கலைடாஸ்கோப் - 37

இத்தொடரின் மற்ற பாகங்கள்:
எண்ணம் வண்ணம்: சந்தோஷ் நாராயணன்

“காலம், உருவம் இல்லாதது என எல்லோரும் நம்பிக்கொண்டிருக்கிறார்கள்... முட்டாள்கள்” எனச் சிரித்தார் புரொஃபசர் நானா. அந்த மலைக்கிராமத்தில் தனிமையில் இருந்த ஆய்வகத்தின் மரச் சுவர்களில் அவர் சிரிப்பு, முட்டிமோதிச் சுழன்றது.

 புதிதாக வேலைக்குச் சேர்ந்த பணியாளன், அவரை அப்பாவியாகப் பார்த்தான். கரிய முகத்தில் அவன் கண்கள் ஆச்சர்யமாக விரிந்தன.  

 “டேய்... என்ன பார்க்கிற? உன் பெயரை மறந்துட்டேன். நீ மலைக்கிராமத்தான். உனக்குப் புரியுமானு தெரியாது” என நிறுத்திய நானா, அவன் அருகில் முகத்தைக் கொண்டுவந்து, “ஆனாலும் சொல்றேன்... காலத்தை சிறு சிறு உருண்டைகளாக மாற்றிச் சேமிக்கும் நுட்பத்தை வெற்றிகரமாக இன்று கண்டுபிடித்திருக்கிறேன். சில நூறு வருடங்கள்கூட சின்ன குலோப்ஜாமூன் அளவுக்கே பாட்டிலுக்குள் கிடக்கிறது பார்” என்றார்.

அவன் பார்த்தான்.

பாட்டிலை அவன் கைகளில் கொடுத்தார். அவன் அப்பாவியாக வாங்கிக்கொண்டான்.

புரொஃபசர் சிரித்தபடி ஜன்னலுக்கு வெளியே தெரியும் மலைகளைப் பார்த்தபடி சொன்னார், “இந்த வருட நோபல் பரிசு எனக்குத்தான். நவ், தி டைம் இஸ் இன் மை கன்ட்ரோல். என் உள்ளங்கையில் காலம்.”

திரும்பிப் பார்த்தபோது பணியாளன் கடைசி உருண்டையையும் வாயில் போடுவதைக் கண்டு எகிறி, அவன் அருகில் வந்தார் நானா.

“அடேய்…” என்றபடி சட்டை அணியாத அவன் கரிய தோள்களை எட்டி உலுக்கியபடி கத்தினார்... “என் கண்டுபிடிப்பு எல்லாம் போச்சே. யார்டா நீ… உன் பேர் என்ன சொன்ன..?”

அவன், அவரை விடுவித்துக்கொண்டு நிதானமாக ஏப்பம் விட்டான். பிறகு, தன் உயரமான உடலைக் குனிந்து நானாவைப் பார்த்துவிட்டுச் சொன்னான்... “என்னை ஊரில் எல்லோரும் `காலன்'னு சொல்வாங்க!”

Do you like the story?

Please Appreciate the Author by clapping!

Editor’s Pick

மாதத்திற்கு 7 எக்ஸ்க்ளுசிவ் கட்டுரைகள் படிக்க லாகின் செய்யுங்கள்அனைத்து எக்ஸ்க்ளுசிவ் கட்டுரைகளையும் படிக்க சந்தா செய்யுங்கள்