மோடி இரண்டாவது டிஃபென்ஸ் காரிடர் உத்தரப்பிரதேசத்தில் அமையும் என அறிவித்தார். இதைத்தொடர்ந்துதான், தமிழகத்தில் இருக்கும் சிறு,குறு தொழில்முனைவோர்களை ஊக்குவிப்பதற்காக இரண்டாண்டுகளுக்கு ஒருமுறை நடக்கும் 'டிஃபெக்ஸ்போ' கண்காட்சியும் இந்த ஆண்டு தமிழகத்தில் நடத்தப்பட்டது. 

சரி... எதற்காக முதல் மாநிலமாக தமிழகம் தேர்வு செய்யப்பட்டது? தமிழகத்தின் தொழில்வளர்ச்சிக்கு எந்தவகையில் இது பயனளிக்கும்? அதனை அடுத்த பகுதியில் பார்க்கலாம்!



Trending Articles

Sponsored