ருக்மிணி, சத்யபாமாவின் கர்வத்தை பகவான் கண்ணன் எப்படிப் போக்கினார் தெரியுமா? #FeelGoodStory



Sponsored



கவான் கண்ணன் ருக்மிணி - சத்யபாமா சமேதராக  துவாரகையில் அருளாட்சி செய்துகொண்டிருந்த காலம் அது. கண்ணன் சாட்சாத் தெய்வத்தின் அவதாரமல்லவா? எனவே, தன்னுடைய கருணைத் திறத்தை எடுத்துக் காட்ட எத்தனையோ லீலைகளை பகவான் நிகழ்த்தியிருக்கிறார். அவற்றுள் தூய பக்தியின் இயல்பை, இலக்கணத்தை எடுத்துச் சொல்லும் சம்பவம் இது...

ருக்மிணிக்கும் சரி, சத்யபாமாவுக்கும் சரி பகவான் கண்ணனிடம் தங்களை விடவும் அன்பும் பக்தியும் கொண்டவர் வேறு யாரும் இருக்க முடியாது என்ற கர்வம் ஏற்பட்டுவிட்டது. என்னதான் பகவானின் பக்தர்களானாலும், அவர்களுக்கு கர்வம் வந்துவிடும்போது பக்தியின் தரம் தாழ்ந்துவிடுகிறது. அவர்களிருவரும் கொண்ட கர்வத்தைப் போக்கத் திருவுள்ளம் கொண்டார் கண்ணன்.

Sponsored


ஒருநாள், துவாரகையில் கடுமையான தலைவலி வந்துவிட்டதுபோல் துடித்துக்கொண்டிருந்தார் கண்ணன். ருக்மிணியும் சத்யபாமாவும் கலங்கிவிட்டனர். அரண்மனை வைத்தியர்கள் வந்து பார்த்து சிகிச்சை செய்தும்கூட கண்ணனின் தலைவலி தீரவேயில்லை. என்ன செய்வதென்றே புரியாமல் தவித்தனர். 

Sponsored


அந்த நேரம் பார்த்து நாரதர் அங்கு வந்து சேர்ந்தார். பகவானுக்கே தலைவலி என்றால் அதில் ஏதோ விஷயமும் கூடவே விஷமமும் இருக்கும் என்பது நாரதருக்குப் புரிந்துபோனது. ஆனாலும், அவரும் செய்வதறியாமல் திகைத்து நின்றார்.

தலைவலியால் துடிப்பதுபோல் நடித்துக்கொண்டிருந்த பகவான் கண்ணன், ''என்ன, எல்லோரும் என் வேதனையைப் பார்த்துக்கொண்டு சும்மா நிற்கிறீர்கள்? என் தலைவலியைத் தீர்க்கும் மருந்து உங்கள் யாரிடமும் இல்லையா? என்று கேட்டார் கண்ணன்.

''சுவாமி, பிணியும் நீங்கள்தான் - பிணிக்கு மருந்தும் நீங்கள்தான். தெரிந்துகொண்டே தெரியாதது போல் கேட்கிறீர்களே. உங்கள் தலைவலியைப் போக்கும் மருந்து எதுவென்று நீங்களே கூறிவிடுங்கள். கொண்டு வந்து குணப்படுத்திவிடுகிறோம்'' என்று கூறினர்.
''என்னுடைய கடுமையான தலைவலி தீரவேண்டுமென்றால், அதற்கு ஒரே மருந்துதான் உள்ளது. என்னிடம் உண்மையான பக்தியும் அன்பும் கொண்ட அடியார் ஒருவரின் பாததூளி (காலடி மண் துகள்கள்) பட்டால் என் தலைவலி தீரும்'' என்றார். 
அவர் அப்படிக் கூறியதுமே எல்லோருமே தயங்கினர். அவர்கள் எல்லோருக்கும் கண்ணனிடம் அன்பும் பக்தியும் இருந்தாலும்கூட, தங்கள் பாத தூளிகளை பகவானின் நெற்றியில் வைப்பது என்பதை ஒத்துக்கொள்ள முடியவில்லை. 

'பகவானின் பாததூளிகளை நெற்றியில் இட்டுக்கொண்டால் அது பவித்ரமானது. அதனால் புண்ணியமும், பகவானின் திருவடிகளை அடையும் பாக்கியமும் கிடைக்கும். ஆனால், நம்முடைய பாததூளிகளை பகவானின் நெற்றியில் வைத்தால், பெரும் பாவமல்லவா நம்மைச் சேரும்' என்றெண்ணி தயங்கினார்கள். 

பகவானின் பார்வை இப்போது நாரதர் பக்கம் திரும்பியது. நாரதர் மெள்ளத் திரும்பி ருக்மிணியைப் பார்த்தார். ருக்மிணியோ சத்யபாமாவைப் பார்த்தாள். ஒருவரையொருவர் பார்த்துக்கொண்டார்களே தவிர, யாருக்கும் தங்கள் பாததூளிகளை எடுத்து பகவான் கண்ணனின் நெற்றியில் இடுவதற்குத் துணிவில்லை.

நாரதருக்கோ இரண்டு வகையில் பயம். தன்னுடைய பாத தூளியை பகவானின் நெற்றியில் இட்டு, அதனால் தான் நரகத்துக்குப் போய்விடக்கூடாதே என்ற அச்சமும், அப்படி நெற்றியில் இட்டும் பகவானின் தலைவலி தீரவில்லையென்றால், எங்கே தன்னுடைய பக்தி பொய்யென்று ஆகிவிடுமோ என்ற அச்சமும் அவரைத் தயங்கச் செய்தது. 

இவர்கள் இப்படியெல்லாம் யோசித்துத் தயங்குவதைக் கண்ட பகவான், ''சரி, உங்களில் யாரும் உங்கள் பாததூளியைத் தராவிட்டாலும் பரவாயில்லை. அது நீங்கள் என்னிடம் காட்டும் மரியாதையைத்தான் குறிக்கிறது'' என்றவர் நாரதரைப் பார்த்து,

''நாரதரே, நீங்கள் நேராக பிருந்தாவனம் செல்லுங்கள். கோபியர்களைப் பாருங்கள். நான் இங்கே தலைவலியால் துடித்துக்கொண்டிருப்பதையும், அதற்கு உரிய மருந்தையும் அவர்களிடம் கூறுங்கள். என்னிடம் பக்தி கொண்ட யாராவது பாததூளியைத் தந்தால் வாங்கிக்கொண்டு வாருங்கள்'' என்று கூறியனுப்பினார்.

நாரதரும் பிருந்தாவனத்துக்குச் சென்றார். நாரதரைக் கண்டதுமே அவரைச் சூழ்ந்துகொண்ட கோபியர்கள், அவர் துவாரகையிலிருந்து வருகிறார் என்பதைத் தெரிந்துகொண்டு, ''நாரதரே, பகவான் கண்ணன் நலமாக இருக்கிறாரா?'' என்று அன்பு மேலிட விசாரித்தனர். 
துவாரகையில் பகவான் கண்ணன் தலைவலியால் துடித்துக்கொண்டிருப்பதாகவும், அதற்குரிய மருந்தான பாததூளியைப் பெற்றுச் செல்லவும் தாம் வந்திருப்பதாகக் கூறினார். 

நாரதர் இப்படிக் கூறியவுடனே கோபியர்களால் தாங்கமுடியவில்லை. பலருக்கு மயக்கமே வந்துவிட்டது. அவர்களின் கண்களிலிருந்து கண்ணீர் ஆறாகப் பெருகியது. பிறகு தங்களை ஒருவாறு தேற்றிக்கொண்டவர்கள், பகவானின் தலைவலி தீருவதற்குத் தங்கள் பாததூளிகளைத் திரட்டித் தர முன்வந்தார்கள். ராதையின் கட்டளைப்படி கோபியர்களில் ஒருத்தி தன் மேலாடையை எடுத்துக் கீழே விரித்தாள். மற்ற கோபியர்கள் அனைவரும் அந்தத் துணியை மிதித்துக்கொண்டு ஓடினர். பிறகு அந்த ஆடையில் குவிந்த பாததூளிகளை ஒரு மூட்டையாகக் கட்டி நாரதரிடம் கொடுத்து, ''நாரதரே, இதோ எங்கள் பாததூளிகள் அடங்கிய மூட்டை.... எங்களில் யார் உண்மையான பக்தை என்பது தெரியாது. எனவே, எல்லோருடைய பாததூளிகளையும் சேர்த்துத் தந்திருக்கிறோம். உடனே துவாரகைக்குச் சென்று பகவானின் நெற்றியிலிட்டு அவருடைய வேதனையைத் தீருங்கள்'' என்றாள் ராதை. 

அதற்கு நாரதர், ''நீங்கள் எவ்வளவு பெரிய பாவம் செய்கிறீர்கள் தெரியுமா? உங்கள் பாததூளிகள் பகவானின் தலையில் படுவது பெரும் பாவமல்லவா? அதனால் நீங்கள் நரகத்துக்குச் செல்ல நேரிடுமே. அப்படியிருந்தும் இந்தப் பாவத்தை இத்தனை துடிப்புடனும் ஆர்வத்துடனும் செய்கிறீர்களே?'' என்று கேட்டார்.

அதற்கு ராதை, ''நாரதரே, நாங்கள் நரகத்துக்குச் சென்றாலும் கவலையில்லை. பகவானின் தலைவலி தீர்ந்து, அவர் சுகமடைந்தால் அதுவே எங்களுக்குப் போதும்'' என்று கூறினாள்.

நாரதருக்குத் தெளிவு பிறந்தது. கோபியர்களின் பாததூளிகள் அடங்கிய மூட்டையை எடுத்துக்கொண்டு துவாரகைக்குச் சென்றார். பகவானிடம் கொடுத்தார். பிருந்தாவனத்தில் நடந்ததை விவரித்தார். கண்ணன்,  நாரதர் கொடுத்த மூட்டையைப் பிரித்து அதிலிருந்த பாததூளியை எடுத்துத் தன் நெற்றியில் இட்டுக்கொண்டார்.

'தங்களில் யாருக்கு கண்ணனிடம் அதிக அன்பும் பக்தியும் இருக்குமென்று தெரியாது' என்று கூறிய கோபியர்களின் அடக்கமும், 'தாங்கள் நரகத்துக்குச் செல்ல முடிந்தாலும் பரவாயில்லை. கண்ணனின் தலைவலி தீர்ந்தால் போதும்' என்று கண்ணனிடம் அவர்கள் கொண்ட பக்தி மற்றும் அன்பின் உயர்வைக் கண்டு, ருக்மிணியும் சத்யபாமாவும் தாங்கள் கொண்டிருந்த கர்வத்தை விட்டனர்.



Trending Articles

Sponsored