தம்பி

பவா செல்லதுரை

ரோட்டுக்கும் திண்டிவனத்துக்கும் இடையே ஏதோ ஒரு பெயர் தெரியாத இடத்தில் ஓர் அசோக மரத்தடியில் இருந்து இதை எழுத நேர்ந்த துரதிர்ஷ்டம் பிடித்த நாள் இந்த ஞாயிற்றுக்கிழமை. தன் வாழ்நாள் எல்லாம் அதைக் கண்டு ஓடி ஒளிந்த ஒரு குழந்தையிடம் போய், ஈவுஇரக்கமின்றி தன் சகல அலங்காரங்களையும் காட்டி நின்றிருக்கிறது மரணம்.

41 வயதுக்குள் முத்துக்குமார் அடைந்த உயரமும், அவன் மீது விழுந்த வெளிச்சமும் அவனாலேயே நம்ப முடியாதவை.அடர்மழை பிடித்துப் பெய்த ஒரு முன்னிரவில், தன் நண்பன் நந்தலாலாவோடு என் வீட்டுக்கு நனைந்த உடம்போடு வந்து நின்று, `ஒரு துண்டு கொடுண்ணே... என் பெயர் முத்துக்குமார். என் `தூர்’ கவிதையை நீ எல்லா மேடைகளிலும் சொல்றியாமே... இதோ இப்போ எனக்கும் சொல்லு...' என்ற கணம், அண்ணன் தம்பிகள் அற்ற என் வாழ்வில், அவனுக்கும் அந்த இடம் தரப்பட்டது.

நானும் ஷைலஜாவும், எங்கள் கைபேசி பெயர் சேகரிப்பில் அவன் எண்ணை `தம்பி’ என்றே பதிந்திருக்கிறோம். எதில் இருந்தும் சட்டென விலகி, தனித்திருப்பதையே எப்போதும் அவன் விரும்புவான். அந்த வெள்ளெலி உணவு சேகரிக்கவே வயல் வரப்புகளில் மேயும். மற்றபடி அது தன் ஈரம் படர்ந்த பொந்துக்குள்தான் எப்போதும் இருக்க விரும்பும். தன் மூன்றரை வயதில் பள்ளியில் இருந்து பாதியில் வீட்டுக்கு, தன் மாமாவின் சைக்கிளில் அழைத்துவரப்பட்டு, வீட்டு வாசலில் அம்மாவின் உடல் பூமாலைகளுக்கு இடையே கிடத்தப்பட்டதை வெறித்துப் பார்க்கப் பார்க்க, யாரோ ஓர் அத்தையால் கைபிடித்து அழைத்துப் போகப்பட்டு, ஒரு கரும்புத்துண்டு கையில் திணிக்கப்பட்ட நாளில், அவன் இந்த வாழ்வில் எல்லா கசப்புகளையும் ஏதோ ஓர் இனிப்புச் சுவைகொண்டு ஏமாறக் கற்றுக்கொடுக்கப் பட்டவன்.

புத்தகங்களை மட்டுமே தன் வாழ்நாளில் ஒரே சொத்தாகப் பாவித்த தன் அப்பாவின் நிழல்தான், இன்றளவும் அவன் தேகத்தின் மேல் படிந்திருப்பது. முத்துக்குமாரின் பால்யம் அம்மாவின் மடியற்றது; அப்பாவின் பேரன்பைத் தாங்க முடியாதது. தன் வயதையொத்த நண்பர்களால் குதூகலமான உலகுக்கு அழைத்துச்செல்லப்பட்டது. ஆனாலும் அவன் வசிப்பிடம் அந்த எலிப் பொந்துதான்.

வளர்ந்து ஆளான பிறகு அவன் ஷைலஜாவை `அக்கா... அக்கா...’ என வாய் நிறைய அழைத்தாலும், அவளுக்கான இடம், அவன் அம்மாவுடையது என்பதை அவர்கள் இருவருமே அறிந்திருந்தார்கள்.
பிறந்து எட்டு மாதங்கள்கூட இன்னும் நிறையாத தன் மகள் கருவில் உருவாகிவிட்டாள் என்ற செய்தியை ஓர் அதிகாலையில், `அக்கா... எனக்கு ஒரு ஆனந்த யாழி பிறக்கப்போறா...' என அவன் அவளுக்கே முதன்முதலாகச் சொன்னான்.

நானறிந்து அவன் அப்பா அவனை இறுதி வரை ஒரு கோழிக்குஞ்சைப்போல தன் செட்டைகளின் இதமான சூட்டிலேயே வைத்திருந்தார். முத்துக்குமார், தன் மகன் ஆதவனை ஒரு கங்காரு தன் வயிற்றுக்குள்ளேயே சுமப்பதுபோல சுமந்தது வேறு யாராலும் அடைய முடியாத உறவின் உச்சம். தான் ஒரு கவிஞன் மட்டுமே என ஒவ்வொரு விநாடியும் பலமுறை தனக்குள்ளேயும், சில நேரம் பொதுவெளியிலும் சொல்லிக்கொண்டே இருந்தவன். சமூகம் அவன் பாடலுக்காக அவனைக் கொண்டாடியபோது எல்லாம் கூச்சப்பட்டு, அதே பொந்துக்குள் ஓடி ஒளிந்து கொண்டவன்.

`நீ ஈ.பி-லதானண்ணே வேலைபார்க்குற. எவனாவது உன்னை `ஈ.பி-க்காரன்’னு சொல்றானா? அதுமாதிரிதான் நான் சினிமாவுக்கும் பாட்டு எழுதுறேன். என்னை மட்டும் ஏன்ணே `பாடலாசிரியன்’னு சொல்றான். அப்படி சொல்ற எவன் முன்னும், என் கவிதைத் தொகுப்புகளை எடுத்து வன்மத்தோடு வீசுவேன்’ என்ற எப்போதுமான ஆதங்கம் அவனிடம் இருந்தது.

கவிஞன் என்ற ஓர் ஒற்றைச் சொல்லின் மீது அவனுக்கு இருந்த அதீத வெறியும், அது கலையும்போது அவனுக்கு ஏற்பட்ட ஆற்றாமையும் சொல்லில் அடங்காதவை.

முத்துக்குமாரின் உலகம் சமூகம் சார்ந்தது அல்ல. தன் உரைநடையில் இரண்டாம் இடத்தையே, சமூகத்துக்கு ஒதுக்கிவைத்திருப்பான். முதல் இடம்... தன் ரத்த உறவுகளுக்கு மட்டும். அப்பா நாகராஜனில் ஆரம்பித்து மகன் ஆதவனில் தொடர்ந்து... அவனுக்குத்தான் எத்தனை சித்திகள், எத்தனை அத்தைகள், எத்தனை தாய்மாமன்கள்? எங்கெங்கோ பூமிக்கு அடியில் படர்ந்த குடும்ப வேர்களுக்கு அவன் மட்டுமே நீர் வார்த்தான். மழை அரிப்பில் அதன் மண் உதிர்வுக்குத் தன் சதையையே மண்ணாக்கி வேர் காத்தான். அதனால்தான் எப்போதும் அவன் எழுத்து அதைச் சுற்றியே சுழன்றது.

முத்துக்குமார் பிரத்யேகமான சில குணாம்சங்களைக் கொண்டிருந்தவன். என் வீட்டில் ஒரு காலை உணவுக்குப் பிறகு விடைபெற்ற பத்தாவது நிமிடத்தில், அதற்காகவே காத்திருந்ததுபோல வந்து சூழ்ந்த வெறுமையை ஒரு தொலைபேசி அழைப்பில் துடைத்தெறிந்தவன்... `என் `ஆனந்த யாழை’ பாட்டுக்கு நேஷனல் அவார்டு’ என்றான்- அவ்வளவுதான். கவிஞர்கள் எப்போதும் வார்த்தைக் கருமிகள்; அதிலும் என் தம்பி முத்துக்குமார் மகா கருமி.

நானும், நண்பர் எஸ்.கே.பி.கருணாவும் முத்துக்குமார் திருமணத்தின் மாப்பிள்ளைத் தோழர்கள். அன்று குவிந்த திரைப்பட நட்சத்திரங்களின் வருகை, அவனை இம்மியளவும் ஈர்க்கவில்லை என்பதைக் கவனித்திருக்கிறேன். அப்போதும் தன் ஆயாவின் கைகளைப் பற்றிக்கொண்டு, மண்டபத்துக்கு அருகே ஓர் ஓரமாக நின்றிருந்த கிராமத்துப் பையனின் வெறித்தனமான அன்பை, தன் ஆயாவிடம் அவன் காட்டிய நெருக்கத்தில் உணர்ந்திருக்கிறேன்.

அவன் எப்போதுமே யாருமே கணிக்க முடியாத ஒரு கணத்தால்தான் நம்மைக் கடப்பான். கணையாழி விழாவில் சுஜாதா அவனது `தூர்’ கவிதையை வாசித்து, `இதை எழுதியது யார் என யாருக்கும் தெரியாது. ஒருவேளை இந்தக் கூட்டத்தில் அவர் இருந்தால் மேடைக்கு வரலாம்’ என அழைத்தபோது, ஒரு கவிதை மட்டுமே எழுதிய அப்பாவிப் பையனாக மேடை ஏறி, தன் எதிரே விரிந்திருந்த கூட்டத்தைப் பார்த்து மலங்க மலங்க விழித்தபோது, யாரோ ஒருவர் தன் பாக்கெட்டில் இருந்த 1,000 ரூபாயை அவனுக்குப் பரிசளிக்க, ஓரமாக ஒதுங்கி நின்று தொகையைச் சரியாக இருக்கிறதா என எண்ணிப் பார்த்த விநாடி மிக முக்கியமானது. எதிரில் எழுந்த கைதட்டல்களையும் சிரிப்பொலியையும் ஒரு நிமிடத்தில் கலைத்துப்போட்டு, `இந்தத் தொகையை கணையாழியின் வளர்ச்சி நிதிக்குத் தருகிறேன்’ எனச் சொல்லி அதே கூட்டத்தை மௌனமாக்கினான்.

தொடர் வாசிப்பை எதன்பொருட்டும் எப்போதும் இழந்தவன் இல்லை. அலைவுறும் தன் திரைப்பட வாழ்வை, பணம் தருகிறது என்பதால் மட்டுமே ஏற்றுக்கொண்டவன்.

Do you like the story?

Please Appreciate the Author by clapping!

Editor’s Pick

மாதத்திற்கு 7 எக்ஸ்க்ளுசிவ் கட்டுரைகள் படிக்க லாகின் செய்யுங்கள்அனைத்து எக்ஸ்க்ளுசிவ் கட்டுரைகளையும் படிக்க சந்தா செய்யுங்கள்