அழிவின் பாதையில் பேருயிர்!

அதிஷா, படம்: தி.விஜய்

டுத்தடுத்து மரணிக்கும் காட்டு யானைகளைப் பற்றியச் செய்திகள் அத்தனையும் நம்மை அதிர வைக்கின்றன.  இதை எழுதிக்கொண்டிருக்கும் இந்த நொடி வரை, எண்ணிக்கை ஏழு. இந்தக் கட்டுரையை நீங்கள் வாசிக்கும்போது இந்த எண்ணிக்கை அதிகரிக்காமல் இருக்க வேண்டும்.

 `மதுக்கரை மகராஜ்' மரணம் நம் காதுகளை வந்தடையும் முன்னரே, ஓசூர் நெடுஞ்சாலையில் இன்னொரு யானை இறந்துபோனது. அடுத்த நாளே கோவையில் இன்னொரு தாய் யானை, குட்டியைத் தனியாக விட்டுவிட்டு இறந்துவிட்டது என அடுத்தடுத்து மரணச் செய்திகள்.

`காட்டு யானைகள், காடுகளைவிட்டு ஊருக்குள் வருவதால்தான் இறந்து போகின்றன. அவை தன்பாட்டுக்கு காட்டுக்குள் இருந்தால், ஏன் இவ்வளவு பிரச்னை வரப்போகிறது?' வெவ்வேறு தரப்பினரிடம் இருந்தும் தொடர்ச்சியாக முன்வைக்கப்படும் கேள்வி இது.

காடு என்பது, வேலியிடப்பட்ட மிருகக்காட்சி சாலை அல்ல. அங்கே காட்டு உயிர்களுக்கு கட்டளையிட்டு தடுத்து நிறுத்த முடியாது. நம் காடுகளின் பரப்பளவு, ஒவ்வோர் ஆண்டும் குறைந்துகொண்டேபோகிறது. உணவுக்காகவும் நீருக்காகவும் காட்டு உயிர்கள் அல்லல்படுகின்றன. இன்னொரு பக்கம் கார்ப்பரேட் நிறுவனங்களும், கல்வி நிறுவனங்களும், ஆன்மிக ஆசிரமங்களும் காடுகளையும் மலைகளையும் இயற்கைச் சூழலையும் ஆக்கிரமிக்கத் தொடங்கியுள்ளனர். இப்படி ஒரு சூழலில் நாம் கேள்வி எழுப்ப வேண்டியது, காட்டு விலங்குகளையா அல்லது கார்ப்பரேட் நிறுவனங்களையா?

இந்தக் காட்டு ஆக்கிரமிப்பாளர்கள் தொடர்ச்சியாக அழிப்பது, வெறும் காடுகளை மட்டும் அல்ல; யானைகளின் வாழ்விடங்களையும், வலசைப்பாதைகளையும், வழித்தடங்களையும் தான். யானைகளின் வலசைப்பாதைகள் என்பது, பல ஆயிரம் ஆண்டுகளாக யானைகளின் ஞாபக அடுக்குகளில் புதைந்து கிடக்கும் மரபார்ந்த நினைவுப்பாதை.

ஒரு காட்டு யானை, ஒவ்வொரு நாளும் சராசரியாக 200 கிலோ உணவையும், 150 லிட்டருக்கும் அதிகமான நீரையும் உட்கொள்ளும். அதை ஒரே இடத்தில் இருந்து பெற முடியாது. எனவே, அது காட்டின் பல பகுதிகளுக்கும் நடந்து கடந்து கண்டு அடையும். அப்படி ஒரு வாழ்விடத்தில் இருந்து இன்னொரு வாழ்விடத்துக்குச் செல்லும் இந்தப் பாதை `யானைகளின் வழித்தடம்' (Corridor) என அழைக்கப்படுகிறது. இந்த மரபுவழிப் பாதைகளை யானைகள் தலைமுறை தலைமுறையாக மறப்பதே இல்லை.

இந்தியா முழுக்க வன இணைப்புப் பாதைகள் 166-க்கும் அதிகமாக இருந்தன. இதில் நாம் அழித்தது, குடியேறியது, ஆக்கிரமித்தது, ஆட்டையைப்போட்டது எல்லாம் போக, இப்போது எஞ்சி இருப்பது 88தான். இதில் மிக அதிக அளவில் ஆசிய யானைகள் வாழும் பகுதியான தமிழ்நாடு, கேரளா, கர்நாடக மாநிலங்களில் 20 பாதைகள் அடையாளம் காணப்பட்டுள்ளன. அந்தப் பாதைகளில்
15 இணைப்புப் பாதைகள் ஏற்கெனவே மனிதர்களால் சூறையாடப்பட்டு கட்டடங்களாக உயர்ந்து நிற்கின்றன. எஞ்சி இருக்கும் பாதைகளில்தான் காட்டு உயிர்கள் கூட்டம் கூட்டமாகப் பயணிக்கின்றன. இவற்றில் யானை வழித்தடங்கள் எவ்வளவு மிச்சம் இருக்கின்றன. அதில் இன்னமும் ஆக்கிரமிக்கப்படாமல் இருப்பவை எவ்வளவு என்பது குறித்து, இதுவரை முறையான ஆய்வுகள் எதுவுமே நடத்தப்படவில்லை.  இப்படிப்பட்ட இணைப்புப் பகுதிகள் அதிகம் இருக்கும் பகுதிகளில் முக்கியமானது கோவை வட்டாரம்தான். இந்த ஏழு யானைகளில் ஐந்து யானைகள் இங்குதான் இறந்துபோயிருக்கின்றன.

கோவைக்கும் யானைகளுக்குமான உறவு, மிக நீண்டதும் நெடியதுமான வரலாறு. தெற்கே ஆனைமலைக்கும் வடக்கே கோவையின் காடுகளுக்கும் இடையே உள்ள பாலக்காடு கணவாய் என்பது கேரளா-தமிழக யானை வலசைப்பாதையாக பல ஆயிரம் ஆண்டுகளாக இருந்து வந்தது. சமீபத்தில் கோவை குமிட்டி பகுதியில் கண்டறியப்பட்ட பாறை ஓவியங்களே இதற்குச் சாட்சியாக விளங்குகின்றன. ஆனால், இன்று அந்த வழிகள் எல்லாம் மனிதர்கள் குடியேறி ஊர்களாகவிட்டன. ஆனைக்கட்டி, வேலந்தாவளம், மாவூத்தம்பதி என யானைகளோடு தொடர்புடைய ஊர் பெயர்கள் கோவை மக்களுக்கும் யானைகளுக்குமான தொடர்பை வெளிப்படுத்தும். கோவையைச் சுற்றியுள்ள மலைப்பகுதிகளில் வாழும் பழங்குடியினர்களில் பலர், இப்போதும் காட்டு யானைகளை மரியாதையோடு அழைப்பதைக் காணலாம். ஆனைக்கட்டியை அடுத்துள்ள பல மலைக்கிராமங்களில் யானைகளைப் பற்றி பேசும்போது `பெரியவங்க' `பெரியவரு' என அழைக்கிறார்கள். கோவை மக்களுக்கும் யானைகளுக்குமான அன்பு அந்த அளவுக்கு உள்ளார்ந்தது. தங்கள் வாழ்விடத்துக்காக விரட்டியடித்தாலும், அந்த ஆதி அன்புதான் மதுக்கரை மகராஜின் மரணத்துக்குக் கண்ணீர் சிந்தவும் போஸ்டர் அடிக்கவும் வைத்துள்ளது.

Do you like the story?

Please Appreciate the Author by clapping!

Editor’s Pick

மாதத்திற்கு 7 எக்ஸ்க்ளுசிவ் கட்டுரைகள் படிக்க லாகின் செய்யுங்கள்அனைத்து எக்ஸ்க்ளுசிவ் கட்டுரைகளையும் படிக்க சந்தா செய்யுங்கள்