`கறுப்பு... சமபால் ஈர்ப்பு... எய்ட்ஸ் நோய்!’ - வெளிவராத அமெரிக்கத் துயரக் கதைகள்



Sponsored



இந்த உரையாடல் சிலருக்கு அசிங்கமாகத் தெரியலாம். அருவருப்பாகத் தெரியலாம். ஆனால்,  இது மிகவும் இயல்பான ஒரு உரையாடல்தான். சக மனிதனை சக மனிதனாக மட்டுமே பார்க்கும் யாவருக்கும் இது ஓர் இயல்பான உரையாடலாகத்தான் இருக்கும். 

``இங்கிருக்கும் ஒவ்வொருவருக்கும் ஒவ்வொரு விதமான காண்டம் (Condom) பிடிக்கும். சிலருக்கு இந்தக் கறுப்பு நிற காண்டம். சிலருக்கு இந்த நான்லேடக்ஸ் (Non Latex). சிலருக்கு இந்தப் பெரிய காண்டம் பிடிக்கும். எனக்கு ரொம்பப் பிடித்தது இதுதான்... இது FC 2... பெரிதாக இருக்கும். ஏனென்றால்..." என்று சிரித்தபடியே அவர் உரையாடுகிறார். 

டோரி கூப்பர் (Tori Cooper). அவர் தோலின் நிறம் கறுப்பு. சற்று குண்டாக இருக்கிறார். ஆனால், அவர் அதை இகழ்வாக நினைக்கவில்லை. தன் வேலை குறித்து விளக்கிக்கொண்டிருக்கிறார். அவர் எய்ட்ஸ் தடுப்பு நிபுணர். குறிப்பாக, கறுப்பின ஆண் சமபால் ஈர்ப்பாளர்கள் (Black Gays) மத்தியில் பரவும் எய்ட்ஸ் நோயைக் கட்டுப்படுத்தும் முயற்சியில் இருப்பவர். 

Sponsored


இந்தக் கதைகள் நடப்பது அமெரிக்காவின் தெற்கு மாகாணமான ஜியார்ஜியாவின் அட்லான்டா நகரில். அட்லான்டா... ``கறுப்பு ஆண் சமபால் ஈர்ப்பாளர்களுக்கான மெக்கா" (Mecca for Gay Blackmen) என்று அழைக்கப்படுகிறது. 

Sponsored


அமெரிக்காவில் கறுப்பினத்தவராக வாழ்வது கடினம். சமபால் ஈர்ப்பாளர்களாக வாழ்வது அதைவிட கடினம். எய்ட்ஸ் நோயாளியாக இருப்பது அவமானம். இது மூன்றும் ஒருசேர இருப்பவர்களை சமூகம் சாக்கடைப் புழுக்களாகத்தான் பார்க்கும். அப்படியான புழுக்களாக சமூகத்தால் ஒதுக்கப்பட்டவர்களுக்கான புகலிடமாக இருப்பது அட்லான்டா. அவர்களுக்குப் பல்வேறு உதவிகள் செய்யும் சிலரில் ஒருவர் டோரி கூப்பர். 
வெள்ளை ஆண் சமபால் ஈர்ப்பாளர்களில் 11-ல் ஒருவருக்கு எய்ட்ஸ் நோய் வருகிறது. ஆனால், அதே கறுப்பின ஆண் சமபால் ஈர்ப்பாளர்களில் இரண்டில் ஒருவருக்கு எய்ட்ஸ் நோய் வருகிறது. சமீபத்தில் வெளியாகியிருக்கும் இந்தக் கணக்கெடுப்பு பெரும் அதிர்ச்சியளிக்கும் விதத்தில் இருக்கிறது. 

அமெரிக்கா...உலகின் மிக முக்கிய வல்லரசு நாடாகப் பார்க்கப்படுகிறது. கலாசார, பண்பாட்டு ரீதியில் மிகவும் முன்னேறிய நாடாக கருதப்படுகிறது. ஆனால், அங்கு இன்னும் கறுப்பின மக்களுக்கு எதிரான அடக்குமுறை இருக்கத்தான் செய்கிறது. சமபால் ஈர்ப்பாளர்களையும், எய்ட்ஸ் நோயாளிகளையும் வெறுத்து, ஒதுக்கி, புறக்கணிக்கும் பிற்போக்குத்தனங்களும் இருக்கத்தான் செய்கின்றன. 

இது டேர்யனின் (Daryon) கதை. 

``நான் அப்போது ஏழாவது படித்துக்கொண்டிருந்தேன். எனக்கு ஒரு பையன் மீது காதல் வந்தது. அதை என் நண்பன் அவனிடம் சொன்னான். அவன், அவன் பெற்றோரிடம் சொன்னான். அவர்கள் என் பள்ளித் தலைமை ஆசிரியரிடம் சொன்னார்கள். அவர்கள் என் பெற்றோரிடம் சொன்னார்கள். எனக்கு அப்பா கிடையாது. என் அம்மா மறுமணம் செய்து கொண்டவர். என் வளர்ப்பு அப்பா என்னை மிக மோசமான வார்த்தைகளால் திட்டினார். இன்னொருமுறை இப்படியான ஒரு சம்பவம் தன் காதிற்கு வந்தால், என்னை வீட்டைவிட்டு வெளியே அனுப்பிவிடுவேன் என்றார். சில ஆண்டுகளில் நான் வீட்டைவிட்டு ஓடி வந்துவிட்டேன். அட்லான்டா எனக்கு புகலிடம் கொடுத்தது" என்று சொல்லும் டேர்யன் அட்லான்டா வந்த புதிதில் மகிழ்ச்சியோடுதான் இருந்திருக்கிறார்.

``எனக்கு அந்தப் புதிய `என்னை' ரொம்பவே பிடித்திருந்தது. என் அடையாளத்தை மறைக்காமல், நான் என்பதை பெருமையாக வெளிக்காட்டிக்கொள்ளும் வாய்ப்பு இங்கு அமைந்தது. ஒரு சிலமுறை காண்டம் உபயோகிக்காமல் உடலுறவு கொண்டேன். மாதந்தோறும் எய்ட்ஸ் பரிசோதனை செய்து வந்தேன். வழக்கமாக நெகட்டிவ் என்றுதான் ரிசல்ட் வரும். ஆனால், குறிப்பிட்ட அந்த மாதம்... அந்த ரிசல்ட்டில் `ஹெச்.ஐ.வி பாசிட்டிவ்' என்று வந்திருந்தது. இடி இறங்கியது போல் இருந்தது. அழுதேன். நிறைய அழுதேன். இங்கிருந்த நண்பர்களின் உதவியோடு அதிலிருந்து கொஞ்சம், கொஞ்சமாக வெளிவந்தேன். இதோ இன்று...இந்த மாத்திரைகளால்தான் உயிர் பிழைக்கிறேன்...." என்று சின்ன டப்பாவைக் கை காட்டுகிறார். 

Photo Courtesy : The Guardian

``ஆனால்... இதன் விலை மிகவும் அதிகம். என் அம்மா அவருடைய சம்பளத்திலிருந்து எனக்குப் பணம் தருகிறார். அவர் அடுத்த மாதத்தோடு பணி ஓய்வு பெறுகிறார். இனி இதை வாங்க முடியுமா என்று எனக்குத் தெரியவில்லை... அதனால் எனக்கிருக்கும் கொஞ்ச நாள்களை மிகவும் மகிழ்ச்சியாக வாழ்ந்துகொண்டிருக்கிறேன். ஒரு நொடியைக் கூட வீண் செய்ய விரும்பவில்லை. நான் அடுத்த வாரம் ஒரு விழாவில் டான்ஸ் ஆட இருக்கிறேன். இந்த ஸ்டெப்தான் இன்னும் சரியாக வரவில்லை..." என்று ஒரு நொடியில் குழந்தையாக மாறி கைகளை தலையை சுற்றி, இடுப்பை ஆட்டி, சில சத்தங்களை எழுப்பியபடி நடனமாடுகிறார். 

இந்தக் கதைகளில் மிக முக்கியமாகப் பார்க்க வேண்டிய ஒரு விஷயம் இருக்கிறது. அது வெள்ளையினத்தவருக்கும், கறுப்பினத்தவருக்கும் எய்ட்ஸ் நோய் தாக்குதல் குறித்த வேறுபாடு. வெள்ளையின ஆண் சமபால் ஈர்ப்பாளர்களில் 11-ல் ஒருவருக்கு, கறுப்பின ஆண் சமபால் ஈர்ப்பாளர்களுக்கு இரண்டில் ஒருவருக்கு என்ற பேதம் ஒரு பெருஞ்செய்தியை உலகுக்குச் சொல்கின்றது. இதற்குப் பல காரணங்கள் இருக்கின்றன. குறிப்பாக, வெள்ளையினத்தவருக்குக் கிடைக்கும் மருத்துவ வசதிகள், வேலை வாய்ப்பு, கல்வி போன்றவை கறுப்பினத்தவருக்குக் கிடைப்பதில்லை. இருவரின் வருமானங்களிலும் பெரிய ஏற்றத்தாழ்வுகள் இன்னும் இருக்கவே செய்கின்றன. 

எய்ட்ஸ் நோயைக் கட்டுப்படுத்த அல்லது தடுக்க ``Pre - Exposure Prophylaxis" என்ற வகை மருந்துகளை சாப்பிட வேண்டும். அதன் விலை மிகவும் அதிகம். இந்த மருந்துகளை வெள்ளையின ஆண் சமபால் ஈர்ப்பாளர்கள் அதிகளவில் வாங்கி உபயோகிக்கின்றனர். இந்தப் பொருளாதார ஏற்றத்தாழ்வுகள் மட்டுமல்லாமல், எய்ட்ஸ் குறித்த விளம்பரங்களும் கூட ஒருதலைபட்சமாகத்தான் இருக்கின்றன என்ற குற்றச்சாட்டும் முன்வைக்கப்படுகிறது. 

``சமபால் ஈர்ப்பாளர்கள் குறித்த விளம்பரங்கள், காண்டம், எய்ட்ஸ் குறித்த விழிப்புஉணர்வு விளம்பரங்கள் எதிலுமே இதுவரை கறுப்பினத்தவர் இடம் பெற்றதில்லை. அந்த விளம்பரங்கள் முழுக்கவே வெள்ளையினத்தவர்களால்தாம் நிறைந்திருக்கும். இந்த விஷயங்கள் கறுப்பின மக்களுக்கு `இது நமக்கான செய்தி அல்ல' என்பது போன்ற ஓர் இயல்பான மனநிலையை ஏற்படுத்திவிடுகிறது. அவர்களின் கவனத்தையும் இந்த விளம்பரங்கள் கவர்வதில்லை. இப்படியாக, இதற்குப் பின்னணியில் பல்வேறு காரணங்கள் இருக்கின்றன." என்று சொல்கிறார் டோரி கூப்பர். 

              

அட்லான்டாவில் மட்டும் 35,500 எய்ட்ஸ் நோயாளிகள் இருப்பதாக ஒரு கணக்கெடுப்பு சொல்கிறது. அட்லான்டா போலவே மிஸிஸிப்பி மாகாணத்தின் ஜாக்சன் நகரிலும் அதிகளவில் கறுப்பின சமபால் ஈர்ப்பாளர்கள் இருக்கின்றனர். அவர்களில் பலருக்கும் எய்ட்ஸ் நோய் இருக்கிறது. இந்தப் பகுதிகளில், எய்ட்ஸ் தாக்கப்பட்ட கறுப்பின திருநங்கைகள் பலரும் கூட இருக்கின்றனர். இவர்கள் அத்தனை  பேருக்குமே வாழ்க்கை, பெரும் போராட்டமாகத்தான் இருக்கிறது. இருந்தும், வாழ்வின் ஒவ்வொரு நொடியையும் அத்தனை மகிழ்ச்சியாய் உணர்ந்து, கொண்டாடி வாழ்கிறார்கள். 

அதேசமயம், இவர்கள் மீது மற்றுமொரு குற்றச்சாட்டும் வைக்கப்படுகிறது. அது சற்று கொச்சையாகவும் இருக்கிறது. வெள்ளை மற்றும் கறுப்பின ஆண் சமபால் ஈர்ப்பாளர்களில் எய்ட்ஸ் நோயாளிகள் மத்தியில் இருக்கும் வேறுபாட்டிற்கு காரணம்,
 ``கறுப்பினத்தவர் பெரும்பாலும் உடலுறவை முக்கியமானதாகக் கருதுகிறார்கள். அவர்கள் பலருடனும் உடலுறவு கொள்கின்றனர். அதனால்தான், அவர்கள் மத்தியில் எய்ட்ஸ் பரவல் அதிகமாக இருக்கிறது. அதேசமயம், வெள்ளையர்கள் ஒழுக்கத்தோடும், கட்டுப்பாட்டுடனும் இருக்கின்றனர். மேலும், அவர்கள் துணையை உடலுறவுக்காக மட்டுமே கொண்டிருப்பதில்லை" என்று சொல்லப்படுகிறது. குறிப்பாக, வால்டர் லீ ஹாம்ப்டன் (Walter Lee Hampton) எனும் கறுப்பின சமபால் ஈர்ப்பாளர் ஒருவர் இதுமாதிரியான தொடர் பதிவுகளை யூ-டியூபில் வெளியிட்டு வருகிறார். 

Source: https://aidsvu.org/state/georgia/atlanta/

மிகவும் முன்னேறிய நாடாகப் பார்க்கப்படும் அமெரிக்காவிலேயே சமபால் ஈர்ப்பாளர்களுக்கு இத்தனை சிக்கல்கள் இருக்கும் நிலையில், நம் ஊரில் ஆண் சமபால் ஈர்ப்பாளர்களுடைய உறவுச் சிக்கல் குறித்து தமிழ்நாடு LGBTIQ அமைப்பின் நிறுவனர் ஷரன் கார்த்திக் ராஜிடம் பேசினோம்...

``சமபால் ஈர்ப்பாளர்களுடைய உறவு முறை என்பது சென்னை போன்ற நகரங்களில் ஒரு மாதிரியும், மற்ற சிறு நகரங்களில் வேறு மாதிரியும்  இருக்கும். இன்று நிறைய ``டேட்டிங் ஆப்ஸ்"  எங்களுக்கு இருக்கு. சென்னை போன்ற நகரங்கள்ல ஒரு கிலோமீட்டருக்கு 20 துணைகளை நாங்கள் காண முடியும். அந்தளவுக்கு இங்கு இருக்காங்க. அதே மாதிரி, இங்கு நாங்க சந்திக்க, எங்களுக்கான பாலியல் உறவுகளை மேற்கொள்வதற்கான வாய்ப்புகள் மற்ற இடங்களைக் காட்டிலும் அதிகம். அதற்காக சென்னையில் சமபால் ஈர்ப்பாளர்கள் சிறப்பாக வாழ்றோம்ன்னு சொல்லலை, ஆனா, மற்ற ஊர்கள ஒப்பிடும்போது சென்னை மாதிரியான நகரங்கள் தேவலைன்னு சொல்றேன். 

நம் சமூகத்தில் சினிமாவும், ஊடகங்களும் சமபால் ஈர்ப்பாளர்கள் என்றாலே சிக்ஸ் பேக் பாடி, பெரிய பணக்காரர் என்ற மாதிரியே உருவகப்படுத்தியுள்ளது. ஆனால், நாங்கள் உண்மையில் அப்படி இல்லை. எங்களில் பெரும்பான்மையானவர்கள் ஏழை மற்றும் நடுத்தர குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர்கள்தாம். சமபால் ஈர்ப்பு குறித்து எங்கள் சமூகத்திற்குள்ளேயே இன்னும் முழுமையான புரிதல் இல்லை. இந்தப் பொதுச் சமூகம் இதுவரை எங்களை ஒரு துளி அளவும் ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. அமெரிக்காவில் கறுப்பினத்தவர்களுக்கு இப்படி நடப்பது பெரும் வருத்தத்தைத் தருகிறது. சமபால் ஈர்ப்பாளர்களை இந்தச் சமூகம் புரிந்துகொண்டு ஏற்றுக் கொள்வதற்கெல்லாம் இன்னும் எத்தனை, எத்தனை ஆண்டுகள் ஆகுமோ. அதுவரை இப்படியே முகமூடிகளைப் போட்டுக்கொண்டு, எங்கள் அடையாளங்களை மறைத்து, உள்ளுக்குள் புழுங்கிக்கொண்டேயிருக்க வேண்டியதுதான்...." என்று விரக்தியோடு சொல்லி முடிக்கிறார். 

ஆண்ட்ரூ சாலமன் அமெரிக்காவிலும், பிரிட்டனிலும் ஒரு பிரபலமான எழுத்தாளர். அவர் சமபால் ஈர்ப்புகொண்டு ஜான் ஹேபிச் எனும் பத்திரிகையாளரை திருமணம் செய்துகொண்டார். இவர்கள் இருவருக்கும் இரண்டு குழந்தைகள் இருக்கின்றனர். ( ஜான் ஹேபிச்சின் விந்தணுவை அமெரிக்காவில் வாழும் ஒரு லெஸ்பியன் தம்பதிக்குள் செலுத்தி குழந்தை பெற்றுக்கொண்டார்கள்). தன் வாழ்க்கை குறித்து ஆண்ட்ரூ இப்படியாகச் சொல்கிறார்...

``நான் சின்ன வயதில் சமபால் ஈர்ப்பு என்பது ஒரு நோய் என்று நினைத்தேன். அது தாயிடமிருந்து குழந்தைகளுக்கு வருகிறது என்று நினைத்தேன். ஆனால், இன்று ஓர் ஆணோடு திருமணம் செய்துகொண்டு குழந்தைகளோடு வாழும் போதுதான் எனக்குப் புரிகிறது... சமபால் ஈர்ப்பு என்பது ஓர் அடையாளம்." 



Trending Articles

Sponsored