மின்மினிப் பூச்சியின் லவ்வுக்கும் அதன் ஒளிக்கும் என்ன தொடர்பு தெரியுமா?



Sponsored



மார்க் பிரென்ஹாம் (Mark Branham) என்பவர் மின்மினிப் பூச்சிகளைத் தனது ஆய்வுக்காகச் சேகரித்துக்கொண்டிருந்தார். அப்போது அவர் பிடித்த ஒரு பூச்சியைக் குப்பியில் போடவேண்டும். ஒரு கையில் பூச்சி, மற்றொரு கையில் குப்பி. குப்பி மூடியைத் திறக்கவேண்டுமே!

Photo Courtesy: National Geographic

Sponsored


மின்மினிப் பூச்சியைத் தன் உதடுகளுக்கிடையில் வைத்துக்கவ்விக்கொண்டார். அதை அழுத்திவிடாதவாறு ஜாக்கிரதையாகத்தான் வைத்திருந்தார். இருப்பினும் அந்தப் பூச்சியின் உடலிலிருந்து வெளியான ரசாயனம் அவர் உதடுகளில் பரவியதை அவரால் உணரமுடிந்தது. அதைப் பெரிதாக அலட்டிக்கொள்ளாமல் குப்பியைத் திறந்து பூச்சியைப் பத்திரப்படுத்தினார். அதன்பிறகு சில நிமிடங்களில் அவரது உதடுகள் அரிக்கத் தொடங்கின. சில நிமிடங்களுக்குப் பிறகு அந்த அரிப்பைத் தொடர்ந்து உணர்ச்சிகளை இழந்து உதடுகள் மரத்துப்போயின. தொண்டையின் அளவு சுருங்கியதைப் போன்றதோர் உணர்ச்சிக்கு ஆளானார் பிரஹான்.

Sponsored


உதடுகளில் பட்ட சில துளிகளே அவரை அடுத்த 30 நிமிடங்களுக்குத் திக்குமுக்காடச் செய்துவிட்டது. இனி அதை எந்தக் காலத்திலும் வாயில் வைக்கவே மாட்டேனென்று அவர் அன்று முடிவு செய்தார்.

இது நடந்து 20 ஆண்டுகள் கடந்துவிட்டன. மின்மினிப் பூச்சிகள் தங்கள் உடலிலிருந்து வெளிப்படுத்தும் ஒளி, வேட்டையாடிகளிடமிருந்து தற்காத்துக் கொள்ளவே. அதன்பிறகு நடந்த ஆராய்ச்சிகள் முந்தைய அறிஞர்களின் அந்தக் கூற்றை உறுதி செய்ததோடு மற்றுமோர் அரிய தகவலையும் அளித்துள்ளது. மின்மினிப் பூச்சிகள் இனப்பெருக்கக் காலங்களில் தங்கள் பெண் துணையை ஈர்க்க இது மாதிரியான ஒளியினை அதிகமாக வெளிப்படுத்தும். வெளிப்படுத்தும் ஒளியின் நீளமும் நேரமும் எந்தப் பூச்சிக்கு அதிகமாக உள்ளதோ அதை வைத்தே பெண் பூச்சி தன் துணையைத் தேர்வுசெய்யும். அதிக நேரத்துக்கு நீளும் ஒளி அளவை வெளியிடும் பூச்சிகளிடம் அதிகமான கருக்களை உருவாக்குவதற்கேற்ப அதிகமான உயிரணுக்கள் இருக்குமாம். அதன்மூலமே பெண் பூச்சிகளால் அதிகமான முட்டைகளை உற்பத்தி செய்யமுடியும். 2 வாரங்களே நீளும் அவற்றின் இனப்பெருக்க காலத்துக்குப் பின் அவை இறந்துவிடும். இந்தக் காலகட்டத்தில் எவ்வளவு முடியுமோ அவ்வளவு அதிகமான முட்டைகளை இடுவதற்கான முறைகளில் ஒன்றாகவே இந்த ஒளி வெளியிடும் முறை நடைபெறுகிறது.

உலகில் 2000 வகை மின்மினிப் பூச்சிகள் இருக்கின்றன. ஒவ்வோர் ஆண்டும் பனி மற்றும் வசந்த காலங்கள் முழுவதும் முடங்கிக் கிடக்கும் முட்டைகளிலிருந்து கோடைக்காலத்தின் மே மாத இறுதியிலிருந்து ஜூன் மாத இறுதிவரை பூச்சிகள் வெளிவரத் தொடங்கும். பொதுவாக அனைத்து வகைகளுக்குமே ஆயுட்காலம் சராசரியாக 2 மாதங்களே. அதற்குள் அவை வளர்ந்து தன் அடுத்த சந்ததிக்கான கருக்களை உருவாக்கிட வேண்டும். அந்த முட்டைகள் அடுத்த ஓர் ஆண்டுக்கு அப்படியே செயலற்றுக் கிடந்து அடுத்த ஆண்டின் கோடைக்காலத்தில் மீண்டும் உயிர்கள் பிறக்கத் தொடங்கும்.

தங்கள் குழந்தைகளின் பிறப்பைக் காணும் பேரின்பமோ, தங்கள் பெற்றொரைத் தெரிந்துகொள்ளும் வாய்ப்போ அவற்றுக்குக்  கிடைப்பதேயில்லை என்பதே வேதனை. மிகவும் மென்மையான, அமைதியான, யாரையும் காயப்படுத்தாத மின்மினிப் பூச்சிகளின் கடந்த ஆண்டு முட்டைகளிலிருந்து இந்த ஆண்டுக்கான வாரிசுகள் பிறக்கத் தொடங்கிவிட்டன. வழக்கமான கோடையைப் போலவே இந்தமுறையும் மெக்கார்டின் வீட்டுத் தோட்டத்தில் மின்மினிப் பூச்சிகளின் அழகான வரவு அவரை முழுமையாக ஆட்கொண்டிருந்தது. 

பெவெர்லி மெக்கார்டு (Beverly McCord)  என்பவர் அமெரிக்காவின் ஃப்ளோரிடா மாகாணத்தில் டல்ஹஸீ (Tallhassee) என்ற பகுதியில் வசித்து வருகிறார். கடந்த மாதம் 11-ம் தேதியில் அதைப் போலவே அவர் தனது வீட்டுத் தோட்டத்தைப் பார்த்தவாறு வீட்டுக்குள் கண்ணாடிக் கதவுகளுக்கு அருகே அமர்ந்திருந்தார். அந்தச் சமயத்தில் கண்ணாடிக் கதவில் வந்து ஒட்டிக்கொண்ட தவளை ஒன்று அதைக் கடந்துசென்ற ஒரு மின்மினிப் பூச்சியை லபக்கென்று நாக்கை நீட்டிச் சுழற்றியிழுத்து விழுங்கிவிட்டது.

அந்தத் தவளை அவரது அந்தக் கண்ணாடிக் கதவில் எப்போதுமே வந்தமரும் ஒரு சாதாரண மரத் தவளைதான். அது அன்று அங்கே அமர்ந்ததையோ, மின்மினியை வேட்டையாடியதையோ அவர் பெரிதாக அலட்டிக் கொள்ளவில்லை. அதை வேட்டையாடிய பிறகு தவளையின் தொண்டையில் மினுக்கிக்கொண்டிருந்த மின்மினிப்பூச்சியே அவரது கவனத்தை ஈர்த்தது.

மரத் தவளை தொண்டையில் மினுக்கிக் கொண்டிருந்த மின்மினியைத் தன் கைபேசியில் காணொளியாகப் பதிவுசெய்துள்ளார். 20 ஆண்டுகளுக்குமுன் பிரான்ஹாமின் உதடுகளை மரத்துப்போக வைத்த மின்மினிப் பூச்சிகளின் திரவம் இந்த மரத் தவளையை ஒன்றும் செய்யமுடியவில்லையோ என்ற கேள்வி அந்தக் காணொளியைப் பார்த்த ஆய்வாளர்களுக்குத் தோன்றாமலில்லை.

அதற்கும் முன்னால் அன்று பிரன்ஹாம் உதடுகளைத் தாக்கிய ரசாயனம் என்ன என்பதைப் பற்றி நாம் சிறிது தெரிந்துகொள்வோம். உயிருள்ளவை வெளியிடும் ஒளி வகைகளில் மின்மினிகள் என்றுமே தனித்தன்மை வாய்ந்தவை. அவற்றின் அடிவயிற்றிலிருக்கிறது லூசிஃபெராஸ் (Luciferase) என்ற வேதியியல் பொருள். அது வெளியிடும் லூசிஃபெரின் (Luciferin) என்ற ரசாயனமே இந்த ஒளி வெளிப்பாட்டுக்கு மூலகாரணம். அந்த ஒளிக்கான ஆற்றலைத் தருவது வேதியியல் பொருளில் லூசிஃபெரினோடு கலந்து வெளிப்படும் அடினோசின் டிரைபாஸ்பேட் (Adenosine Triphosphate) என்ற மூலக்கூறு. இவை இரண்டும் கலந்து வெளியாகும் சமயத்தில் அவற்றோடு ஆக்சிஜன் கலக்கும்போது இத்தகைய ஒளியை வெளிப்படுத்துகின்றன.

அந்த ஒளி பெண் துணைகளை இனப்பெருக்கத்துக்காக ஈர்ப்பதையும் தாண்டி, தற்காப்புக்காகவும் பயன்படுத்தப்படுவதாக முன்னரே பார்த்திருந்தோம். ஏனென்றால் அதே திரவத்தை அவற்றால் ஒளி ஏற்படுத்துவதைப் போலவே வெளியிடவும் முடிகிறது. விஷத்தன்மை நிறைந்த திரவம் 20 ஆண்டுகளுக்கு முன் பிரன்ஹாமுக்குச் சுமார் 30 நிமிடங்கள் மிகுந்த சிரமங்களைக் கொடுத்தது. அந்த அளவு ஒரு தவளைக்குத் தந்திருந்தால் அது மடிந்தே போயிருக்கும். அப்படியிருக்க தவளை இறக்காமலிருந்தது அனைவருக்கும் ஆச்சர்யமாகத்தான் இருந்தது.

மின்மினிகளின் ஒளி தனக்கான துணையை ஈர்ப்பதுபோக அவற்றிடமிருக்கும் விஷத்தன்மை வாய்ந்த தற்காப்பு யுக்திகளைப் பற்றிய மிரட்டலாகவும் பார்க்கப்பட்டது. அனைத்து வகையான பூச்சிகளையும் அவற்றின் விஷத்தன்மையை முறித்து உணவாக எடுத்துக்கொள்ளும் பல்லிகளுக்கே மின்மினிகள் யமனாக வாய்த்த சம்பவங்களும் நிகழ்ந்ததுண்டு. ஆய்வுக்கூடத்தில் ஒருமுறை பொகோனா என்ற வகையைச் சேர்ந்த பல்லிக்கு மின்மினியை உணவாகக் கொடுத்திருக்கிறார்கள். அதைச் சாப்பிட்ட அடுத்த ஒரு மணிநேரத்தில் அந்தப் பல்லி விஷத்தன்மையால் பாதிக்கப்பட்டு இறந்துவிட்டது.

ஆனால், இந்த மரத் தவளையின் உடலில் சுமார் 15 நிமிடங்கள் மினுக்கிக்கொண்டிருந்த மின்மினிப் பூச்சி சிறிது சிறிதாகத் தன் உயிரைவிட்டது. ஆனால், அதைச் சாப்பிட்ட தவளைக்கு எந்தவிதமான பாதிப்பும் ஏற்படவில்லை. உலகின் அனைத்து வகையான உயிர்களுக்கும் அவற்றுக்கேற்ற வேட்டையாடிகள் இருக்கத்தான் செய்கின்றன. ஒருவேளை அதைப் போன்றதொரு வேட்டையாடியாக இந்த மரத் தவளை இருக்கலாமென்கிறார்கள் ஆய்வாளர்கள். அதே சமயம், அதைத் தொடர்ச்சியாக நாம் கவனிக்கவில்லை. ஒருவேளை அது அடுத்த ஒன்று அல்லது இரண்டு மணிநேரங்களில் இறந்தும்கூட இருக்கலாமென்கிறார்கள் மற்றுமொரு குழுவினர்.

உண்மை என்னவென்பது அந்தத் தவளையை மீண்டும் பார்த்தால்தான் தெரியும். ஆனால், அதற்கு அடுத்த தினங்களிலிருந்து இன்றுவரை அந்தத் தவளை தனது வீட்டின் கண்ணாடிக் கதவுகளை நோக்கி வரவேயில்லை என்கிறார் பெவெர்லி மெக்கார்டு.



Trending Articles

Sponsored