பூனே நகர தண்ணீர்த் திருடர்களின் ஆண்டு வருமானம் 100 கோடி! - தண்ணீர் மாஃபியாக்களின் கதை அத்தியாயம் 3



தேவையும் பற்றாக்குறையுமே ஒரு சாதாரண பொருளை விலைமதிப்பில்லாததாக மாற்றுகிறது. பற்றாக்குறை அதிகமாகும்போது அதன் மதிப்பு ஏறுவதோடு கூடவே அதை அடைவதற்கான வன்முறைகளும் கூடிக்கொண்டேபோகிறது. தண்ணீர்தான் இந்தப் புவியின் அனைத்து உயிர்களுக்குமான வாழ்வாதாரம்.

Sponsored


Sponsored


அத்தியாயம் 1     அத்தியாயம் 2

Sponsored


1900 ஆண்டுகளுக்கு முன்... 

கி.பி. 114. துருக்கி ரோம சாம்ராஜ்ஜியத்தின் ஒரு பகுதியாக விளங்கிய சமயத்தில் அதை ரோம் அரசர் டிரையானஸ் (Traianus) ஆண்டுகொண்டிருந்தார். கார்சி மலைத்தொடரில் தொடங்கிய நதி துருக்கியின் லாவோடிசியா நகரத்தின் வழியாகப் பயணித்தது. டிரையானஸ் அதை அரசுக்குச் சொந்தமென்று அறிவித்தார். அதைப் பயன்படுத்துவதற்கான விதிகளையும், அதை மீறுவோருக்கான அபராதங்களையும்கூட அறிவித்திருந்தார். அதற்கான சட்டங்களை வடிவமைத்தவர் அப்பகுதியின் கவர்னரான ஆலஸ் விசீரியஸ் மாட்ரியாலிஸ் ( Aulus Vicirius Matrialis).

அபராதங்கள் கடுமையாகவே இருந்தன. அந்த விதிகள் மீறப்படும்போது தண்ணீர்ப் பாதுகாவலர்களுக்கும் அதேபோன்ற அபராதங்கள் விதிக்கப்பட்டன. கவனக்குறைவாக இருந்துவிடாமல் அவர்கள் தண்ணீரைப் பாதுகாக்க வேண்டுமென்பதில் அரசர் டிரையானஸ் உறுதியாக இருந்தார். வாய்க்கால்களை உடைப்பவர்கள், தண்ணீர்க் குழாய்களை சேதப்படுத்துபவர்கள் போன்றவர்களுக்கு மேலதிகமான அபராதத் தொகை விதிக்கப்பட்டது. இதுபோன்ற செயல்களைக் குற்றமாகக் கருதி அதைச் செய்பவர்களுக்கு அன்றைய பணமதிப்பில் 12,500 டெனாரியஸ் (Denarius) விதிக்கப்பட்டது. இன்றைய துருக்கிய லிராஸின்படி (Liras) 125,000 லிராஸ்கள். அதாவது இந்திய ரூபாயின்படி 28,88,130 ரூபாய்.

அதைப்போன்றே அசுத்தம் செய்பவர்களுக்கும் அதிகமான அபராதம் விதித்திருந்தார்கள். வாய்க்கால்கள், ஏரிகளை அசுத்தம் செய்பவர்களுக்கு சுமார் 5,000 டெனாரியஸ் வரை அபராதமாக வசூலிக்கப்பட்டது. இவ்வளவு தெளிவாகக் குழாய்களைக் கட்டமைத்து நீர் மேலாண்மை செய்துவந்த லாவோடிசியா நகர மக்கள் நீர் திருட்டில் ஈடுபட்டார்களென்றால் நம்பமுடியுமா?
நீர் மேலாண்மை என்பது அனைவருக்கும் அதை முறையாகக் கொண்டு சேர்ப்பதற்கானதாகவே இருந்திட வேண்டும். ஆனால், லாவோடிசியாவின் நீர் மேலாண்மையோ அதன்மூலம் பெறப்படும் வரிகளை வைத்து அரசாங்க கஜானாவை நிரப்புவதற்காகவே அமைக்கப்பட்டது. அப்படிச் செய்யும்போது முன்னரே கூறியதுபோல் அத்தியாவசியமானதே விலைமதிப்பானதாக மாறும். அது குற்றங்களுக்கும் வன்முறைகளுக்கும் வழிவகுக்கும்.

யூஃப்ரேட்ஸ், டிக்ரிஸ் என்ற இரண்டு பெரிய நதிகள் துருக்கியில் பாய்ந்தாலும், லாவோடிசியா நகரத்துக்கான நீராதாரமாக விளங்கியதென்னவோ கார்சி மலையிலிருந்து வந்த வாய்க்கால்களே. ஆனால், அதில் தனிப்பட்ட பயன்பாடுகளுக்காக நீர் எடுப்பவர்களுக்கும் 5,000 டெனாரியஸ் அபராதமாக விதிக்கப்பட்டது. வாய்க்கால்களிலிருந்து அரண்மனையில் அரசருக்கெனச் செயற்கையாக உருவாக்கப்பட்ட நீரூற்றுக்குத் தண்ணீர் திருப்பப்பட்டது. அந்தச் செயற்கை நீரூற்றுக்கான நீர்வழித் தடத்தில் யாரேனும் நீர் எடுத்தாலும் அது சட்டவிரோதமாகக் கருதப்பட்டுக் கடுமையான தண்டனைகள் விதிக்கப்பட்டன. தண்ணீர்க் குழாய்களை உடைத்து தண்ணீர் திருடுபவர்களுக்கு விதிக்கப்படும் அபராதத்தில் 8-ல் ஒரு பங்கு அபராதம் குழாய்களைப் பாதுகாக்கும் காவலர்களின் கவனக்குறைவுக்காக விதிக்கப்பட்டது.

மக்களுக்கான குடிநீர் வாய்க்கால் அரசருக்கான நீரூற்றுக்குத் திருப்பப்பட்டபோது அங்கே பற்றாக்குறை ஏற்பட்டிருக்கலாம். அது, தண்ணீர் திருட்டுக்கு வழிவகுத்திருக்கலாம். அத்தோடு தனிப்பட்ட பயன்பாட்டுக்குக்கூடக் கட்டணம் வசூலித்ததும், அனுமதியின்றித் தனிமனித பயன்பாடுகளுக்குக் கூட எடுக்கக்கூடாது என்பது போன்ற விதிமுறைகள் அடித்தட்டு மக்களின் வாழ்வாதாரத்தைப் பெரிதும் பாதிக்கும். நகரத்தின் செயல்பாட்டில் மிக முக்கியப் பங்கு வகிக்கும் நீரை அணுகுவது இத்தனை கடினமானதாக இருக்கும் சமயங்களில் தண்ணீர்த் திருட்டு தானாகவே நடைபெறத் தொடங்கிவிடும். அன்று மக்களின் தண்ணீர்த் திருட்டு தங்களின் தேவைகளுக்காகவே நடைபெற்றது. இன்றும் அதே தண்ணீர்த் திருட்டு நடைபெறுகிறது. ஆனால், ஒரு சிறிய வித்தியாசம். மக்கள் அதேபோல பற்றாக்குறையால் அல்லல்படுகிறார்கள். அதைச் சரிக்கட்ட தண்ணீர் எடுக்கிறார்கள். எடுப்பது அவர்களல்ல. அவர்களிடம் அநியாய விலைக்குத் தண்ணீரை விநியோகிக்கும் தண்ணீர் மாஃபியாக்கள்.

மும்பை:

2001-ம் ஆண்டிலிருந்து மும்பை நகராட்சி நிர்வாகங்கள் குடியிருப்புகளுக்கான குடிநீர் விநியோகத் திட்டங்களைச் சுயமாகச் செய்வதைக் கைவிட்டுவிட்டனர். அதற்கான உரிமங்களை வெளிப்படையாகவே தனியார்களுக்கு வழங்கியுள்ளனர். தனியார் நிறுவனங்கள் அந்தப் பொறுப்பைத் தண்ணீர் மாஃபியாக்களிடம் விட்டுவிட்டனர்.

நாள்: ஜூலை 23, 2009- மும்பையின் DNA இதழின் செய்தி

நகராட்சி நிர்வாகத் தண்ணீர் சுத்திகரிப்பு நிலையங்களிலிருந்து விளிம்புநிலைக் குடியிருப்புகளுக்காக எடுக்கப்படும் குடிநீர் முறையாக அளவிடப்படுவதில்லை. அந்தத் தண்ணீர் லாரிகளில் ஜி.பி.எஸ் எனப்படும் கண்காணிப்புக் கருவிகளைப் பொருத்த அதிகாரிகளை அவர்கள் அனுமதிப்பதுமில்லை. அத்தோடு நாளொன்றுக்குக் குறைந்தது 10 நகராட்சிக் குடிநீர் விநியோகக் குழாய்களாவது உடைக்கப்பட்டு ஆயிரக்கணக்கான லிட்டர்கள் கொள்ளையடிக்கப்படுகின்றன. இந்தத் தண்ணீர் மாஃபியாக்களின் வருமானம் ஆச்சர்யப்படும் வகையில் சென்ற ஆண்டில் பூனேவில் மட்டும் 100 கோடியைத் தாண்டிவிட்டது.

தண்ணீரை அதிக விலைக்கு விற்பது, அதைக் கேட்பவர்களின்மீது வன்முறையைப் பிரயோகிப்பது, நகராட்சிக் குடிநீர் சுத்திகரிப்பு நிலையங்களில் தண்ணீர் எடுக்கும்போது அங்கிருக்கும் கேமராக்கள் வேலைசெய்யாமல் பார்த்துக்கொள்வது, கள்ளச்சந்தையில் கூட்டுவணிக முறையில் குழுக்களாகச் சேர்ந்து திருடுவது போன்ற அனைத்து வேலைகளையும் இவர்கள் செய்துகொண்டிருக்கிறார்கள். இதற்கு நகராட்சி நிர்வாகங்களும் ஒருவகையில் உடந்தையாகவே இருந்துள்ளனர். கடந்த 20 ஆண்டுகளில் விளிம்புநிலை மக்களுக்காகக் கட்டப்பட்ட கட்டடங்கள் எதிலுமே நகராட்சி தண்ணீர் விநியோகக் குழாய்கள் அமைக்கப்படவில்லை. அத்தோடு பல தனியார் குடியிருப்புகளுக்கு, தண்ணீர் வசதிகள் இல்லாதபொழுதும் அனுமதிச் சான்றிதழ் அளித்துள்ளனர். ஒரு குடியிருப்புக்கான அடிப்படைத் தேவை தண்ணீர். அதற்கான வசதிகளே செய்யாதபோது அதை எப்படி அங்கீகரித்தார்களோ?

Photo Courtesy: Roshan Rathod

பலேவாடி (Balewadi) என்ற பகுதிவாசிகள் மட்டும் ஆண்டுக்கு ரூ.35 கோடியைத் தண்ணீருக்காகச் செலவிடுகின்றனர். அப்பகுதியின் சமூகப் போராளிகளான விஜய் கும்பார், விவேக் வேளாங்கர் போன்றோர்கள் தண்ணீர் மாஃபியாக்கள், பில்டர்கள் (Builders), அரசியல்வாதிகள், அதிகாரிகள் போன்ற அனைவருக்குமிடையில் இணக்கமில்லாமல் இந்தக் குற்றங்கள் நடைபெற வாய்ப்பில்லை என்கிறார்கள். பூனேவில் 2012-13 ஆண்டில் 1.42 லட்சமாக இருந்த தண்ணீர் லாரிகளின் விநியோகப் பயணங்கள், 2017-18ல் 1.98 லட்சமாக அதிகரித்துள்ளது. ஒவ்வொரு லாரியும் 10,000 லிட்டர் கொள்ளளவு கொண்டது. தண்ணீர் வசதியில்லாத குடியிருப்புகள் கடந்த ஐந்தாண்டுகளில் அதிகரித்திருப்பதை இது காட்டுகிறது. பூனேவில் நகராட்சி நிர்வாகத் தகவலின்படி அங்கீகரிக்கப்பட்ட தண்ணீர் லாரிகள் 700 மட்டுமே. ஆனால், அங்கிருக்கும் மொத்த தண்ணீர் லாரிகளின் எண்ணிக்கை 3,000 வரை இருக்கலாம் என்கிறார்கள் அப்பகுதியின் சமூக ஆர்வலர்கள்.

தண்ணீர் லாரிகளில் வழங்கப்படும் அரசாங்கக் குடிநீர் இலவசமாக வழங்கவேண்டியது. அதைத் திருடும் தண்ணீர் மாஃபியாக்கள் குடியிருப்புகளில் 1,200 ரூபாய்க்கும், நிறுவனங்களுக்கு 2,500 ரூபாய்க்கும் விற்கிறார்கள். ஆனால், மக்களுக்கான குடிநீரை நிறுவங்களுக்கு விற்கக்கூடாது. அதுபோக குடிக்கத்தகாத தண்ணீரை இவர்கள் மற்ற பயன்பாடுகளுக்காக விற்கிறார்கள். அதன் விலை 800 ரூபாய். அதையே நிறுவனங்கள் நகராட்சியிடம் வாங்கினால் ஒரு லாரி தண்ணீருக்கு பூனேவில் 300 ரூபாய் மட்டுமே. ஆனால், நகராட்சியின் தண்ணீரில் பெரும்பாலும் அவர்கள் கொள்ளையடித்துவிடுகிறார்கள். அதனால், நிறுவனங்கள் கேட்கும் தண்ணீரை அவர்களால் விநியோகிக்க முடிவதில்லை. வேறுவழியின்றி நிறுவனங்களும் தண்ணீர் மாஃபியாக்களிடம் வாங்கவேண்டிய சூழலுக்குத் தள்ளப்படுகிறார்கள்.

2014, ஜூலை மாதம் பூனே நகராட்சி நிர்வாகம் தண்ணீர் லாரிகளில் ஜி.பி.எஸ் பொருத்தவேண்டுமென்ற தங்களது அறிவிப்பைத் திரும்பப் பெற்றுக்கொண்டது. மக்களுக்குக் குடிநீர் நெருக்கடி அதிகமாக இருப்பதால் அதற்குத் தடையாக இருக்கும் வகையில் அது இருக்கும் என்று இதற்கு அதிகாரிகள் காரணம் தெரிவித்தனர். ஆனால், இது தண்ணீர் மாஃபியாக்களின் வசதிக்காகவே செய்யப்பட்டிருக்கலாம். ஏனென்றால், ஜி.பி.எஸ் கருவி பொருத்துவதால் எந்தவிதத்திலும் மக்களைச் சென்றடையும் தண்ணீர் தாமதமடையாது. சொல்லப்போனால் அதன்மூலம் மேலும் திறமையாகவே அவர்களுக்கான தண்ணீரை நேரத்துக்குச் சரியாகக் கொண்டுசேர்க்க முடியும். ஆனால், தண்ணீர் மாஃபியாக்களை ஆதரிக்கும் அரசியல்வாதிகளும் அதிகாரிகளும் அதைச் செய்யவிடமாட்டார்கள்.

அரசு சுத்திகரிப்பு நிலையங்களில் இவர்கள் எடுக்கும் தண்ணீரை மக்களுக்கு அதிக விலைக்குக் கொடுப்பது மட்டுமல்ல. அதைத் தொழிற்சாலைகளுக்கும் விற்கிறார்கள். தண்ணீர் பாட்டில்கள், கேன்கள் தயாரிக்கும் தொழிற்சாலைகளுக்கு மாஃபியாக்களின் தண்ணீர் விற்கப்படுகிறது. அதைத் தொழிற்சாலைகளில் தண்ணீர் கேன்களிலும் பாட்டில்களிலும் அப்படியே நிரப்பி விற்பனைக்கு அனுப்பிவிடுகிறார்கள். 20 லிட்டர் தண்ணீர் கேன்களின் விற்பனையில் இது அதிகமாக நடைபெறுகிறது. அப்படி தயாரிக்கும் தண்ணீர் கேன்கள் ஒன்று ரூபாய் 50 முதல் 60 வரை விற்கப்படுகிறது.

Photo Courtesy: National Geography

நகரவாசிகளின் சராசரி தண்ணீர் பயன்பாடு நாளொன்றுக்கு 130-150 லிட்டர்களே. ஆனால், பூனேவில் இருக்கும் நீராதாரத்தின்படி, ஓர் ஆளுக்கு  200-250 லிட்டர்கள் தண்ணீர் இருக்கிறது.. அப்படியிருந்தும் அங்கு வாழும் ஒரு பகுதி மக்கள் ஏன் தண்ணீருக்காகப் போராடிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அதற்குக் காரணம் நகராட்சி நிர்வாகமே. அவர்கள் தங்களது சுய சௌகரியத்துக்காகத் தங்கள் பொறுப்பைத் தனியார் பில்டர்களிடம் ஒப்படைக்கிறார்கள். தனியார் நிறுவனங்கள் நீண்டகாலத்துக்கான லாபநோக்குடன் செயல்பட்டு மாஃபியாக்களின் மூலமாகத் திருப்தியடைகிறார்கள். மக்களின் தேவையான தண்ணீர் அவர்களது அடிப்படை உரிமை. அந்த அடிப்படை உரிமையை வழங்கவேண்டியது நிர்வாகத்தின் பொறுப்பு. தங்கள் பொறுப்பைத் தனியாரிடம் வழங்கும்போது அவர்கள் அந்த அடிப்படை உரிமைக்கு விலை நிர்ணயிக்கிறார்கள். எப்போது மக்களின் நலன்களுக்கு விலை நிர்ணயிக்கப்படுகிறதோ அப்போதே அவர்களின் சராசரி வாழ்க்கை அங்கே கேள்விக்குறியாகிவிடும். அத்தகைய சூழல் பேரழிவுக்கு இட்டுச்செல்லும்.

தண்ணீர் இந்தப் பூமியில் வாழும் அனைவருக்குமானது. அது இங்கே சுரண்டச் சுரண்டச் சுரந்து கொண்டேயிருக்குமென்பது போலவே தண்ணீர் மாஃபியாக்கள் நடந்துகொள்கிறார்கள். ஒருநாள் அது முற்றிலும் தீர்ந்துபோகும். அப்போது அதைவைத்து லாபம் பார்க்கமுடியாமல் போவது மட்டுமல்ல. அவர்களின் தாகத்தையே தீர்த்துக்கொள்ள முடியாமல் போகலாம். அப்போது அவர்களோடு அனைவருமே பாதிக்கப்படுவோம். அவர்களை வாழவைத்துக் கொண்டிருக்கும் அதிகாரிகளோடு சேர்த்து.

நியூ ஜெர்ஸி, அமெரிக்கா:

இடம்: பெஸாயிக் தண்ணீர் சுத்திகரிப்பு நிலையம்.

பலியானவர்: சென்னையைப் பூர்விகமாகக் கொண்ட கீதா அங்காரா, நியூ ஜெர்ஸியின் பெஸாயிக் தண்ணீர் சுத்திகரிப்பு நிலையத்தின் தலைமை வேதியியலாளர்.

இருள்சூழ்ந்த 36 டிகிரி குளிரான தண்ணீர் குழாயில் மூழ்கி இறந்துள்ளார். குழாயின் மூடியிலிருந்து 6 அடிக்கும் கீழேயிருந்தது  தண்ணீர் மட்டம். விழுந்தால் ஏறி வருவதற்கான ஏணிகூட இல்லை. காரணம், அது நியூ ஜெர்ஸி மக்களுக்காக விநியோகிக்கப்படும் குடிநீர் குழாய். உள்ளே விழுந்து 10 மணி நேரம் அவரது உடல் உள்ளேயிருப்பது யாருக்கும் தெரியவில்லை. இறுதியில் அவரின் உடல், சுத்திகரிப்பு நிலையத்தில் அவர் விழுந்த குழாயுடன் தொடர்புடைய அடுத்த குழாயில் தான் கண்டுபிடிக்கப்பட்டது. பிரேதப் பரிசோதனை செய்யப்பட்டது. 

அவர் குடிநீர் குழாய்க்குள் தவறிவிழவில்லை. யாரோ அவரைத் தள்ளிவிட்டிருக்கிறார்கள். 

- தொடரும்



Trending Articles

Sponsored