பேச்சுவார்த்தை மூலம் தீர்வுகண்ட நாடுகள்! காவிரி கைவிரிக்கப்பட்ட கதை! அத்தியாயம் - 10



Sponsored



1956-ம் ஆண்டு, மாநிலங்களின் மறுசீரமைப்புக்குப் பின் கர்நாடக அரசு, 1959-ம் ஆண்டிலேயே ஒப்பந்த மீறல்களைத் தொடங்கிவிட்டது. மத்திய அரசுக்கும் தமிழக அரசுக்கும் தெரியாமலேயே, காவிரிக்குக் குறுக்கே கர்நாடக அரசு அணைகளைக் கட்டும் பணியில் ஈடுபட்டது. அதிலும் குறிப்பாக, கர்நாடக அரசு தனது நீர்த்தேக்கங்களை எல்லாம் டிட்டன்சன் ரிசர்வாயராகக் (Detention Reservoir) கட்ட ஆரம்பித்தது.

இந்தக் கட்டுரையின் முந்தைய அத்தியாயத்தைப் படிக்க இங்கு க்ளிக் செய்யவும்...

Sponsored


இரண்டு வகை நீர்த்தேக்கங்கள்! 

Sponsored


நீர்ப்பாசனத்தில் இரண்டு வகையான நீர்த்தேக்கங்கள் கட்டப்படுகின்றன. ஒன்று, டிட்டன்சன் ரிசர்வாயர்; மற்றொன்று, ரிட்டன்சன் ரிசர்வாயர் (Retention Reservoir). ஆற்றில் எவ்வளவு தண்ணீர் வருகிறதோ, அவற்றையெல்லாம் தேக்கிவைத்துக்கொள்ளும் வகையில் கட்டப்படுவது டிட்டன்சன் ரிசர்வாயர். இந்த முறைப்படிதான் கர்நாடக அரசு அணைகளைக் கட்டியது. இதன்படி பார்த்தால், விருப்பமிருந்தால் தமிழகத்துக்குத் தண்ணீர் கொடுக்கலாம்; இல்லையென்றால் கொடுக்காமலேயே இருந்துவிடலாம். ஆனால், ரிட்டன்சன் ரிசர்வாயர் வகையில் கட்டப்படும் நீர்த்தேக்கங்களில், குறிப்பிட்ட காலத்துக்கு மட்டுமே தண்ணீரைத் தேக்கிவைக்க முடியும்; முழுவதும் தேக்கிவைப்பதில்லை. வெள்ளம் வந்தால் தேக்கிவைத்துவிட்டு, தேவையானபோது திறந்துவிடுவதே ரிட்டன்சன் ரிசர்வாயர் ஆகும். 

காவிரி நதிநீர்குறித்து கர்நாடக அரசுடனான பேச்சுவார்த்தையில் எந்த முன்னேற்றமும் ஏற்படாததால், தமிழக அரசு மத்திய அரசின் உதவியை நாடியது. மேலும் தமிழக அரசு, காவிரிப் பிரச்னைக்குத் தீர்வுகாண நடுவர் மன்றம் ஒன்றை அமைக்கும்படி மத்திய அரசிடம் கோரிக்கை வைத்தது. இதையடுத்து, இந்திய அரசியல் சாசனப் பிரிவு 262-ன்படி 1956-ல் மாநிலங்களுக்கிடையிலான நதிநீர் தாவாச் சட்டம் இந்திய நாடாளுமன்றத்தில் நிறைவேற்றப்பட்டது. 

1956-ன் மாநிலங்களுக்கிடையிலான நதிநீர் தாவாச் சட்டம், நதிநீர்ப் பகிர்வை முன்வைத்து இந்தியாவின் இரண்டு அல்லது அதற்கு மேற்பட்ட மாநிலங்களுக்கு இடையில் பிரச்னைகள் ஏற்படும் பட்சத்தில் பேச்சுவார்த்தைமூலம் தீர்வு காணப்படும். மத்திய அரசின் முன்னிலையில், சம்பந்தப்பட்ட மாநில அரசுகள் பேச்சுவார்த்தைகள் நடத்தும். ஒருவேளை, அந்தப் பேச்சுவார்த்தை தோல்வியடையும் பட்சத்தில், தீர்ப்பாயம் அமைக்கும் நடவடிக்கைகளை மத்திய அரசு எடுக்கும். நதிநீர்த் தகராறு 1956-ன் அடிப்படையில் தீர்ப்பாயம் அமைக்க மத்திய அரசு முடிவெடுத்ததும், அதுதொடர்பான அறிவிக்கை அரசிதழில் வெளியிடப்படும். 

உலக அளவில் தீர்வு!

உலக வரலாற்றில் இதுவரை, தண்ணீருக்காக நடந்த பேசப்படும் யுத்தம் ஒன்று உண்டென்றால், அது 4,500 ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் யூப்ரடிஸ் டைக்ரிஸ் தண்ணீருக்காக இரு அரசுகளுக்கிடையே நடைபெற்ற யுத்தமாக மட்டும்தான் இருக்கும். உலக வரலாற்றைப் பொறுத்தவரை, அநேகமாக 3,600-க்கும் மேற்பட்ட ஒப்பந்தங்கள் பேச்சுவார்த்தையில் ஏற்பட்டுள்ளன. நைல் நதி தொடர்பாக எகிப்து மற்றும் சூடான் ஆகிய நாடுகளுக்கிடையேயும், தான்யூப் நதி தொடர்பாக ஆஸ்திரியா - துருக்கி நாடுகளுக்கிடையேயும், தென் கிழக்கு ஆசியாவில் பாயும் மேகாங் நதி தொடர்பாக தாய்லாந்து, வியட்நாம், கம்போடியா, லாவோஸ் ஆகிய நாடுகளுக்கிடையேயும், ரைன் நதி தொடர்பாக ஜெர்மனி - பிரான்ஸ் நாடுகளுக்கிடையேயும் பேச்சுவார்த்தை நடத்தப்பட்டு தீர்வு காணப்பட்டுள்ளது.

மேலும், உலக அளவில் ஜோர்டான் நதி தொடர்பாக இஸ்ரேல், பாலஸ்தீனம், ஜோர்டான் ஆகிய நாடுகளுக்கிடையேயும், யூப்ரடிஸ் நதி தொடர்பாக துருக்கி, சிரியா, ஈராக் ஆகிய நாடுகளுக்கிடையேயும், கொலம்பியா நதி தொடர்பாக கனடா - அமெரிக்கா ஆகிய நாடுகளுக்கிடையேயும் பேச்சுவார்த்தை நடத்தப்பட்டு, அதன்மூலம் தீர்வுகாணப்பட்டிருக்கிறது. இதுதவிர, நைஜர், செனகல் நதி தொடர்பாகவும், அஸ்வான் நதி தொடர்பாகவும் ஆப்பிரிக்காவில் பேச்சுவார்த்தைமூலம் தீர்வுகாணப்பட்டிருக்கிறது.

அமெரிக்க ஒன்றியத்தின் ஏழு மாநிலங்களுக்கிடையில் கீழ்ப்படுகைப் பகுதிகளின் சாகுபடி உரிமைகுறித்த பிரச்னை எழுந்தபோது,          1933-ம் ஆண்டு தென்னீசிய படுகை ஆணையம் அமைத்து அமெரிக்கா தீர்வுகண்டது. அதேபோல, தனுபி ஆறு குறித்து எட்டு ஐரோப்பிய நாடுகளிடையே பிரச்னை எழுந்தபோது, தனுபி ஆணைக்குழு அமைத்து தீர்வு காணப்பட்டது. இவை எல்லாவற்றிலும் கீழ்ப்படுகை நாடுகளின் பாசனம், ஒரு சென்ட் நிலம்கூட குறைக்கப்படவில்லை என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. உலக நாடுகளைத் தவிர, இந்தியாவிலேயே பல நதிகள் பேச்சுவார்த்தைமூலம் தீர்வுகாணப்பட்டிருக்கின்றன. 

இந்திய அளவில் தீர்வு!

குறிப்பாக, 1960-ம் ஆண்டு செப்டம்பர் 19-ம் தேதி, அப்போதைய இந்தியப் பிரதமர் ஜவஹர்லால் நேருவும், பாகிஸ்தான் முன்னாள் பிரதமர் அயூப் கானும் உலக வங்கி அதிகாரிகள் முன்னிலையில், சிந்துசமவெளி உடன்படிக்கையை ஏற்படுத்திக்கொண்டனர். இந்த ஒப்பந்தத்தில் சிந்து, ஜீலம், செனாப் ஆகிய நதிகள் பாகிஸ்தானுக்கு என்றும், ரவி, பியாஸ், சட்லெஜ் ஆகியவை இந்தியாவுக்கு என்றும் உடன்பாடானது. மேலும், சிந்து நதியில் திரளும் நீர் 80.52 சதவிகிதம் பாகிஸ்தானுக்கு என நிர்ணயிக்கப்பட்டது. அத்துடன், வடிநிலப் பகுதியில் திரளும் நீர் முழுவதும் பாகிஸ்தானுக்கு என்று ஒப்பந்தம் குறிப்பிடுகிறது. இதுதவிர, பாகிஸ்தானின் விவசாய சாகுபடிக்காக, அந்த நாடு அணை கட்டிக் கொள்வதற்கு 6.2 கோடி ரூபாயை வழங்க இந்தியா ஒப்புக்கொண்டது. சர்வதேச தண்ணீர் பகிர்வுச் சட்டத்தில், இது ஒரு மைல்கல் என்று சொல்லப்படுகிறது.

அதேபோல, கங்கை நதியைப் பகிர்ந்துகொள்வது தொடர்பாக, மேற்குவங்க பராக்கா அணைகுறித்து 1996-ம் ஆண்டு டிசம்பர் 12-ம் தேதி, இந்தியாவும் பாகிஸ்தானும் ஓர் உடன்பாடு செய்துகொண்டன. தவிர, நேபாளத்துடன் இந்தியா ஆற்று நீர் படுகைகளிலும் ஒப்பந்தம் கண்டுள்ளது என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. இவையெல்லாம், இந்தியாவுக்கும் அண்டை நாடுகளுக்கும் ஏற்பட்ட ஒப்பந்த நடவடிக்கைகள் என்றால், இந்தியாவுக்குள் இருக்கும் மாநிலங்களிலேயே பல பிரச்னைகள் பேச்சுவார்த்தைமூலம் தீர்வு காணப்பட்டுள்ளன. 

முசாக்கந்த் திட்டத் தகராறு தொடர்பாக, உத்தரப்பிரதேசம் - பீகார் ஆகிய மாநிலங்களுக்கிடையேயும், பாலாறு தொடர்பாக தமிழ்நாடு - கர்நாடக மாநிலங்களுக்கிடையேயும், துங்கபத்ரா உயர்மட்ட கால்வாய் திட்டத் தகராறு தொடர்பாக கர்நாடகம் - ஆந்திர மாநிலங்களுக்கிடையேயும், ரவி, பியாஸ் நதிநீர் ஒதுக்கீடு தொடர்பாக பஞ்சாப், ராஜஸ்தான், ஜம்மு காஷ்மீர் ஆகிய மாநிலங்களுக்கிடையேயும், சுபர்நரேகா நதிநீர்ப் பங்கீடு தொடர்பாக பீகார், ஒடிசா, மேற்கு வங்கம் ஆகிய மாநிலங்களுக்கிடையேயும், ஜம்னி அணைக்கட்டு தொடர்பாக உத்தரப்பிரதேசம், மத்தியப்பிரதேச மாநிலங்களுக்கிடையேயும், மகி நதிநீர் தொடர்பாக குஜராத், ராஜஸ்தான் மாநிலங்களுக்கிடையேயும், பரம்பிக்குளம்-ஆழியாறு பாசனத் திட்டம் தொடர்பாக கேரளா, தமிழ்நாடு மாநிலங்களுக்கிடையேயும் என உள்நாட்டில் செய்துகொள்ளப்பட்ட உடன்பாடுகளின் பட்டியல் நீண்டுகொண்டே போகிறது. ஆனால், காவிரி விவகாரத்தில் மட்டும் பேச்சுவார்த்தைமூலம் தீர்வுகாண்பது என்பது தலைகீழாக மாறிவிட்டதுதான் வேடிக்கை.

- காவிரி பாயும்...



Trending Articles

Sponsored