``பால் வாங்கக் காசில்லாம பிச்சையெடுத்தேன்!’’ - ஒரு தாய்க்கு உயிர் வலி தந்த குழந்தையின் எலிமென்ட்டல் டயட்!



``என் நிலைமை எந்தப் பெண்ணுக்கும் வரக் கூடாது’’ மீண்டும் மீண்டும் அந்த இளம் தாய் உச்சரித்த வார்த்தைகள் இவை. பெயர் கலைவாணி, வயது 31. கணவர் பெயர் தேவேந்திரன், வயது 32, மாற்றுத்திறனாளி. திருமணமாகி பதிமூன்று வருடங்கள் ஆகிவிட்டன. குழந்தை இல்லை. இடையில் ஒருமுறை கலைவாணி கருத்தரித்தபோது, `குழந்தைக்கு மூளை வளர்ச்சி இல்லை; கருவைக் கலைத்துவிடுங்கள்’ என்று மருத்துவர்கள் அறிவுறுத்த, கருவைக் கலைத்துவிட்டார் கலைவாணி. இரண்டு ஆண்டுகள் கழித்து மீண்டும் கருவுற்றார். சந்தோஷத்தின் எல்லைக்கே சென்றுவிட்டார்.

Sponsored


வேண்டாத தெய்வம் இல்லை. சரியாக ஒன்பது மாதங்கள் கழித்து, அரசு மருத்துவமனையில் அறுவைசிகிச்சையின் (Caesarean) மூலம் குழந்தையும் பிறந்தது. மயக்க நிலையிலிருந்து கலைவாணி கண்விழித்தபோது, அருகே குழந்தை இல்லை. `குழந்தை எங்கே?’ என்று அவர் கேட்க, `குழந்தைக்கு உடல்நிலை சரியில்லை’ என மருத்துவமனைப் பணியாளர்கள் சொல்லியிருக்கிறார்கள். `குழந்தையைப் பார்த்தே ஆக வேண்டும்’ என்று சொல்லியிருக்கிறார் கலைவாணி. குழந்தையையும் தூக்கி வந்தார்கள். ஆண் குழந்தை. சிறிது நேரம் அவரின் அருகில் வைத்துவிட்டு, உடனடியாக நர்ஸ் குழந்தையைத் தூக்க முயல, கலைவாணி அதைத் தடுத்தார்.

Sponsored


'இப்போ, நீங்க குழந்தையைக் கொடுக்கலைனா குழந்தை உயிருக்கே ஆபத்து. ஒழுங்கா  கொடுங்க' என்று கலைவாணியிடம் இருந்து குழந்தையைப் பிரித்து எடுத்துச் சென்றிருக்கிறார்கள் மருத்துவமனைப் பணியாளர்கள். ஏற்கெனவே உயர் ரத்த அழுத்தத்தால் பாதிக்கப்பட்டிருந்த கலைவாணி ரத்த அழுத்தம் இன்னும் அதிகமாக, மயக்கமடைந்தார். அப்போது அடைந்த அதிர்ச்சியிலிருந்து கடந்த வாரம்வரை மீளவேயில்லை கலைவாணி.

Sponsored


"என்னோட நிலைமை எந்தப் பெண்ணுக்கும் வரக் கூடாது. போன வாரம், குழந்தைக்கு பால்மாவு வாங்கக் காசில்லை. பக்கத்துல இருக்கிற கோயில்ல பிச்சை எடுத்தேன். குழந்தை உசுருக்கு முன்னாடி, பிச்சை எடுக்கிறது ஒண்ணும் அவமானம் இல்லையே...’’ கண்ணில் நீர் வழியப் பேச ஆரம்பிக்கிறார்... ``ஆஸ்பத்திரியில என்கிட்ட இருந்த குழந்தையை வாங்கிட்டுப் போனவங்க ஏழு நாள் வரைக்கும் குழந்தையை என் கண்ணுல காட்டவே இல்லை. நான் டாக்டர் அம்மாகிட்ட, `குழந்தை எங்கே?’னு கேட்டேன். `அவனுக்கு ஒடம்பு சரியில்லை. அதான் கண்ணாடிப் பொட்டிக்குள்ள வெச்சுருக்கோம். அந்த ரூம் மூணாவது மாடியில இருக்கு. தையல் பிரிக்காம நீ மாடிப்படி ஏறக் கூடாது’னு சொல்லிட்டாங்க. நான், `குழந்தையைப் பார்த்தே ஆகணும்’னு விடாப்பிடியா நின்னேன். `13 வருஷம் கோயில் கோயிலா சுத்தி, தவமிருந்து பெத்தப் பிள்ளை... ஒரே ஒரு தடவை என் கண்ணுல காட்டுங்கம்மா’னு அவங்க கால்ல விழாத குறையாக் கெஞ்சினேன். ஒருவழியா அவங்களும் சம்மதிச்சாங்க. என் குழந்தையைப் போய்ப் பார்த்தேன். நான் மொதல்ல பார்த்தப்ப இருந்ததைவிட பிள்ளை பாதியாகிப் போயிருந்தான். பிறக்கும்போது 3.2 கிலோ இருந்தவன், 2.5 கிலோவாகிட்டான். முட்டிக்கால்கிட்ட வேற வெட்டுப்பட்ட மாதிரி காயம். `குழந்தைக்கு மஞ்சள்காமாலை. அதான் இங்கே வெச்சுருக்கோம். குழந்தையோட கால் கண்ணாடியில இடிச்சு இப்படி ஆகிடுச்சு’னு சொன்னாங்க. நானும் நம்ம குழந்தையைக் காப்பாத்துறதுக்காகத்தானே வெச்சுருக்காங்கனு ஒண்ணும் சொல்லாம விட்டுட்டேன். அதுவரைக்கும் `டிஸ்சார்ஜ் ஆக நாள் ஆகும்’னு சொன்னவங்க, காயத்தைப் பார்த்து நான் ஒண்ணும் சொல்லாம இருக்கவும், உடனே சாதாரண வார்டுக்கு மாத்திட்டாங்க. என்னையும் `டிஸ்சார்ஜ் ஆகணும்னா ஆகிக்கோங்க’னு சொல்லிட்டாங்க.

நாங்களும், குழந்தையை வீட்டுக்குத் தூங்கிட்டு வந்தோம். எனக்கு தாய்ப்பால் சுரக்கலை. குழந்தைக்குப் பசும்பால் கொடுத்துப் பார்த்தோம். ஒத்துக்கலை. பால் பவுடர்தான் கொடுத்துட்டு இருந்தோம். சரியாகக் குழந்தை பிறந்து 42-வது நாள்ல அந்தப் பிரச்னை. இரண்டு நாளாத் தொடர்ந்து குழந்தை சிறுநீர் கழிக்கவே இல்லை. நாங்க பயந்துபோயிட்டோம். திரும்பவும் ஆஸ்பத்திரிக்குத் தூக்கிட்டு ஓடினோம். அங்கே ஏதோ மருந்து போட்டாங்க. உடனே குழந்தைக்கு சிறுநீர் பிரிஞ்சிடுச்சு. கண்ணாடிப் பொட்டிக்குள்ள குழந்தையை வெச்சாங்க. புள்ளை எப்பப் பார்த்தாலும் அழுதுக்கிட்டே இருப்பான். வெளியிலருந்து பார்க்கும்போது மனசு கேட்காது. ஆனா, உள்ளே டாக்டருங்க, நர்ஸுங்க சாதாரணமா இருப்பாங்க. சரி, இதுக்கு மேலயும் இங்க வெச்சுருந்தா சரிப்பட்டு வராதுனு தெரிஞ்சவங்க மூலமா ஒரு தனியார் ஆஸ்பத்திரியில சேர்த்தோம். அங்கே குழந்தைக்கு நுரையீரல் தொற்று இருக்குனு ட்ரீட்மென்ட் கொடுத்தாங்க. இருபதாயிரம், முப்பதாயிரம் ரூபாய்க்குள்ளதான் ஆகும்னு கடன் வாங்கி வெச்சுருந்தோம். ரெண்டு லட்ச ரூபா செலவாகிடுச்சு. வெளியில கடன் வாங்கி ஒருவழியா ஆஸ்பத்திரியில இருந்து குழந்தையை சரிபண்ணி வீட்டுக்குக் கூட்டிக்கிட்டு வந்தோம். கொஞ்சநாள் கழிச்சு மறுபடியும் பிரச்னை துரத்த ஆரம்பிச்சுது. குழந்தைக்குத் தொடர்ந்து வயித்துப்போக்கு. சிறுநீர் நெறையா போக ஆரம்பிச்சுடுச்சு. உடம்பு சுத்தமா வத்திப்போய், கொஞ்ச நாள்ல 1.800 கிலோவாகிட்டான். முகமெல்லாம் நீல கலர்ல மாற ஆரம்பிச்சுடுச்சு. ஏற்கெனவே பார்த்த  தனியார் ஆஸ்பத்திரிக்குத் தூக்கிட்டுப் போனோம். அவனுக்கு நீங்க கொடுக்கிற சாதாரண பால்மாவு ஒத்துக்கலைனு சொன்னாங்க. வேற ஒரு பவுடரை எழுதிக் கொடுத்தாங்க.

அந்தப் பால் பவுடரோட விலை எங்களை மலைக்க வெச்சுடுச்சு. ஒரு டப்பா ரெண்டாயிரம் ரூபா! அதுவும் அஞ்சு நாளைக்குத்தான் வரும். மாசத்துக்கு ஆறு டப்பாகிட்ட வாங்க வேண்டியிருக்கும். மாசத்துக்குப் பத்தாயிரம் ரூபாய்க்கும் மேல செலவாகும். அவ்வளவு பணத்துக்கு நாங்க எங்கே போவோம்? ஏற்கெனவே வாங்கின நாலு லட்ச ரூபாய்க்கு வட்டிகட்டி, அன்னாடம் குடும்பத்தை ஓட்டுறதே ரொம்பக் கஷ்டமா இருந்தது. என் வீட்டுக்காரருக்கும் சரியான வேலை இல்லை. இந்த நிலைமையில எனக்கு இப்படி ஒரு சோதனை. தெரிஞ்சவங்ககிட்டல்லாம் கேட்டேன். யாரும் உதவி செய்யலை. பல வசதியானவங்ககிட்ட போய் உதவிக்கு நின்னேன். `காலையில வா’, `சாயங்காலம் வா’னு அலையவிட்டாங்க. என்ன பண்றதுன்னே தெரியாம, பக்கத்துல இருக்குற கோயில்ல பிச்சை எடுக்க ஆரம்பிச்சுட்டேன். அதை எனக்குத் தெரிஞ்ச அக்கா ஒருத்தங்க பார்த்துப் பதறிப் போயிட்டாங்க. `பக்கத்துல இருக்குற சன்மார்க்க சங்கத்துல போய்ச் சொல்லுங்க... உதவி செய்வாங்க’னு யோசனை சொன்னாங்க. நானும் அங்கே போய் நிலைமையைச் சொன்னேன். அவங்க பலபேர்கிட்ட உதவி கேட்டு, குழந்தைக்கு ஆறு மாசத்துக்குத் தேவையான பால் டப்பாவை வாங்கிக் கொடுத்துட்டாங்க. இன்னும் தேவைன்னாலும் கேட்கச் சொல்லியிருக்காங்க.

என் நிலைமை வேற எந்தப் பொண்ணுக்கும் வரக் கூடாது. எம் புள்ள பல தடவை சாவோட விளிம்புக்கே போய்த் திரும்பியிருக்கான். அரசாங்க ஆஸ்பத்திரியில எம் புள்ளை அழறதைச் சாதாரணமாப் பார்ப்பாங்க. யாரும் அந்த அழுகையைப் பெருசா கண்டுக்க மாட்டாங்க. ஆனா, தனியார் ஆஸ்பத்திரியில எம் புள்ளையை அழவிடாமப் பார்த்துக்கிட்டாங்க. காசுக்குத்தான் இங்கே மரியாதை... ஒரு பிஞ்சு உசிருக்கு இல்லைங்க’’ என்று தன் மன ஆதங்கத்தைக் கொட்டித் தீர்க்கிறார் கலைவாணி.

குழந்தையின் பெயர் தீர்ஷன் விஷ்ணு. `தீர்ஷன்’ என்றால், `தொண்டுள்ளம்’ என்று அர்த்தமாம். உண்மையிலேயே தொண்டுள்ளம் நிறைந்த மனிதர்களால் காப்பாற்றப்பட்டிருக்கிறார் தீர்ஷன்.

எழும்பூர் குழந்தைகள் நல மருத்துவமனையின் பச்சிளம் குழந்தைகளின் துறைத் தலைவர் கனகரத்தினத்திடம் இந்தப் பாதிப்புகள் குறித்துப் பேசினோம்...

``தாய்ப்பால் இல்லாம குழந்தைக்குப் பசும்பால் ஒத்துக்காதது `புரோட்டீன் அலர்ஜி.’ இந்தப் பாதிப்பு உள்ள குழந்தைகளுக்கு நன்கொடையாளர்கள்கிட்ட தாய்ப்பால் வாங்கிக் கொடுக்கலாம். ஆனால், சென்னையில் மூணு மருத்துவமனைகளில்தான் தாய்ப்பால் வங்கி செயல்படுது. அதிலும் போதிய நன்கொடையாளர்கள் இல்லை. ஆறு மாதம் வரைக்கும் `எலிமென்ட்டல் டயட்’ (Elemental diet)... அதாவது இப்போ கொடுத்துட்டு இருக்குற பால் பவுடரையே கொடுக்கலாம். ஆறு மாதத்துக்குப் பிறகு திட உணவு கொடுக்கலாம். திட உணவுகளால் இந்தப் பிரச்னை ஏற்படாது. அப்போதும் பிரச்னை தொடர்ந்தால், நம் குழந்தைகள் நல மருத்துவமனையில் போதிய வசதிகள் இருக்கிறது.  இங்கே அழைத்து வந்தால் தேவையான சிகிச்சையளிக்கலாம்’’ என்று உறுதியளிக்கிறார் மருத்துவர் கனகரத்தினம்.



Trending Articles

Sponsored