உப்பு டப்பாவில் கெட்டியான கண்ணீர்

கவிதை:நரன், ஓவியம்: எஸ்.ஏ.வி.இளையபாரதி

`மலையென்பது மிகப்பெரிய கல்...
கல்லென்பது மிகச்சிறிய மலை'
குழந்தைகள் பாட நோட்டில் வரைந்த மலையை
டெண்டர் எடுத்திருக்கிறார் என் தந்தை.

`இசை மாபெரும் மலமிலக்கி'
சங்கிலியால் பிணைக்கப்பட்ட பணக்கார வயோதிக
டாபர்மென் வகை நாய்களின் முன்னால்
பியானோ வாசிக்கிறாள் அம்மா.

`குழந்தைகளின் இதழ்களிலும் கண்களிலும் ஒளிரும்
தெய்வீகத்தன்மை அணைந்தேவிட்டது.’
கையில் காசு இல்லாமல் மருந்தகத்தில்
வலிநிவாரணி வாங்கச் சென்ற இளைய தங்கையை அணைத்து
முத்தமிடுகிறான் கடைச்சிப்பந்தி.

`தரையிலிருந்து வீங்கியிருக்கின்றன கல்லறைகள்.'
வீடு திரும்புகையில் கல்லறை மீது நடப்பட்டிருந்த
மரச்சிலுவைகளை உருவிக்கொண்டு வந்தாள் அம்மா
அடுப்பெரிக்கக் கட்டைகள் வேண்டும்.

`சீனியை இனிப்பு உப்பாய்க் கருதக் கேட்போம்.'
வெகுநாட்களாயிற்று தீ பார்க்காத அடுப்பு
பூனை உறங்குகிறதில்
சத்தமில்லாமல் அடுப்பை மூட்டினாள்.

`கருகும் முடியின் வாசனை அலாதியானது.'
அறிய உண்மை...
நெருப்பில் எரிபடுகையிலும் பூனை
மியாவ்... மியாவ்... என்றே கத்துகிறது.

`உப்பு டப்பாவில் கெட்டியான கண்ணீர்.'
வெந்த கறியில் உப்பிடத் துப்பில்லை
அவள் நெற்றியில் வழிந்த வியர்வையை
நாவால் வழித்துக்கொள்வோம்.

`விதைகளற்ற fruits: seedless மனிதர்கள்.'
விதைகளோடு உண்ணத் துணிபவனின் தொண்டைக்குழியில்
விரல் நுழைத்து விதையை எடுத்துவந்து விதை. 
ஏழை இந்தியக் குழந்தையே...
13 ஆண்டுகள் காத்திருக்க வேண்டும் நீ
ஒற்றை ஆப்பிள் கனிக்காய்.

Do you like the story?

Please Appreciate the Author by clapping!

Editor’s Pick

மாதத்திற்கு 7 எக்ஸ்க்ளுசிவ் கட்டுரைகள் படிக்க லாகின் செய்யுங்கள்அனைத்து எக்ஸ்க்ளுசிவ் கட்டுரைகளையும் படிக்க சந்தா செய்யுங்கள்