யமுனை நதியின் தண்ணீர் குண்டர்கள்! - தண்ணீர் மாஃபியாக்களின் கதை அத்தியாயம் 5



Sponsored



நள்ளிரவு 1 மணி. யமுனை நதிக்கரையில் நின்றிருந்த லாரிகளை விடிவதற்குள் அவர்கள் நிரப்பியாக வேண்டும். அங்கு தார்பாய் போட்டு மூடிவைத்திருந்த மூன்று போர்வெல் குழாய்களைத் திறந்தார்கள். ஆள் நடமாட்டமே இல்லாத அந்தப் பகுதியில் அவர்களின் இரவுநேரச் சட்டவிரோதத் தண்ணீர்த் திருட்டுகள் யார் கண்ணிலும் படாமல் பார்த்துக்கொள்ள வேண்டும். ஒருவேளை யாரேனும் பார்த்தாலும் அவர்கள் வெளியே வாய் திறவாமலிருக்க வேண்டும். லாரிக்குச் சில அடி தூரத்தில் அந்தக் குண்டர்கள் அமர்ந்திருந்தது அதற்காகத்தான். 

அவர்கள் நதிக்கரையிலிருந்து சில மீட்டர் தூரத்தில் போடப்பட்டிருந்த போர்வெல் குழாய்களின் மூலமாக ஆற்றுநீரைத் தேவையான அளவுக்கு உறிஞ்சி முடிக்கும்வரை காவலிருப்பார்கள். போர்வெல் குழாய்களைப் போல் காட்சியளிக்கும் அவை உண்மையில் உறிஞ்சுவது நிலத்தடி நீரையல்ல. அதன் மறுபுறம் முடிவடைவது யமுனை ஆற்றுக்குள். யமுனை நதிக்குள் முடிவடையும் அந்த போர்வெல் குழாய்களிலிருந்து தண்ணீரை எடுத்துச்செல்ல 10,000 லிட்டர் கொள்ளளவு கொண்ட 20 லாரிகள் வரிசைகட்டி நின்றிருந்தன. அவையனைத்திலும் விடிவதற்குள் தண்ணீரை நிரப்பியாகவேண்டும். அது மே மாதம். கோடைக்காலத்தில் டெல்லி மக்களின் தண்ணீர்த் தேவை அவர்களுக்கு வழக்கத்தைவிட அதிகமான லாபத்தை ஈட்டுத்தரும். அவர்களின் பொன் முட்டையிடும் வாத்துதான் அந்த யமுனை நதி. நெடுஞ்சாலையை அடைந்தவுடன் வேகமெடுக்கும் அந்த லாரி டயர்கள் பெரிய பெரிய ஹோட்டல்கள், மால்கள், தொழிற்சாலைகள், குடியிருப்புகள், குடிசைகள் என்று டெல்லியின் 2.5 கோடி மக்களின் தண்ணீர்த் தேவையிலும் ஏதேனும் ஒருவகையில் பங்குவகித்துக் கொண்டிருக்கின்றன. அதன்மூலம் அதை ஓட்டுபவர்களும் அவர்களின் முதலாளிகளும் காசு பார்க்கிறார்கள்.

Sponsored


Sponsored


Photo Courtesy: FP

அத்தியாயம் 1          அத்தியாயம்  2            அத்தியாயம்   3           அத்தியாயம்   4

டெல்லியில் இந்திர பிரஸ்தா, சச்சிவாலயா பாலத்துக்கு அருகே மற்றும் காஷ்மிரி கேட் அருகே என்று மூன்று இடங்களில்தாம் யமுனை ஆற்றின் தண்ணீர் பயன்பாட்டுக்கு உகந்ததாக உள்ளது. மற்றப் பகுதிகளில் தொழிற்சாலைகளின் மாசுபாடுகளால் மிகவும் மோசமான நிலையில் குடிக்கத் தகுதியற்ற நீராகிவிட்டது யமுனை நீர். சுத்தமான தண்ணீர் கிடைக்கும் அந்த மூன்று பகுதிகளிலும் இவர்களைப் போன்ற மாஃபியாக்கள் குண்டர்களை வைத்துக்கொண்டு தண்ணீர் திருடுகிறார்கள்.

இவர்களின் செயல்கள் அனைத்துமே சட்டவிரோதமானவை. அவர்களின் போர்வெல்கள், அதன்மூலம் இரவுநேரத்தில் எடுக்கப்படும் தண்ணீர், அதை நிரப்பி வைக்கும் உரிமம் பெறாத லாரிகள், அதைப் பார்க்க மறுக்கும் அதிகாரிகள், பார்த்தவர்களைப் பேசாமலிருக்க வைக்கும் குண்டர்கள் அனைவருமே சட்டவிரோதமாகத்தான் செயல்படுகிறார்கள். இவர்கள் டெல்லி முழுவதும் நிரம்பியிருக்கிறார்கள். 2016-ம் ஆண்டில் டெல்லி மாநகராட்சி வெளியிட்ட அறிக்கையின்படி அங்கு குடிநீர் விநியோகம் நாளொன்றுக்கு 3,160,818,839 கோடி லிட்டர். இவர்களைப் போன்ற மாஃபியாக்களால் அதில் 783,580,239 லிட்டர் வழியிலேயே திருடப்படுகிறது. டெல்லியின் நான்கில் ஒரு பங்கு குடியிருப்புகள் குடிநீர் விநியோக வசதிகள் இல்லாமலே வாழ்ந்துவருகிறார்கள். மீதமிருக்கும் குடியிருப்புகளில் சில மணிநேரங்கள் மட்டுமே தண்ணீர் விநியோகிக்கப்படுகிறது. அதைச் சேமித்து வைத்து மிகச் சிக்கனமாகவே மக்கள் பயன்படுத்தவேண்டும். மிகக் குறைவான குடியிருப்புவாசிகளுக்கு மட்டுமே முழுநேர தண்ணீர் விநியோகம் சாத்தியமாக உள்ளது. அதனால் டெல்லிவாசிகள் வேறு வழியின்றித் தனியார் தண்ணீர் லாரிகளைத் தேடவேண்டிய நிர்பந்தத்துக்கு ஆளாகின்றார்கள். இந்நிலைக்கு ஆளாக்குவது தானே தண்ணீர் மாஃபியாக்களின் நோக்கமும். அப்போதுதான் அவர்கள் நிர்ணயிக்கும் விலைக்குத் தண்ணீரை விற்கமுடியும். நதிநீர் மட்டுமன்றி நகராட்சிக் குடிநீர்க் குழாய்களைத் துளைத்துத் திருடும் இவர்கள் இலவசமாக வழங்கவேண்டிய நகராட்சிக் குடிநீரையே லாபத்துக்கு விற்கிறார்கள்.

1866-ம் ஆண்டு பதிவுகளின்படி வெறும் 1,21,000 மக்கள்தொகை கொண்டிருந்த 3.2 சதுர கிலோமீட்டர் பரப்பளவாக இருந்த டெல்லியை விரிவாக்குவதற்கான முயற்சிகளை அப்போதைய ஆங்கிலேய அரசு மேற்கொண்டது. 1883-ல் தான் டெல்லியின் முதல் நகராட்சிக் குழு அமைக்கப்பட்டது. அதன்பிறகு, 1911-ம் ஆண்டு அதுவரை தலைநகரமாக இருந்த கல்கத்தாவைக் காலிசெய்து டெல்லிக்கு வந்தது பிரிட்டிஷ் இந்தியா அரசாங்கம். 1912-ம் ஆண்டு பட்டணத்தின் கட்டுமானங்களை வடிவமைப்பதற்காக ஒரு குழுவை நியமித்தனர். அதன்பிறகு 1916-ல் ரைசீனியா நகராட்சிக் குழுமத்தை (Raisinia Municipal Committee) அமைத்து டெல்லியில் நகராட்சி நிர்வாகத்தை அங்கீகரித்தார்கள். டெல்லி பிரிட்டிஷ் இந்திய அரசாங்கத்தின் முழுமையான தலைநகரமாக 1931-ல் மாறியது. அதன்பிறகு வந்த உலகப்போர் தேவைகளை அதிகப்படுத்தியது. அது அதிகமான தொழிற்சாலைகள் தோன்றுவதற்கு வித்திட்டது. அது தலைநகரத்தை நோக்கிப் பெரும்பாலான கிராம மக்களை ஈர்க்கவே டெல்லியின் மக்கள் தொகை அதிகரிக்கத் தொடங்கியது. தலைநகரத்தில் அதிகமான மக்கள் தொகை வாழிடக் குறைபாட்டுக்கு வித்திட்டது. நிர்வாகக் குழு அது சம்பந்தப்பட்டுத் தேவையான ஒழுங்குமுறைகளைச் செய்யத் தவறிவிட்டது. மக்கள் தொகை அதிகமானதன் விளைவாக உருவான நகர்ப்புறக் குடிசைப் பகுதிகளை அப்புறப்படுத்தவும், அவர்களுக்கிருந்த வசதிக் குறைபாடுகளை நிவர்த்தி செய்யவும் டெல்லி முன்னேற்ற இயக்கம் (Delhi Improvement trust) என்ற அமைப்பை ஆர்தர் பார்க் ஹ்யூம் (Arthur Parke Hume) என்பவர் நிறுவினார். ஆனால், அனுமதியற்ற குடியிருப்புகள் என்ற பெயரில் மக்களை அப்புறப்படுத்திவிட்டு அங்குச் சுத்தமான உயர்தரக் குடியிருப்புகளையே பாதுகாப்பானது என்ற பெயரில் அமைக்கவே அந்த இயக்கம் முயன்றது. அந்த முயற்சி மக்களிடம் கிளம்பிய எதிர்ப்புகளால் தோல்வியில் முடிந்தது.

டெல்லி நகராட்சிக் குழுவின் பெயர் 1957-ல் பெயர் மாற்றப்பட்டது. கடந்தாண்டுகளைவிட 1957-ல் கவனிக்கும்போது டெல்லியின் மக்கள் தொகை அபரிமிதமாகப் பெருகியது. 1941-ம் ஆண்டைவிட 107% அதிகமாகியிருந்தது. அப்போது மக்களுக்குத் தேவையான சுகாதாரமான வாழிடம், குடிநீர், கழிவு மேலாண்மை போன்ற எதுவுமே சரியாக இருக்கவில்லை. 1962 ஆண்டுக்கான டெல்லி மாஸ்டர் பிளானுக்கான திட்டங்களை வகுக்கும்போது 1960-ல் 62 லட்சம் மக்கள் தொகை கொண்டிருந்தது. அதில் சுமார் 5 லட்சம் மக்களுக்கு முறையான வாழிடம், தண்ணீர் வசதி என்று எதுவும் இருக்கவில்லை. அவர்கள் புறம்போக்கு நிலங்களில் வசிக்கத் தொடங்கினர். அவர்களின் தற்போதைய எண்ணிக்கை சுமார் 20 லட்சம் மக்கள். அந்த 20 லட்சம் மக்களும் பல வருடங்களாக நீர் விநியோகத்துக்கான அடிப்படை வசதிகள்கூட இல்லாமலே வாழ்ந்துவருகிறார்கள். 1993-ம் ஆண்டு ஒரு வக்கீல் குழு அந்த மக்களுக்குத் தேவையான அடிப்படை வசதிகளைச் செய்துதருவதில் அரசாங்கம் தவறிவிட்டதாகவும், அவர்களுக்கான அடிப்படை வசதிகளைச் செய்து தரவேண்டுமென்றும் கோரி வழக்குப் பதிவு செய்தார்கள். வருடங்கள் கடந்தும் அந்த வழக்கு நீதிமன்றத்தில் நடந்துகொண்டிருந்தது. அதுவரையிலும் அரசியல்வாதிகளின் வாக்குறுதிகளை நம்பி விடிவுகாலத்தை எதிர்நோக்கிக் காத்துக் கொண்டிருந்தவர்கள் அதன்பிறகு தாங்களே தங்கள் நீர்த்தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்வதற்கான வழிகளைத் தேடிப் பயணிக்கத் தொடங்கினார்கள். அவர்கள் தண்ணீர் அடிப் பம்புகளை அமைத்து நிலத்தடி நீரை எடுத்துப் பயன்படுத்தத் தொடங்கினார்கள். ஆனால், அது நீண்டகாலத்துக்குத் தாக்குப்பிடிக்கவில்லை. அப்பகுதியின் நிலத்தடி நீர் வற்றியது. மீண்டும் அவர்களுக்கான குடிநீர்ப் பற்றாக்குறை ஏற்பட்டது.

1998-ம் ஆண்டு டெல்லி குடிநீர் ஆணையம் நிலத்தடி நீர் குறைந்துவந்ததால் தனிப்பட்ட முறையில் நிலத்தடி நீர் எடுப்பதைத் தடை செய்தது. அதே சமயம் நகர்ப்புறக் குடிசை மக்களின் குடிநீர்ப் பற்றாக்குறையைத் தீர்ப்பதற்காகத் தண்ணீர் லாரிகளை இயக்குவதாக அறிவித்தது. அவை தண்ணீர் விநியோக வசதிகளில்லாத பகுதிகளுக்குக் குடிநீர் ஆணையத்திலிருந்து தண்ணீரை நிரப்பிச் சென்று இலவசமாக விநியோகிக்கும். குடிசைவாசிகள் வரிசையாக நின்று அவர்களுக்கென ஒதுக்கப்பட்ட அளவு தண்ணீரைக் குடங்களில் நிரப்பிக் கொள்ளவேண்டும். சில சமயங்களில் லாரிகள் பற்றாக்குறை ஏற்பட்டது. அது சமயங்களில் சரியான நேரத்துக்குக் கொண்டு செல்வதில் சிக்கல்களை உருவாக்கியது. அதனால் அரசாங்கம் தனியார் லாரிகளுக்கு டென்டர் மூலமாகத் தண்ணீர் விநியோகிக்கும் உரிமத்தை வழங்கத் தொடங்கினர். இப்படித்தான் தண்ணீர் மாஃபியாக்கள் வளர்வதற்கான வாய்ப்புகள் விதைக்கப்பட்டன. முதலில் அவர்கள் மக்களுக்குத் தண்ணீர் விநியோகிக்கும் உரிமத்தைப் பயன்படுத்தி தனியார்களுக்குச் சாதகமாக இயங்கினர். தனியார் நிறுவனங்களுக்கு அவர்களுக்கென நிர்ணயிக்கப்பட்ட தண்ணீரின் அளவே விநியோகிக்கப்பட்டன. அதுபோக மேலதிகமான தண்ணீர் தேவைப்படும் தனியார் நிறுவனங்களுக்கு மக்களின் குடிநீரை விற்கத் தொடங்கினர். மக்களுக்கு இலவசமாகக் கொடுப்பதைவிட இவர்களுக்கு விற்பதைச் சிறந்த வியாபாரமாகக் கருதினார்கள். அதை ஆதரிப்பதற்காக அதிகாரிகளுக்கும் லஞ்சமாக லாபத்தின் ஒரு பகுதி வழங்கப்பட்டது.
இப்படித்தான் தண்ணீர் மாஃபியாக்கள் தோன்றத் தொடங்கினார்கள். காலப்போக்கில் அவர்கள் சமூகத்தில் தண்ணீர் சார்ந்த வெற்றிடங்கள் அனைத்தையும் நிரப்பத் தொடங்கினர். மக்களின் குடிநீரை அவர்களுக்குக் கொடுக்காமல் நிறுவனங்களுக்கு விற்றுக் கொண்டிருந்தவர்கள், காலப்போக்கில் மக்களுக்குமே விற்கத் தொடங்கினார்கள். இப்போது இந்தத் தண்ணீர் மாஃபியாக்களின் வாடிக்கையாளர்கள் தண்ணீர் பற்றாக்குறையால் பாதிக்கப்படுபவர்கள் மட்டுமல்ல. பெரும் மால்கள், ஹோட்டல்கள், தனியார் நிறுவனங்களும்தாம். தங்கள் வாடிக்கையாளர்களுக்காகத் தினந்தோறும் நள்ளிரவில் நகராட்சிக் குழாய்களையும், யமுனை நதியையும் சுரண்டிக் கொண்டுதானிருக்கிறார்கள்.

டெல்லியின் மாஃபியாக்கள் யமுனை நதி மற்றும் உடைக்கப்படும் குழாய்களிலிருந்து தண்ணீரைத் திருடுவதற்கெனத் தனிக்குழுக்களை வைத்திருப்பதில்லை. அவர்கள் அதை ஏஜெண்டுகளிடம் வாங்குகிறார்கள். அந்த ஏஜெண்டுகள்தாம் யமுனை நதிக்கரையில் லாரிகளில் குண்டர்களின் துணைகொண்டு தண்ணீர் திருடிக் கொண்டிருந்தவர்கள். அவர்களிடமிருந்து ஒரு லாரி திருடப்பட்ட நீரை அதிகபட்சம் 500 ரூபாய்க்கு வாங்கும் மாஃபியாக்கள் அதை மக்களிடம் 2000 ரூபாய் வரை விற்கிறார்கள். லஞ்சம், லாரி பராமரிப்பு, ஓட்டுநர் சம்பளம் அனைத்தும் போக ஒரு லாரியின் ஒரு நாள் வருமானம் 7000 ரூபாய். மாத வருமானம் 2,10,000 ரூபாய். வேலை செய்வதற்கான திறன்கள் நிறைந்த ஒரு மனிதனின் சராசரி வருமானம் டெல்லியில் மாதம் 15,000 ரூபாய் மட்டுமே. இவர்களைப் போன்ற நூற்றுக்கணக்கான லாரிகள் டெல்லி முழுவதையும் ஆக்கிரமித்துள்ளது. டெல்லியின் தண்ணீர்த் தேவையை முடிவு செய்யக்கூடியவர்களாக அவர்களே இருக்கிறார்கள்.

Photo Courtesy: Jeong In Seo

நள்ளிரவில் சட்டவிரோதமாக டெல்லியின் ஒரு ஷாப்பிங் மாலுக்கு விநியோகிக்கும் தண்ணீர் மாஃபியா

திருட்டு, அனுமதியில்லாமல் தண்ணீர் எடுத்தல், குழாய் சேதமடைந்து கவனிக்கப்படாமல் வீணாகும் தண்ணீர் போன்ற காரணங்களால் மொத்தப் பொது விநியோகத்தில் 60% தண்ணீர் மக்களைச் சென்றடைவதில்லை. 2010-ம் ஆண்டின் உலக வங்கி ஆய்வறிக்கையின்படி நிலத்தடி நீரே இந்தியாவின் வருங்காலத் தண்ணீர் தேவையில் 85% பங்கு வகிக்கும். ஆனால், அதையும் நாம் தற்போதே எடுத்துக் கொண்டிருக்கிறோம். அளவுக்கு அதிகமான பயன்பாட்டினால் டெல்லியின் நான்கில் மூன்று பங்கு நிலத்தடி நீர்த்தேக்கங்கள் வற்றிவிட்டதாக 2014-ம் ஆண்டு டெல்லி அரசாங்கம் ஓர் அறிவிப்பை வெளியிட்டது. இந்தியன் வாட்டர் டூல் 2.0 (Indian Water Tool 2.0) என்ற இணையதளத்தின் தரவுகள்படி இந்தியாவில் சுமார் 10 கோடிபேர் அதீதத் தண்ணீர்ப் பற்றாக்குறையான பகுதிகளில் வாழ்ந்துகொண்டிருக்கிறார்கள். தண்ணீர் மாஃபியாக்கள் இந்த நிலையை இன்னும் மோசமாக்கிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அரசு சார்பில் இவர்களைத் தடுக்க அவ்வப்போது முயற்சிகள் எடுக்கப்படுகின்றன. ஆனால், இவர்கள் ஒரே பகுதியிலிருப்பவர்கள் அல்ல. பல்வேறு குழுக்களாகப் பிரிந்து கிடக்கிறார்கள். ஒன்றிரண்டு பெரிய குழுக்களைப் பிடித்தாலும். அவர்களைச் சார்ந்திருந்த சிறு குழுக்கள் தங்கள் வேலையைச் செவ்வனே செய்துகொண்டிருக்கிறார்கள்.



Trending Articles

Sponsored