ஃபுளோராவின் காதல் - சிறுகதை

சிறுகதை: எஸ்.செந்தில்குமார், ஓவியங்கள்: ஸ்யாம்நட்சத்திர எழுத்தாளர்களின் சிறுகதை அணிவகுப்பு

விஜயா, தனது கழுத்தைப் பிடித்து நெரித்து, குளத்தில் தள்ளி விடுவதாகக் கண்ட கனவில் இருந்து பயந்து எழுந்தான் சரவணன். அவனது உடம்பு வியர்த்திருந்தது. படுக்கையைவிட்டு எழுந்தவன், தனது கைலியை இறுக்கிக் கட்டிக்கொண்டான். யாரோ அறைக்குள் இருந்து தன்னைக் கவனிப்பதுபோல அவனுக்குத் தோன்றியது. யார் எனத் தெரியவில்லை. சுற்றிலும் பார்த்துக்கொண்டான். இருட்டான அறை. கதவைத் திறந்துவைத்தாலும் பூட்டினாலும் வந்துவிடும் வெள்ளை நிறப் பூனையைத் தவிர வேறு யாரும் இல்லை. இரவில் மட்டும் வரும் பூனை பகலில் எங்கு இருக்கிறது, எந்த வீட்டில் இருந்து வருகிறது என அவனால் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை. இரவில் பூனை அவன் முகத்தின் மேல் விழுந்து தாவி ஓடியிருக்கிறது. அதன் கூர்மையான கால் நகங்கள் அவனது கன்னத்தைக் கீறியிருக்கின்றன. பூனைக்குப் பயந்து போர்வையை தலை வரை போத்தித் தூங்கவேண்டியதாக இருக்கிறது என்பதை நினைக்கும்போது அவனுக்கு வெட்கமாக இருந்தது.

சரசு அக்கா பூனையைக் கண்டால் கையில் கிடைக்கிற கட்டையை எடுத்து விரட்டிவிடுவாள். அவளுக்கும் பூனைக்கும் ஆகாது. ஜென்மப் பகையாளிகளைப்போல பூனையை எந்த இடத்தில் பார்த்தாலும் விரட்டுவாள். தேவதாஸுக்கு பூனை பிடித்திருக்கிறது என்ற காரணத்தால்தான் அவளுக்குப் பூனையைப் பிடிக்கவில்லை என்பது ஆச்சர்யமான விஷயமாக இருந்தது சரவணனுக்கு.

இத்தனைக்கும் தேவதாஸும் அவளும் காதலித்துத் திருமணம் செய்து கொண்டவர்கள். தேவதாஸ் நியூ சினிமாவுக்கு எதிரே தள்ளுவண்டியில் வாழைப்பழம் வைத்து விற்றுக் கொண்டிருந்தான். சரசு, தினமும் அவனைக் கடந்து காய்கறி விற்பதற்கு எனக் கூடையைத் தூக்கிக்கொண்டு செல்லவேண்டும். முருகன் கோயில் ரோட்டில் இருக்கிற பிளாட் பாரத்தில் அவள் கடை வைத்திருந்தாள். ஒவ்வொரு நாளும் காலையிலும் மாலையிலும் தேவதாஸ் அவளைப் பார்க்க வந்து நிற்பான். சரசு தேவதாஸைக் காதலித்த கதையை அவனிடம் சொல்லியிருக்கிறாள். கூடவே அவன் இறந்துபோனதையும் அழுதுகொண்டு சொல்வாள்.

சரவணன் எழுந்து கதவைத் தள்ளிவிட்டு வாசலில் வந்து எட்டிப்பார்த்தான். கீழே வெளிச்சமாக இருந்தது. இந்த நேரத்தில் சரசுவின் வீட்டில் எதற்காக விளக்கு போட்டிருக்கிறார்கள் என எட்டிப் பார்த்தான். மாடி அறையில் இருந்த பூனை ஒன்று கீழ் வீட்டில் வெளிச்சம் தெரிந்ததும் விருட்டெனப் பாய்ந்து ஓடியது. அதன் நிறத்தைப் பார்த்தான். கறுப்பு நிறம். இதுநாள் வரை கறுப்பு நிறப் பூனையை அவன் பார்த்தது இல்லை. இப்போதுதான் பார்க்கிறான். இந்த வீட்டில் இரண்டு பூனைகள் அலைகின்றன. அவை எப்போது சரசுவின் கையால் அடிபடப்போகின்றன எனத் தெரியவில்லை.

சரசு வீட்டு வாசல் கதவு திறக்கப்படும் சத்தம் பெரிதாகக் கேட்டது. அவள் தன் தலையைப் பிடித்துக்கொண்டு வீட்டைவிட்டு வெளியே வந்தாள். அவளுக்குப் பின்பாக அவளது மகள் ஃபுளோரா வந்தாள். சரசுவுக்கு நேற்றில் இருந்து பல்வலி. அவளுக்குப் பல்வலி வந்தால், யாருடனும் பேச மாட்டாள். பல்வலி இல்லாத காலத்தில், சதா யாருடனாவது எதற்காகவாவது சண்டை போட்டபடியிருப்பாள். காய்கறி விற்கும்போதும், கூடையைத் தூக்கிக் கொண்டு வீடுகளுக்குப் போகும்போதும், யாருடனாவது வெட்டிப்பேச்சு பேசுவது, இல்லை என்றால் சண்டை போட்டுக் கொண்டு நடந்துசெல்வதை சரவணன் பல தடவை பார்த்திருக்கிறான். அவளது வெற்றிலைக் காவியேறிய பற்களும் சிவந்த நாக்கும் பூனையைவிட அவனைப் பயமுறுத்தியிருக்கின்றன.

சரசு வெற்றிலை போடாத நேரங்களில் மூக்குப்பொடியை கடைவாய்ப் பல்லில் அதக்கிவைத்து ருசிகண்டுவிட்டாள். அதன் போதையில் நடக்கிறாள்; அதன் போதையில் பேசுகிறாள்; அதன் போதையில்தான் தூங்குகிறாள். மூக்குப்பொடியை அவளுக்குப் பழக்கிக்கொடுத்தது யார் எனத் தெரியவில்லை. கீழ் வரிசைப் பற்களில் கடைசி இரண்டு பற்களையும் பிடுங்கியாயிற்று. மூக்குப்பொடி வைத்து அந்தப் பற்கள் இற்றுப்போய் பாதி அழுகிக் கரைந்துபோயிருந்தன. போனமுறை பல்வலி வந்தபோது இரண்டு பற்களைப் பிடுங்க வேண்டும் என வக்கீல் தெரு பல் டாக்டர் சொன்னார். பற்களைப் பிடுங்கிக்கொண்டு வீட்டுக்கு வந்து தன் மகள் ஃபுளோராவிடம் காட்டினாள். துருப்பிடித்த சிறிய தகடுத்துண்டுகள்போல் இருந்தன.

ஃபுளோரா, “காந்தி மியூஸியத்திலே இருக்க வேண்டியது. பத்திரமா வையி” என்று அவளைக் கேலிசெய்தாள். அவளுக்கும் அம்மாவுக்கும் விடிந்ததில் இருந்து பொழுது அடைகிற வரை சண்டை ஓயாது. ஃபுளோராவுக்கும் சின்ன வாய். கீச்சுக்குரல். எவ்வளவு பேசினாலும் அவளது சத்தம் வீட்டை விட்டு வெளியே போகாது. சரசு பேச ஆரம்பித்ததும் வாசலுக்கு முன்பாக ஆட்கள் கூடிவிடுவார்கள். குழாய் கட்டி திருவிழாவுக்குப் பாட்டு பாடுவது மாதிரி இருக்கும் சத்தம் என அவளது தெருக்காரர்கள் அம்மா மகள் சண்டையைக் கேலி பேசுவார்கள்.

சரசுவிடம் மூக்குப்பொடி போடக் கூடாது என பலமுறை டாக்டர் சொல்லியிருக்கிறார். ``இன்னொரு தடவை பல்வலினு வந்தா, நான் வைத்தியம் பார்க்க மாட்டேன். மூக்குப்பொடி போடுறதை நிறுத்து’’ எனத் திட்டினார். சரசு அதற்குப் பயப்படவில்லை. பல்வலி நின்றதும் திரும்பவும் மூக்குப்பொடியை அதக்க ஆரம்பித்துவிடுவாள். அவளுக்கு மூக்குப்பொடியும் மார்டன் ரெஸ்டாரன்ட் காபியும் பாண்டி கோயில் விபூதியும் எப்போதும் கையில் இருக்க வேண்டும்.

“எந்த நேரத்திலே அந்தப் பயபுள்ளே எனக்கு காபியை வாங்கி வாயிலே ஊத்தப் பழக்கிவிட்டானோ... அன்னையில் இருந்து இன்னைக்கும் வரைக்கும் இந்தக் காபிப் பழக்கம் என்னையை விட மாட்டேங்குது. வாங்கிக் கொடுத்தவன் செத்துப்போயிட்டான். நான் இன்னமும் உயிரோடு இருக்கேன்” எனப் புலம்புவாள். அவள் புலம்ப ஆரம்பித்தால், தேவதாஸைப் பற்றி புகார் சொல்லப்போகிறாள் என அர்த்தம்.

“எங்க அப்பன் வாங்கிக்கொடுத்தான். சரி, உனக்கு எங்க போச்சு அறிவு. வாயை மூடிக்கிட்டு இருக்கவேண்டியதுதானே. முதலில் எங்க அப்பாவோட மூஞ்சியைப் பார்த்தே. அப்புறம் அவன் வாங்கிக்கொடுத்த காபியை வாங்கிக்குடிச்சே... வெட்கமால்லே?” என்று ஃபுளோரா அவளைத் திட்டுவாள்.

“சரிதான்டி. அப்பனை விட்டுக்கொடுக்காத புள்ளேதான் நீ. அவனை மாதிரிதானே நீயும். அவன் என்னையை மயக்குனான். உன்னையை எவன் மயக்கப்போறானோ?”

“சும்மா... மயக்குவான். மயக்குறதுக்கு ஒருத்தனும் இன்னும் பொறக்கலை தெரியுமா? என்னை மயக்கிறது அம்முட்டு லேசுப்பட்ட காரியம்னு நெனைப்பா உனக்கு?” என ஃபுளோரா கீச்சுக்குரலில் கத்துவாள்.

“வருவான் வருவான். இனிமேலா உனக்கு பொறந்து வரப்போறான். இந்த மதுரையிலேதான் பிறந்து எங்கேயாவது சுத்திட்டிருப்பான்” - சரசு அவள் வாயைக் கிளறுவாள். எப்படியாவது ஃபுளோரா மனதுக்குள் ஒளிந்திருப்பவனை அவளது வாயால் சொல்லவைத்துவிடவேண்டும் எனத் தவுதாயப்பட்டாள். அவளால் முடியவில்லை. ஃபுளோரா யாரைக் காதலிக்கிறாள் எனத் தெரிந்துெகாள்ள சரசு செய்த காரியங்கள் அவளுக்கு வெட்கமாக இருந்தபோதிலும் அவளும் தன்னைப்போல பெண்தானே! தானும் தேவதாஸை இழந்து கஷ்டப்படுவதைப்போல அவள் தனது காதலை வெளியே சொல்லாமல் ஏன் துயரப்படவேண்டும் என நினைத்தாள்.

“எங்க அப்பனை மாதிரி அம்சமான மூஞ்சி ஏதாவது இருந்தா சொல்லு. கட்டிக்கிட்டு வீட்டைவிட்டுப் போறேன். உன் சங்காத்தமே வேணாம்.”

“உங்க அப்பனுக்கு என்னாடி தங்கத்துக்கு. குடிக்கணும் இல்லை சீட்டாடணும். அதுவும் இல்லைன்னா லாட்டரிசீட்டை வாங்கணும். மனுஷனுக்கு எதுவும் இல்லை. ஞாயிற்றுக்கிழமை ஒருநாளைக்கு இயேசு கோயிலுக்குப் போய் கண்ணுலே தண்ணி வடிய ஜெபம் செய்றது மட்டும்தான் அதுக்குப் பிடிச்சது. இந்த மதுரை மந்தையிலே ஒரு வீட்டைக் கட்டிப்போடணும்னு மகராசனுக்கு அம்புட்டு ஆசை. நடக்காமப்போச்சு. அந்த லாரிக்காரன் வந்து எல்லா ஆசையிலும் மண்ணள்ளி போட்டுட்டான்” எனச் சொல்லி அழுவதை சரவணன் பார்த்திருக்கிறான்.

ஒவ்வொரு மனுஷனுக்கும் ஒவ்வோர் ஆசை இருக்கிறது. தேவதாஸுக்குச் சொந்தமாக வீடு கட்ட வேண்டும் என்பதுபோல, சரசுவுக்குத் தனது மகள் ஃபுளோராவைப் படிக்கவைத்து டீச்சர் வேலைக்கு அனுப்பவேண்டும் என்பதும், ஆசையில் இருந்து கனவாக மாறி கனவில் இருந்து லட்சியமாக வளர்ந்து, பின் அதுவே அவர்களது வாழ்க்கையாகவும் மாறிவிட்டது. புதூரில் இருக்கிற தேவதாஸின் அண்ணன் ஞானவேல்தாஸ், ஃபுளோராவை டீச்சர் வேலைக்குப் படிக்கவைக்கிறேன் எனச் சொல்லி, கடைசிவரை சரசை நம்பவைத்தான். தேவதாஸ் இறந்த பிறகு வாரம்தோறும் ஞாயிற்றுக்கிழமை வந்து சரசுவிடம் இருக்கும் பணத்தை எல்லாம் வாங்கிக்கொண்டு சென்றுவிடுவான்.

ஃபுளோரா பன்னிரண்டாம் வகுப்பு முடித்ததும் அம்மாவும் பிள்ளையும் புதூரில் இருக்கிற ஞானவேல்தாஸ் வீட்டுக்குச் சென்றனர். ஞானவேல்தாஸ் சரசுவிடம் வாங்கிய பணத்தை அதுக்குக் கொடுத்தேன், இதுக்குக் கொடுத்தேன் எனக் கணக்குக் காட்டினான். மேற்கொண்டு இரண்டு லட்ச ரூபாயாவது வேண்டும் என்று சட்டம் பேசினான். இரண்டு லட்ச ரூபாய்க்கு சரசு எங்கு போவாள்? அழுத கண்ணீரோடு அம்மாவும் பிள்ளையும் பஸ் ஏறி வந்துவிட்டர்கள்.

ஃபுளோரா சிம்மக்கல்லில் இறங்கி வீட்டுக்கு வரும்போது, புதிதாக மூங்கில் கூடையும் தலைக்கு வட்டு முடிக்க குத்தாலத்துண்டும் வாங்கி, தானும் கூடை தூக்கி காய்கறி விற்க வருவதாக அம்மாவிடம் சொன்னாள்.

“நான் உசிரோட இருக்கிறவரைக்கும் நீ எதுக்குடி கூடை தூக்கணும். நான் இருக்கேன்டி” என்ற சரசு, தன் மகளை வீட்டில் வைத்து அழகு பார்த்தாள். சரசுவுக்கு பல்வலி மட்டும் இல்லை என்றால் இந்த மதுரையை விலைக்கு வாங்கிவிடுவாள். அவளுக்கு அவ்வளவு கிராக்கிகள் இருந்தார்கள். செட்டியார் வீட்டுப் பெண்கள் வாழைக்காய் வேண்டும் என்றாலும், ஒரு இனுக்கு கொத்துமல்லி வேண்டும் என்றாலும், கூப்பிடு சரசுவை என் வாடிக்கை வைத்திருந்தனர். அவள் வெயிலிலும் காற்றிலும் மழையிலும் சம்பாதிக்கிற பணத்தை எல்லாம் இந்தப் பல்வலியும், பல் டாக்டரும்தான் பிடுங்கிக்கொள்கிறார்கள். இதுவரை வக்கீல் தெரு பல் டாக்டருக்குக் கொடுத்த காசு பணத்தை எல்லாம் சேர்த்துவைத்திருந்தால் அவளும் தன் மகளை டீச்சர் வேலைக்குப் படிக்கவைத்திருப்பாள். ஃபுளோரா டீச்சர் வேலைக்குப் போய்விட்டால் போதும். அழகர்மலைக்கு நடந்தே போய் ஆடி பெளர்ணமிக்குப் பால்குடம் தூக்கி, தேர் பிடிப்பதாக வேண்டியிருந்தாள். இன்றைய நாள் வரை அழகரும் கண் திறந்து பார்க்கவில்லை; கர்த்தரும் கண் திறந்து பார்க்கவில்லை. சரசு பல்லைப் பிடுங்கியது மட்டும்தான் மிச்சம்.

மாடியில் இருந்து கீழே இறங்கி வருகிற சரவணனைப் பார்த்து, “டேய் இவனே... டேய் சரவணா... வாடா பல்வலி உயிர் போவுது. வண்டி எடுத்துட்டு வக்கீலு தெருவுக்குப் போவோம்” - சரசுவின் ஈனக் குரலைக் கேட்க சரவணனுக்குப் பாவமாக இருந்தது. ஃபுளோராவை விட்டால் சரசுவுக்கு யாரும் இல்லை. இந்த நடுராத்திரியில் அவளைத் துணைக்கு அழைத்துக்கொண்டு சரசு வக்கீல் தெருவுக்குப் போக மாட்டாள். விடிவது வரை அவளால் பல்வலியைத் தாங்கிக்கொண்டிருக்க முடியாது. இதுபோல நடுராத்தியில் இரண்டு மூன்று தடவை பல்வலி வந்தபோது சரவணன் அவளை வக்கீல் தெரு டாக்டரிடம் அழைத்துச் சென்றிருக்கிறான்.

“கத்தாதே... அவன் இங்கேதான் நிக்கான். எதுக்கு இந்த நேரத்திலே இப்படிக் கத்துறே” என ஃபுளோரா அம்மாவைக் கீச்சுக்குரலில் திட்டினாள்.

“உனக்கு என்னாடி தெரியும் என்னோட பல்வலி. பல்வலியும் தலைவலியும் உனக்கு வரவே மாட்டேங்குது. என்னைக்காவது ஒருநாள் உனக்கு பல்வலி வருதா... இல்லை தலைவலி வருதா. நீ வாங்கிவந்த வரம் அப்படி. நான் வாங்கிவந்த வரம் இம்புட்டுத்தான்” என்று முனங்கிக்கொண்டு பேசியவள், “நீயாவது நல்லாயிரு” என்று முனங்கினாள்.

சரசுவின் முகம் வீங்கிப்போய் இருந்தது. சரசுவுக்குப் பல்வலி வந்தால் ஒரு வாரத்துக்கும் மேலாகக் கூடை தூக்கிக்கொண்டு வேலைக்குப் போக மாட்டாள். வலி குறைய மூன்று நாட்களாவது ஆகும். கூடவே காய்ச்சல் வந்துவிடும். அவளால் சாப்பிட முடியாது. தூக்கம் வராது. குளிரோடு காய்ச்சல் வந்து படுத்தப்படுக்கையாகக் கிடப்பாள். அந்த நாட்களில் ஃபுளோராதான் வீட்டு வாசலில் கூடையை வைத்து காய்கறி விற்க உட்காருவாள். `சரசுவின் மகள்' என ஃபுளோராவைச் சொன்னால் யாரும் நம்ப மாட்டார்கள்.

“கருப்பட்டி நிறத்தில இருக்கிறவளுக்கு பிள்ளையைப் பாரு... வெல்லக்கட்டி மாதிரி” என ஆச்சர்யப்படுவார்கள், காய்கறி வாங்க வருகிற செட்டியார் வீட்டுப்பெண்கள்.

ஃபுளோராவால் அவளது அம்மாவைப் போல வியாபாரம் செய்ய முடியாது. இரண்டு தெரு வீட்டுக்காரா்கள் காய்கறி வாங்காமலேயே கூடையில் காய்கறியை மிச்சம் வைத்திருப்பாள். சரசுவைப் போல பிளாட்பாரத்தில் உட்கார்ந்து கடை போட மாட்டாள். சரசு மிஞ்சிய காய்கறிகளைப் பார்த்ததும் கண்டுபிடித்து விடுவாள். எந்தத் தெருவுக்கு யார் வீட்டுக்குப் போகவில்லை எனக் கூடையைப் பார்த்ததும் சொல்வாள்.

“ஆமா இதெல்லாம் கரெக்ட்டா சொல்லு. யாரு... யாரு எவ்வளவு கடன் பாக்கி தரணும்கிறதை மட்டும் மண்டைக்குள்ளே வெச்சுக்காதே. ஒவ்வொருத்தரும் போன வாரம் பாக்கி தரணும். நேத்து பாக்கி தரணும்னு காசைத் தர்றாங்க” என அவளைத் திட்டினாள்.

“கடன் காசைக் கேட்காதடி. வந்தா வரட்டும். இல்லைனா மீனாட்சியம்மா உண்டியலுக்கு நேரா, அவங்க மூலமா போய்ச் சேரட்டும்னு விடுடி” எனச் சொன்னால் ஒப்புக்கொள்ள மாட்டாள். “உங்க அப்பன் வீட்டுக் காசா. எங்க அப்பன் வீட்டுக் காசு” எனக் கோபமாகத் திட்டுவாள். அவளுக்கு அப்பாவைப்போல அம்மாவைப்போல எந்த ஆசையும் இல்லை. ஆசை இல்லாத பெண். ஆனால், என்றாவது வீட்டில் மூலையில் அமர்ந்து தேவதாஸின் படத்தை வைத்து அவனைப்போல அழுத கண்களோடு சரசுவுக்குப் பல்வலி வராமல் இருந்தால் போதும் என மனதுக்குள்ளாக வேண்டிக் கொள்வாள். அவள் தேவதாஸின் படத்தைக் கையில் வைத்து அழுவதைப் பார்த்ததும் சரசுவுக்குக் கோபம் வரும்.

“அப்பனை மாதிரியே அழுதுட்டு சாமி கும்பிடுது. என்னாடி உங்க அப்பன்கிட்டே முறைவைச்சே?” என்று கேட்பாள். ஃபுளோரா ஒன்றும் பேச மாட்டாள். ஆனால் சரவணனிடம் ஒரு தடவை, “அம்மாவுக்குப் பல்வலி இல்லைன்னா, எனக்கு எந்தக் கவலையும் இல்லை” எனச் சொல்லிவிட்டு விசும்பியிருக்கிறாள். அம்மாவுடன் சதாபொழுதும் சண்டை போடுகிற  ஃபுளோராவிடமா இவ்வளவு பாசம் இருக்கிறது என சரவணனுக்கு ஆச்சர்யம்.

சரவணனின் டூவீலரில் ஏறி சரசு அமர்ந்ததும், இதற்காகத்தான் காத்திருந்ததுபோல, ஃபுளோரா வீட்டுக்கதவை அடைத்தாள். டூவீலர் தெரு முக்கைத் தாண்டி மெயின் ரோட்டுக்குச் சென்றது. சரசு தனது வீட்டைத் திரும்பிப் பார்த்தாள். வீடு பூட்டி  இருக்கிறதா, வாசல் விளக்கு எரிகிறதா எனப் பார்த்தவள், தெருவில் யாரேனும் இளந்தாரிகள் நின்றிருக்கிறார்களா எனச் சுற்றிப்பார்த்தாள்.

சரசுவின் உடம்பு நெருப்பாகக் கொதித்தது. சரவணனின் முதுகில் அவளது உடம்பு சூடு விழுந்து பொசுக்கியது. அவளது உடம்பு குளிரால் நடுங்குவதை அவன் உணர்ந்தான். டாக்டர் ஓர் ஊசியும் ஒருவேளை மருந்தும் கொடுத்தால் போதும், சரசுவுக்கு எல்லாம் சரியாகிவிடும். வக்கீல் தெரு டாக்டர் எழுதித் தருகிற மருந்துச் சீட்டுக்கு மாத்திரை தேடி எங்கும் அலையவேண்டியது இல்லை. ஊசி போட்டு அவரே மாத்திரையும் தந்துவிடுவார். அதற்காகத்தான் அவரைத் தேடி சரசு போகிறாள்.

“ஏன்டா இவ்வளவு மெதுவா பாடை கட்டி ஊர்வலம் போறது மாதிரி போறே. நெஞ்சை நிமித்தி வேகமா வண்டியை ஓட்டுறா...” என்று சரசு அவனைத் திட்டினாள். சரவணனுக்கு அதற்கு மேல் வண்டியை வேகமாக ஓட்ட முடியாது. ஹெட்வெளிச்சம் குறைவாக இருந்தது.

“ஃபுளோரா யாரையாவது லவ் செய்றாளா சரவணா?” என்று சரசு அவனிடம் கேட்டாள். சரசு சிறிது நாட்களுக்கு முன்னர் இந்தக் கேள்வியை வேறு மாதிரி அவனிடம் கேட்டிருந்தாள்.
“நீ ஃபுளோராவைக் காதலிக்கிறயாடா?” என்று தன்னிடம் கேட்டதும் அவன் தொடைகள் நடுங்க அப்படியே பேய் அறைந்தவன்போல ஆடிப்போய்விட்டான்.

“அய்யோ... நான் அப்படி எல்லாம் செய்றவன் இல்லைக்கா. வேணும்னா ஃபுளோராகிட்டயே கேளு. வேலை இல்லாம ஊரைவிட்டு ஓடிவந்தவனுக்கு காய்கறி மார்க்கெட்ல வேலையும் வாங்கிக்கொடுத்து, தங்குறதுக்கு இடமும் கொடுத்து மூணு வேளைக்குச் சோறு போடுற வீட்டுக்கு, கெடுதல் நினைப்பேனா?”

“காதலிக்கிறது தப்பு இல்லைடா. பொண்ணு கரெக்ட்டா ஒருத்தனை செலெக்ட் செய்யணும். ஆம்பளையும் கரெக்ட்டா ஒருத்தியை செலெக்ட் செய்யணும்”

“நீ எப்படி செலெக்ட் செஞ்ச தேவதாஸை?”

“நான் நல்லாத்தான் அவனைப் பார்த்தேன். அவனும் நல்லாத்தான் என்னையை வெச்சுக்கிட்டான். படுபாவி லாரிக்காரன் வந்து இடிச்சுப்போடுவான்னு யாருக்குத் தொியும். இல்லைன்னா என்னை யாரு பிடிக்க முடியும். இந்த மதுரையிலே நான்தான்டா ராணி. அதுவும் ஒருவழிக்கு நல்லதாத்தான் போச்சு. இல்லைன்னா ஃபுளோரா புள்ளே கைக்கு வந்திருக்குமா?” என்று வாயில் ஊறியிருந்த எச்சிலைத் துப்பியபடி பேசினாள்.

Do you like the story?

Please Appreciate the Author by clapping!

Editor’s Pick

மாதத்திற்கு 7 எக்ஸ்க்ளுசிவ் கட்டுரைகள் படிக்க லாகின் செய்யுங்கள்அனைத்து எக்ஸ்க்ளுசிவ் கட்டுரைகளையும் படிக்க சந்தா செய்யுங்கள்