கலைமாமணி

சிறுகதை: பாவண்ணன், ஓவியங்கள்: ஸ்யாம்நட்சத்திர எழுத்தாளர்களின் சிறுகதை அணிவகுப்பு

ரு வகுத்தல் கணக்குக்காக 13-வது வாய்ப்பாட்டை மனசுக்குள் சொல்லிக்கொண்டிருந்ததால், தெருமுனையில் ஒலித்த தமுக்குச் சத்தம் என் காதில் விழவில்லை. ஆனால், என் தம்பி காதுகொடுத்துக் கேட்டுவிட்டான். மறுகணமே கன்றுக்குட்டிபோல துள்ளி எழுந்து வெளியே பாய்ந்து ஓடினான்.

`எழு பதிமூணு தொண்ணுத்தொண்ணு, எட்டு பதிமூணு...' என மனசுக்குள் முணுமுணுத்தபடியே அவன் பக்கமாகத் திரும்புவதற்குள், அவன் ஒரு குட்டிமுயலின் வேகத்தில் வேலிப்படலைத் தாண்டியிருந்தான். எதுவுமே புரியாமல் நோட்டை அப்படியே கவிழ்த்துவைத்துவிட்டு “இருடா ராமு, நானும் வரேன்டா...” என்றபடி அவனுக்குப் பின்னால் ஓடத் தொடங்கினேன்.

தமுக்குத் தாத்தாவின் முன்னால் அவன் பறந்து சென்று நிற்பதைப் பார்த்ததுமே, எனக்கு விஷயம் புரிந்துவிட்டது. தாத்தா குச்சிகளால் தமுக்கைத் தட்டித்தட்டி எழுப்பிய ஓசையால் அந்த இடமே அதிர்ந்துகொண்டிருந்தது. நான் ஓட்டமாக ஓடி தம்பியின் தோளைப் பிடித்தபடி மூச்சுவாங்கினேன்.

“இன்னைக்கு ராத்திரி பத்து மணிக்கு திரெளபதை அம்மன் கோயில் திடல்ல, அக்கம்பக்கம் பதினெட்டுப் பாளையத்திலும் பேர்பெற்ற அமுதகான சிகாமணி, கூத்துச் சக்கரவர்த்தி சிறுவந்தாடு ராமலிங்க வாத்தி யாருடைய குழு `அபிமன்யு வதம்' கூத்து நிகழ்ச்சியை நடத்த இருக்காங்க. தெரு ஜனங்க எல்லாரும் குடும்பத்தோட வந்து கண்டு களிக்கணும்…”

ஒவ்வொரு வாக்கியத்தையும் ராகம் போட்டு அவர் இழுத்து இழுத்துச் சொல்ல, நாங்களும் அவரைத் தொடர்ந்து அதே ராகத்தில் சத்தம் போட்டுச் சொன்னோம். `கண்டுகளிக்கணும்...'னு அவர் ஒருமுறை சொன்னதை, நாங்கள் மூன்று முறை திருப்பித் திருப்பிச் சொல்லிக் குதித்தோம். கண்களைச் சிமிட்டியபடி தாத்தா தன் தோளைக் குலுக்கி தலையைத் திருப்பியபடி தமுக்கை அடித்த ஒவ்வொரு முறையும் எங்கள் ரத்தம் சூடாகியது.  நரம்புகளில் பரவிய துடிப்பை, எங்களால் தடுக்கவே முடியவில்லை. எங்கள் இடுப்பில் இல்லாத தமுக்கை அடிப்பதுபோல அபிநயித்தபடி சத்தம் போட்டுக்கொண்டே அவருக்குப் பின்னால் போனோம்.

வேலை முடிந்து அப்பா வீட்டுக்கு வரும் சமயத்துக்காகக் காத்திருந்து, அவர் வந்ததுமே நானும் தம்பியும் ஓடிச்சென்று ஆளுக்கொரு பக்கமாக நின்று அவரிடம் `அபிமன்யு வதம்' கூத்து பற்றிச் சொன்னோம். அப்பா, ராமலிங்கம் வாத்தியாரின் ரசிகர்; அவருடைய கூத்து நடக்கும்  ஊர்களுக்கு எல்லாம் சிரமத்தைப் பாராமல் சென்று பார்த்துவிட்டு வருவது வழக்கம். அவரைப் பற்றி பேசத் தொடங்கினால், அப்பாவுக்கு நிறுத்தவே மனம் வராது.

“பெரிய தெறமசாலியான கலைஞன். கண்ண மூடிக்கினு கடவுள் தூவுன வெத மாரி இந்தக் கிராமத்துல வந்து பொறந்துட்டாரு. வேற ஊரா இருந்தா, அவருக்குக் கிடைச்சிருக்கக்கூடிய மரியாதை, கெளரவமே வேற மாரி இருந்திருக்கும்” என்று, நாக்கைச் சப்புக்கொட்டியபடி எங்களைப் பார்த்துச் சிரிப்பார்.

``ஊரு ஒலகத்துக்குத் தெரியற மாரி, ஐயாவுக்கு ஏதாச்சும் செய்யணும்” என்று எப்போதும் சொல்லிக் கொண்டே இருந்த அப்பா, ஆறு ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் ராமலிங்கம் வாத்தியாரை பற்றி பெரிய கட்டுரை ஒன்று எழுதி, ஒரு பத்திரிகைக்கு அனுப்பினார். அடுத்த வாரம் அந்தக் கட்டுரையுடன் வெளியிட, அவரைப் படம் பிடிப்பதற்காக பத்திரிகை ஆபீஸில் இருந்து ஒரு கேமராமேன் வந்திருந்தார்.

வாத்தியாரை பல இடங்களில் பல கோணங்களில் நிற்கவைத்து, படம்பிடித்துக்கொண்டு சென்றார். பிரசுரமான அந்தக் கட்டுரையில், இடையிடையே அந்தப் படங்களும் இருந்தன. அன்று ஊர் முழுக்க வாத்தியாரைப் பற்றிய பேச்சு.
 
``கூத்தாடிக்கு வந்த வாழ்வப் பாத்தீங்களாடா...” என்று சொல்லிச் சிரித்தவர்களும் இருந்தார்கள்.

``எனக்கு ஒரு பெரிய கெளரவத்தைத் தேடிக் குடுத்துட்ட பலராமா” என்று வீட்டுக்கே வந்து வாத்தியார் நெகிழ்ச்சியோடு அப்பாவிடம் சொன்ன போது, நான் அவரையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். ```இதெல்லாம் நமக்கு நடக்காது'னு நெனச்சிட்டி ருந்தேன் பலராமா” என்றபோது, அவர் கண்கள் தளும்பின.

இரண்டு மணி நேரத்துக்கும் மேலாகப் பேசிவிட்டு, புறப்படும் சமயத்தில் “எங்க ஊட்டு ஜனங்க எல்லாருக்குமே என்னைக் கண்டா எப்பவும் ஒரு எளக்காரம்தான். என் ஊட்டுக் காரிக்குக்கூட என்னமோ இந்த ஆளு ஆத்தமாட்டாம இந்தத் தொழிலப் பண்ணிட்டுக் கெடக்கு றான்கிற நெனப்பு உண்டு. பத்திரிகையில படம் வந்த பிறகுதான் என்னமோ இருக்குதுடா இதுலன்னு யோசிக்கிறானுவோ” என்றார்.

வாத்தியாருடைய கூத்துகளைப் பற்றி அப்பா எழுதிவைத்த குறிப்புகள், அலமாரியில் ஏராளமாக இருந்தன. கட்டுரை எழுதும்போது இந்தக் குறிப்பு களைத்தான் அவர் பயன்படுத்திக்கொள்வார். சீரான இடைவெளிகளில் அவை பலவிதமான பத்திரிகைகளில் பிரசுரமாகின. அவரோடு சேர்ந்து கூத்துகளைப் பார்த்துப் பார்த்து, எங்களுக்கும் கூத்து மீது ஆர்வம் பிறந்தது; சில பாடல் வரிகளையும் வசனங்களையும்கூட மனப்பாடம் செய்துவைத்திருந்தோம்.

ஞாயிறு காலை நேரத்தில், அப்பா எங்களுக்கு எண்ணெய் தேய்த்துவிடும்போது, எங்கள் வாய் கூத்துப் பாடல்களை ஓயாமல் முழங்கியபடி இருக்கும். வெந்நீரைக் காய்ச்சுவதற்காக அடுப்பின் முன்னால் உட்கார்ந்து மிளார்களை ஒன்றையடுத்து ஒன்றாக அப்பா நெருப்புக்குள் தள்ளத் தொடங்கியதும், அவருடைய ஒரு பக்கத் தோளில் சாய்ந்தபடி நான் அர்ஜுனன் சபதமிடும் பாடல் வரியை நெஞ்சை நிமிர்த்திக்கொண்டு சொல்வேன். அடுத்த கணமே என் தம்பி, அப்பாவின் இன்னொரு பக்கத் தோளில் சாய்ந்தபடி பீமன் யானைபோல கர்ஜித்துவிட்டுப் பாடும் பாடல்வரியைப் பாடுவான். பாடல்களாலும் வசனங்களாலும் அப்பாவை மகிழ்ச்சியில் திளைக்க வைப்போம்.

“இந்தப் பாட்டு, வசனங் களுக்கு எல்லாம் ஒரு கொறைச் சலும் இல்லை. வாய்ப்பாடு  சொல்லுங்கடான்னாதான் நம்ம புள்ளைங்களுக்கு நோப்பாளமா இருக்கும்” என்று அம்மாதான் முணுமுணுத்தபடி இருப்பாள்.

பலவிதமான கலைஞர்களுக்கு அரசாங்கத்தின் சார்பில் கலைமாமணி விருது வழங்கும் நிகழ்ச்சி பற்றியச் செய்தியை, பத்திரிகையில் தற்செயலாகப் படித்தார் அப்பா. அந்தப் பட்டியலில் எங்களுக்குப் பிடித்த ஒரு நகைச்சுவை நடிகரும் இருந்தார். நானும் தம்பியும் அந்த நடிகரைப் பற்றி உற்சாகமாகப் பேசிக்கொண்டிருந்தோம்.

அப்பா திடீரென எங்களைப் பார்த்து, “இப்படி ஒரு விருது நம்ம கூத்து வாத்தியாருக்குக் கிடைச்சா எப்படிடா இருக்கும்?” என்று கேட்டார். எங்களுக்கு அந்தக் கேள்வியின் ஆழம் புரியாததால் அவரைக் குழப்பத்துடன் பார்த்தோம்.

`` `பிரபல கூத்துக்கலைஞர் சிறுவந்தாடு ராமலிங்கம் வாத்தியாருக்கு, தமிழக அரசு வழங்கும் கலைமாமணி விருது'னு பத்திரிகையில கொட்டை எழுத்துல செய்தி வந்தா நம்ம ஊருக்கே பெருமையா இருக்கும், இல்லையா?” என்று மற்றொரு கேள்வியையும் கேட்டார்.

செய்தியை சத்தம்போட்டு படிப்பதுபோல் அப்போது அவர் குரல் இருந்தது. நாங்கள் பதில் சொல்லாமல் அவரையே பார்த்தோம். அவர் மட்டற்ற உற்சாகத்துடன் இருப்பதுபோலத் தோன்றியது.

``செல்வி... செல்வி!” - தோட்டத்துச் செடிகளுக்கு பூவாளியில் தண்ணீர் பாய்ச்சிக்கொண்டிருந்த அம்மாவை உடனே அழைத்து, அதே கேள்வியை மீண்டும் கேட்டார். அம்மா அமைதியாக “பெருமையாத்தான் இருக்கும். ஆனா, ஒரு விருதை வாங்கிக்குடுக்கிற அளவுக்கு உங்களுக்கு அரசாங்கத்துல செல்வாக்கு இருக்கா?” என்று கேட்டாள்.

ஒரு கணம் யோசனையில் மூழ்கின அப்பா,  “செல்வாக்கு இருக்குதோ இல்லியோ, நம்மால முடிஞ்ச அளவுக்கு முட்டிப்பாக்கலாம்ல?” என்றபடி அம்மாவின் பக்கம் திரும்பினார்.

அம்மாவின் கண்கள் அவரையே அசைவின்றி உற்று நோக்கின. பிறகு, “முட்டுங்க, முட்டுங்க. முட்றதை யாரும் வேணாம்னு சொல்லல. தலையை உடைச்சிக் காமப் பக்குவமா முட்டணும். அவ்ளோதான்” என்றபடி,  தோட்டத்துக்குப் போய் விட்டாள். ஐயாவை, கலை மாமணி விருதுக்குரிய கலைஞ னாக முன்வைப்பதை அன்று முதல் அப்பா தன்னுடைய லட்சியமாகக்கொண்டார்.

ருநாள், சென்னை செல்லும் ரயிலுக்காக விழுப்புரம் ஸ்டேஷனில் நாங்கள் காத்திருந்த சமயத்தில், விழுப்புரத்து ராஜாங்கம் மாமாவும் அந்த ரயிலில் ஏறுவதற்காக வந்திருந்தார். அவரை வழியனுப்பிவைக்க அவர் கட்சியைச் சேர்ந்த ஒரு பெரும் கூட்டமே அவருக்குப் பின்னால் நின்றிருந்தது. அவர் அப்பாவைப் பார்த்ததும் “என்ன மச்சான், குழந்தைப் பட்டாளத்தோடு எங்க கெளம்பிட்டீங்க?” என்று கேட்டார்.

“லீவு நாளாச்சே, வண்டலூர் வரைக்கும் போயி, பசங்களுக்கு ஜூ காட்டிட்டு வரலாம்னு கெளம்பினோம்” என்றார் அப்பா.

பேச்சோடுபேச்சாக, கலைமாமணி விருது தொடர்பாக சட்டமன்ற உறுப்பினரைச் சந்திக்க உதவிசெய்யும்படி அப்பா அவரிடம் கேட்டார். “உங்களுக்கு இல்லாத உதவியா மச்சான். அடுத்த ஞாயித்துக்கெழம நம்ம வீட்டுக்கு வந்துருங்க. ரெண்டு பேருமா போய்ப் பாத்துட்டு வந்துருவோம்” என்றார்.

மாமாவின் நம்பிக்கையூட்டும் பேச்சைக் கேட்டு, தன் கனவு நனவாகிவிட்டதைப்போலவே நினைத்தார் அப்பா. அடுத்த வாரம் அவர் கிளம்பியபோது அவர் அழைக்காமலேயே நாங்களும் தயாராகி வாசலில் வண்டிக்கு அருகில் நின்றோம்.

``நீங்க எதுக்குடா?” என்று அப்பா முதலில் தயங்கினார். ஆனால் ``மாமா ஊட்டுல நாலஞ்சு முயல்குட்டிங்க இருக்குப்பா. ஒவ்வொண்ணும் பஞ்சு மூட்டயாட்டம் மெத்து மெத்துன்னு இருக்கும். அதுங்கள பாக்க ஆசையா இருக்குப்பா” என்று சொன்னதும் சம்மதித்துவிட்டார். டி.வி.எஸ் வண்டியிலேயே மாமாவைப் பார்க்க விழுப்புரத்துக்குப் போனோம். அவர் வீட்டில் ஒரு மணி நேரம் கழித்த பிறகு, எல்லோருமாக சட்டமன்ற உறுப் பினரின் வீட்டுக்குச் சென்றோம்.

வீடு மிகப் பெரிதாக இருந்தது. பெரிய சுற்றுச்சுவர். வாகனங் களை நிறுத்தும் வசதியோடுகூடிய பெரிய வளாகம். அதையடுத்து சின்னத் தோட்டம். அதை யொட்டி உயர்ந்து நீண்ட படிகளில் ஏறி அவர் வீட்டுக்குள் சென்றோம். பழகியவர்போல அந்த வீட்டில் மாமா நடந்து செல்வதைப் பார்க்க ஆச்சர்யமாக இருந்தது. வாசலில் நின்றவர்கள் அவருக்கு வணக்கம் வைத்தார்கள்.

``ஐயா வணக்கம்” என்று கதவுக்கு மறுபுறத்தில் நின்றபடி அழைத்தவாறே உள்ளே நுழைந்தார் மாமா. தலைமுடிக்குச் சாயம் ஏற்றிவிட்டு, உலர் வதற்காகக் கூடத்தில் உட்கார்ந்து தொலைக்காட்சி பார்த்துக்கொண்டிருந்த சட்டமன்ற உறுப்பினர் “வாய்யா ராஜாங்கம். எப்படி இருக்க?” என்று புன்னகைத்தபடி முகத்தைத் திருப்பினார்.

மிகப் பெரிய துண்டால் தன் உடலை அவர் போத்தியிருந்தார். அப்பாவின் வணக்கத்துக்கு பதில் வணக்கம் சொன்னபடியே “ராஜாங்கம், போன்லயே உங்களைப் பற்றிச் சொன்னாரு. நீங்க சொல்லுங்க தம்பி, எந்த மாதிரி விஷயத்துக்கு என் உதவி தேவைப்படுது?” என்று நேராகவே விஷயத்துக்கு வந்துவிட்டார் அவர்.

அப்பா தொண்டையைச் செருமியபடி மாமாவை ஓரக்கண்ணால் ஒருமுறை பார்த்துவிட்டு, தனது லட்சியக்கனவை எடுத்துரைத்தார்.

“அது யாரு ராமலிங்கம் வாத்தியார்... எந்த ஊர்க்காரர்... நான் கேள்விப்பட்டதே இல்லயே?” என்று இழுத்தார் சட்டமன்ற உறுப்பினர்.

“நம்ம பக்கம்தான் ஐயா. சிறுவந்தாட்டுக்காரர்” என்றபடி தயார்செய்து வைத்திருந்த கோப்பை அவரிடம் கொடுத்தார்.

“உங்களுக்குச் சொந்தமா?”

“அதெல்லாம் ஒரு பந்தமும் கெடயாது. அவர் கலைஞர்; நான் ரசிகன். அவ்ளோதான் ஐயா.”
 
அப்பாவை ஒருகணம் உற்றுப் பார்த்துவிட்டு கோப்பின் பக்கங்களை ஒவ்வொன்றாகப் புரட்டினார். ஒருசில நிமிடங்கள் மெளனத்தில் கரைந்தன. ``கவலையேபடாதீங்க. வர்ற வருஷம் அன்னெளன்ஸ் பண்ணப்போற லிஸ்ட்ல இவர் பேரு நிச்சயமா இருக்கும். அதுக்கு நான் உத்தரவாதம்” என மறுபடியும் தன் நெஞ்சைத் தொட்டுச் சொன்னார்.

“ரொம்ப நன்றிங்க ஐயா, இதுக்கு இந்த ஊரே கடமைப் பட்டிருக்குது” என்று கைகளைக் குவித்து வணங்கினார் அப்பா.

ராமலிங்கம் வாத்தியாருக்கு நிச்சயம் கலைமாமணி விருது கிடைத்துவிடும் என்ற நம்பிக்கை, அப்பாவின் மனதில் உறுதியாக விழுந்துவிட்டது. ஆனால், அம்மாவுக்கு மட்டும் அந்த நம்பிக்கை வரவில்லை. ஜாடைமாடையாக தன் அவநம்பிக்கையை அப்பாவுக்கு உணர்த்திய படியே இருந்தார். ``ஆமா, உனக்கு வேற வேலையே இல்லை. நான் இடம் போனா, நீ வலம் போவே; நான் வலம் போனா, நீ இடம் போவே. அதான என்னைக்கும் நம்ம ஊட்டுல நடக்குது” என்று முனகியபடி சலித்துக்கொண்டார் அப்பா.

பத்து நாட்கள் கழித்து விருதுப் பட்டியல் அறிவிக்கப்பட்டபோது, ராமலிங்கம் வாத்தியாரின் பெயர் அதில் இல்லை. அப்பா அதிர்ச்சியில் இடிந்துபோய் உட்கார்ந்து விட்டார். வெளியே செல்லவே கூச்சப் பட்டுக்கொண்டு அலுவலகத்துக்கு இரண்டு நாட்கள் விடுப்பு போட்டுவிட்டு வீட்டிலேயே உட்கார்ந்திருந்தார். அவரால் அந்த ஏமாற்றத்தில் இருந்து எளிதில் மீள முடியவில்லை.

``ஆரம்பிக்கும்போதே இந்தக் கரிவாய்க் காரி வசனம் சொல்லிட்டாளே. அப்பறம் எப்படி உருப்படும்?” என்று அம்மாவை நாள்தோறும் திட்டித்தீர்த்தார்.

ஆறேழு மாதங்களுக்குப் பிறகுதான் தன் சோர்வில் இருந்து முற்றிலுமாக மீண்டெ ழுந்தார் அப்பா. முதலில் தயாரித்திருந்த கோப்பை எடுத்து மீண்டும் விரிவுபடுத்தி, ஆறேழு பிரதிகள் தயார்செய்தார். மாவட்ட ஆட்சியரையும் முக்கியமான பிற அதிகாரி களையும் நேரில் சந்தித்து, ஆளுக்கொரு பிரதியைக் கொடுத்து, பரிந்துரைக்கும்படி கேட்டுக்கொண்டார். அந்த ஆண்டு அறிவிக்கப் பட்டப் பட்டியலிலும் அவர் பெயர் இடம்பெறவில்லை. அதற்கடுத்த ஆண்டில் ஒரு பொதுக்குடிமகனின் பரிந்துரை என்கிற அளவில் தன் பெயரிலேயே அந்தக் கோப்பை அரசாங்க அதிகாரியின் பார்வைக்கு நேரடியாக அனுப்பிவைத்தார்.

“இந்த தரமாச்சும் அரசாங்கம் இந்த விருதை ஐயாவுக்கு அறிவிக்கணும். திறமையின் உச்சமான புள்ளியில ஐயா இருக்கிற பொருத்தமான நேரம் இது. இப்ப கெடச்சா, அவருக்கும் கெளரவம்; விருதுக்கும் கெளரவம்.”

பார்க்கிறவர்கள் எல்லோரிடமும் சொல்லிக் கொண்டு திரிந்தார் அப்பா. ஆனால், அந்த ஆண்டு வெளியிடப்பட்ட பட்டியலிலும் ஐயாவின் பெயர் இல்லை. மனம் உடைந்து போன அப்பா, யாரிடமும் பேசாமல் வீட்டுக்குள்ளேயே அடைந்துகிடந்தார். அவரிடம் மெதுவாகப் பேசிப்பேசி அவரை இயல்பானவராக்கினாள் அம்மா.

நடந்த விஷயங்களை எல்லாம் கேள்விப் பட்டு, ராமலிங்கம் வாத்தியாரே ஒருநாள் அப்பாவைத் தேடி வீட்டுக்கு வந்து “ரொம்பப் புத்திசாலின்னு ஒன்ன நெனச்சனே பலராமா. நீயா இப்படி நடந்துக்கிற?” என்றபடி கைகளைப் பற்றினார்.

“அது…” என்று எதையோ சொல்ல அப்பா இழுத்தார்.

``இங்கே பாரு பலராமா, ஒரு கூத்தாடிக்கு அவனுடைய ஆட்டத்தப் பார்த்து ரசிச்சுக் கைதட்டிப் பேசக்கூடிய ரசிகர்களுடைய பாராட்டுதான் ரொம்பப் பெரிய விருது. அரசாங்க விருது எல்லாம் ஒரு கணக்கே இல்லை. இன்னைக்கும் நான் ஆடுற கூத்தப் பார்க்க ஒவ்வொரு இடத்துலயும் வரக்கூடிய முந்நூறு நானூறு பேருங்க, நான் பேசற வசனத்தைக் காதால கேட்டுட்டு நாள் முழுக்கத் திருப்பித் திருப்பிப் பேசுறாங்க, நான் பாடுற பாட்டைப் பாடுறாங்க. இதுக்கும் மிஞ்சிய விருதுனு ஒண்ணு இந்த உலகத்துல இருக்குதா, சொல்லு?”

அப்பாவின் தோளைத் தொட்டு அமைதிப் படுத்தினார் வாத்தியார். நீண்ட உரையாடலுக்குப் பிறகு, அன்று இரவு எங்கள் வீட்டில் அப்பாவோடு சேர்ந்து சாப்பிட்டார்.

சில மாதங்களுக்குப் பிறகு, அப்பா யாரும் எதிர்பார்த்திராத ஒரு செயலைச் செய்தார். அலுவலக விஷயமாக சென்னைக்குச் சென்றிருந்த சமயத்தில் வீடியோ கேமரா மூலம் படமெடுக்கத் தெரிந்த ஒருவரை அழைத்துக்கொண்டு வந்தார். சுற்றுவட்டாரங்களில் ராமலிங்கம் வாத்தியாரின் கூத்து நிகழ்ச்சி நடைபெறும் இடங்களுக்கு எல்லாம் அழைத்துச் சென்று, கூத்தின் முக்கியப் பகுதிகளைப் படம்பிடித்துக்கொள்ள வழி செய்தார். அர்ப்பிசம்பாளையத்தில் `மயில் ராவணன் கதை’, தாதம்பாளையத்தில் `விராட பர்வம்’, சாலையாம்பாளையத்தில் `கர்ண மோட்சம்’, மடுகரையில் `அர்ஜுனன் தபசு’.

``இன்னும் ஒன் கிறுக்குப் போகலையா?” என்று சிரித்தார் ஐயா.

“நீங்க சும்மா இருங்க ஐயா, எந்தக் காரணத்துக் காகவும் என் லட்சியத்துல இருந்து பின்வாங்க மாட்டேன்” என்று பேசிச் சமாளித்தார் அப்பா.

கூத்து இல்லாத ஒரு நாளில் வாத்தியாரைத் தன் சொந்த வாழ்க்கையைப் பற்றிப் பேசவைத்துப் படம்பிடிக்கவைத்தார். அப்புறம் ஊர், கோயில், ஏரிக்கரை, குளங்கள், மரங்கள், தெருக்கள், வயல்வெளிகள் எனக் கண்ணில் பட்டதை எல்லாம் படமாக்கினார். பிறகு, வீடியோக்காரர் சென்னைக்குத் திரும்பிச் சென்றுவிட்டார். எடுத்த காட்சிகளை எல்லாம் வெட்டியும் இணைத்தும் மாற்றி அமைத்துக்கொண்டு ஒரு மாதத்துக்குப் பிறகு அவர் திரும்பி வந்து, தான் எடுத்த படத்தைப் போட்டுக் காட்டியபோது ஆச்சர்யமாக இருந்தது. ஒரு படம் எப்படி உருவாகிறது என்பதை, அன்று நாங்கள் நேருக்குநேர் தெரிந்துகொண்டோம்.

அந்தக் குறும்படத்தின் பிரதியையும் செம்மைப் படுத்தப்பட்ட கோப்பையும் எடுத்துக்கொண்டு சென்னைக்குச் சென்ற அப்பா, யாருடைய உதவியையும் எதிர்பார்க்காமல் உயர்அதிகாரியை நேரில் சந்தித்துக் கொடுத்துவிட்டு வந்தார். ஆனால், அந்த முயற்சிகளுக்கும் பலன் கிடைக்கவில்லை. அந்த ஆண்டின் பட்டியலிலும் வாத்தியாரின் பெயர் இல்லை.

சாப்பிட்டு முடித்த பிறகு, கூடத்தில் உட்கார்ந்து பேசிக்கொண்டிருந்தோம்.

`` `வதம்'னா என்னப்பா அர்த்தம்?” என்று அப்பாவிடம் கேட்டான் தம்பி.

``பத்து, பன்னெண்டு பேரு சேர்ந்து ஒரு ஆளை அடிச்சுக் கொல்றதுதான் வதம்” என்றார் அப்பா.

தம்பியின் கண்களில் ஒரு மிரட்சி பரவி, தேங்கி நின்றது. “அபிமன்யுவை எதுக்குப்பா வதம் செய்றாங்க?” என்று அடுத்த கேள்வியைக் கேட்டான். அப்பா, எங்களுக்கு அபிமன்யுவின் கதையைச் சுருக்கமாகச் சொல்லி முடித்தார். நான், அவர் தோளையொட்டி நின்றிருந்தேன். சக்கரவியூகத்துக்குள் நுழையும் கலையை அறிந்து கொண்டவனுக்கு வெளியேறும் கலை தெரியா ததால், எதிரிகளின் தாக்குதலுக்குப் பலியாகி இறந்துபோனதைச் சொல்லும்போது அவர் குரல் மிகவும் தடுமாறியது.

``அது மரணமே இல்லடா. ஒரு கொலை, கூட்டுக்கொலை” என்று நாக்கு சப்புக்கொட்டியபடி சொன்னார்.

பத்து மணி என்பதன் அடையாளமாக, ஒருமுறை மின்சாரம் நின்று சில கணங்களுக்குப் பிறகு வந்தது. “நீ வரலையா செல்வி?” என்று அம்மாவைப் பார்த்துக் கேட்டார்.

``நீங்க போய் வாங்க சாமிங்களா, அது போதும். எனக்கு கூத்தும் வேணாம், பாட்டும் வேணாம். கண்ணு முழிக்கிற வேலை எல்லாம் நம்ம உடம்புக்கு சரிவராது” என்று சிரித்தபடியே எங்களை அனுப்பிவைத்தாள்.

திரெளபதை அம்மன் கோயில் திடலில் மின்சார விளக்குகளும் காஸ் விளக்குகளும் வெளிச் சத்தைப் பொழிந்தபடி இருந்தன. ஏராளமான கூட்டம். வெள்ளைத் திரையை இருவர் பிடித்தபடி இருக்க, பின்பாட்டுக்காரர்கள் கடவுள் துதிகளைப் பாடிக் கொண்டிருந்தார்கள். ஆட்டத் திடலைத் தாண்டி ஆட்டக் காரர்கள் வேஷம் கட்டும் இடத்துக்குச் சென்று, வாத்தியார் ஐயாவைச் சந்தித்தார் அப்பா. ஐயா, முதல் வேஷக்காரனுக்கு புஜக் கிரீடைகளைப் பொருத்திக் கட்டியபடியே உரையாடினார்.

யாரும் எதிர்பாராதபடி ஐயாவிடம் `‘நீங்கதான் அபிமன்யுவா வேஷம் கட்டப்போறீங்களா?” என்று கேட்டான் தம்பி. அவர் பெருமிதத்துடன் `ஆமாம்' எனத் தலையசைத்தார்.

“ `அபிமன்யு, ரொம்பச் சின்னப்பையன்'னு அப்பா சொன்னாங்க. நீங்க இவ்ளோ பெரியவரா இருக்கீங்களே” என்று தன் முகவாயில் விரலால் தட்டியபடி கேட்டுவிட்டான். அப்படி ஒரு கேள்வியை யாருமே எதிர்பார்க்கவில்லை.

அப்பா “என்னடா கேள்வி இது, வா இங்க!” என்று அவனை வேகமாக தனக்கு அருகில் இழுத்தார்.

“உடு பலராமா, கேட்டுத் தெரிஞ்சுக்கிறது நல்லதுதானே” என்று சிரித்தார் வாத்தியார். பிறகு திரும்பி, “பெரியவங்க சின்னவங்களா மாறி நடிக்கிறதுதான் நடிப்பு” என்று தம்பியிடம் சொன்னார்.

``யாராவது அடிக்க வந்தா விடாதீங்க. நீங்கதான் பெரியவராச்சே. தைரியமா திருப்பி அடிங்க” என்று சொன்னான் தம்பி.
 
“ஐயோ! மானத்த வாங்குறானே” என்று கூச்சத்தில் நெளிந்தார் அப்பா. வாத்தியார் வாய் விட்டுச் சிரித்தபடி அவன் தோளில் தட்டிக் கொடுத்தார்.

“இன்னும் ரெண்டு, மூணு வாரத்துல விருது அறிவிப்பு வந்துடும் ஐயா. இந்த தரம் கண்டிப்பா உங்க பேர் பட்டியல்ல இருக்கும்” - அப்பா புறப்படுவதற்கு எழுந்தார்.

“இன்னும் நீ அந்த முயற்சியை விடலையா பலராமா? நீயும் விடாக்கண்டனா இருக்க. அவனுங்களும் கொடாக் கண்டனுங்களா இருக்கானுவோ” என்று சிரித்தார் வாத்தியார். பிறகு, “வரட்டும் வரட்டும் பலராமா. வர்ற காலத்துல பாத்துக்கலாம்” என்றார்.

கூத்து தொடங்கியது. ஒவ்வொரு கதாபாத்திரமும் பாடும் பாடல்களும் ஆடும் அடவுகளும் புதுமையாக இருந்தன. அபிமன்யுவைக் கொஞ்சியபடி சுபத்திரை பாடும் பாடல்களும் உரையாடல்களும் காதுக்கு இதமாக இருந்தன. விடியும் வரைக்கும் நாங்கள் இந்த உலகத்திலேயே இல்லை. வேறொரு மாய உலகத்தில் வசித்துவிட்டு திரும்பியதுபோல இருந்தது.

வீட்டுக்குத் திரும்பியதும் சுபத்திரையின் பாடல்களை அம்மா, தாத்தா, ஆயா எல்லோரி டமும் பாடிக் காட்டிய பிறகுதான் எங்கள் வேகம் சற்றே குறைந்து இயல்பான நிலைக்குத் திரும்பியது. பள்ளிக்கூடம், விளையாட்டு மைதானம், ஏரிக்கரை என நாங்கள் போகும் இடங்களில் எல்லாம் பல நாட்களுக்கு அந்தப் பாடல்களைப் பாடியபடி திரிந்தோம்.

மடுகரையில் தொடர்ச்சியாக 12 நாட்கள் ஐயாவின் கூத்து தொடங்கியதையொட்டி, அப்பா விடுப்பு எடுத்திருந்தார். தேர்வுக் காலம் என்பதால், எங்களை அழைத்துச் செல்லக் கூடாது என அப்பாவுக்குக் கட்டளை விதித்திருந்தாள் அம்மா. அதனால், அப்பா மட்டும் தனியாகவே இரண்டு நாட்களாகக் கூத்து பார்த்துவிட்டு வந்தார்.

ஒருநாள் காலையில் கூத்து முடிந்து திரும்பிய அப்பாவுக்கு, ஒரு டம்ளரில் தேநீர் கொண்டுவந்து கொடுத்தாள் அம்மா. அதை வாங்கிப் பருகிக் கொண்டிருக்கும்போதே வாசலில் பேப்பர்காரன் மணியடிக்கும் சத்தம் கேட்டது. “இதோ வந்துட்டேன்” என்றபடி அவரே வெளியே சென்று வாங்கிக்கொண்டு வந்து நாற்காலியில் உட்கார்ந்தார். தன்னிச்சையாக அவர் உதடுகள் கூத்துப்பாட்டு ஒன்றை முணுமுணுத்தபடி இருந்தன.

செய்தித்தாளில் முதல் பக்கத்தைத் திறந்து படித்ததுமே சந்தோஷத்தில் எழுந்து நின்று விட்டார் அப்பா. ``டேய், இங்கே பாருடா, இங்கே பாருடா...” என்று என்னிடம் அந்தத் தாளைக் காட்டினார்.
``இங்கே, இங்கே..!” என்று அவர் விரலால் அழுத்திக் காட்டிய இடத்தில் ‘தமிழக அரசின் கலைமாமணி விருதுகள்’ என அச்சாகி இருந்ததை வாய்விட்டுப் படித்தேன். தம்பியும் ஓடிவந்து எனக்குப் பக்கத்தில் நின்றுகொண்டு சத்தம் போட்டுப் படித்தான். அதற்குள் அம்மாவும் அங்கே வந்துவிட்டாள். என்னிடம் இருந்து தாளை வாங்கி அவளும் படித்தாள். அப்பா விரலால் சுட்டிய இடத்தில் விருதாளர்களின் நீண்ட பட்டியல் இருந்தது. `நிகழ்கலை’ என்னும் பிரிவில் `ராமலிங்கம் வாத்தியார், சிறுவந்தாடு’ என்னும் பெயர் தடித்த எழுத்தில் அச்சாகி இருந்தது. அப்பாவின் முகத்தில் படர்ந்து இருந்த மகிழ்ச்சியைப் பார்த்து, அம்மாவின் விழிகள் கலங்கின.

“நான் எடுத்த முயற்சிகளுக்கு எல்லாம் ஒரு பெரிய வெற்றி இது செல்வி” என்று அம்மாவைப் பார்த்துச் சிரித்தார் அப்பா. பிறகு, ``ஐயாவுக்கு விஷயம் தெரியுமோ தெரியாதோ. ஒரு எட்டு மடுகரை வரைக்கும் போய்ச் சொல்லிட்டு வரேன். விருது விழாவுக்கு அவரை அனுப்பிவைக்க ஏற்பாடு செய்யணும்” என்றபடி அப்பா புறப்பட்டார்.

“அப்பா... நாங்களும் வரோம்பா” என்று பக்கத்தில் சென்று கெஞ்சினோம். மறுத்து விடுவாரோ என, சற்றே எங்களுக்கு ஒருகணம் தயக்கமாக இருந்தது. ஆனால், சிரித்தபடி “வாங்கடா செல்லங்களா” என்று இருவரையும் பின்னால் ஏற்றிக்கொண்டார். அம்மா ஒன்றும் சொல்லாதது எங்களுக்கு ஆச்சர்யமாக இருந்தது.

மடுகரையில் பங்களா வாசலிலேயே வண்டியை நிறுத்திவிட்டு, உள்ளே படியேறிச் சென்றோம். கூடத்தில் சுவர்க்கண்ணாடியைப் பார்த்தபடி ஒப்பனையைக் கலைத்துக் கொண்டிருந்த ஐயா, சத்தம் கேட்டு எங்கள் பக்கம் முகத்தைத் திருப்பினார். அப்பாவைப் பார்த்ததும் அவர் முகத்தில் ஆச்சர்யம். ``என்ன பலராமா, ஊட்டுக்குப் போவலையா?” என்று கேட்டார்.

“போயிட்டுத் திரும்பி வந்திருக்கேன் ஐயா. இந்த வருஷத்துக்கான கலைமாமணி விருதுப் பட்டியல் அறிவிச்சுட்டாங்க ஐயா. கூத்துக்கலைப் பிரிவுல உங்களுக்குத்தான் விருது. இதோ பாருங்க, உங்க பேர முதல்ல போட்டிருக்காங்க”  - உற்சாக மாகச் சொல்லிக்கொண்டே செய்தித்தாளை அவரிடம் கொடுத்தார் அப்பா.

அவர் சொன்னதைக் கேட்டுவிட்டு, அங்கங்கே ஒப்பனையைக் கலைத்தபடி இருந்த மற்ற கலைஞர்கள் ஒரே நொடியில் ஐயாவைச் சூழ்ந்துகொண்டார்கள். அவர் பெயரை செய்தித் தாளில் பார்த்துவிட்டு அவரைத் தோளில் தூக்கிவைத்து ஆடினார்கள். “டேய் எறக்குங்கடா, எறக்குங்கடா” என்று சிரித்தபடியே கெஞ்சினார் ஐயா.

 “ஐயா, நாளைக்குக் காலையில சென்னையில விழா. நீங்க இன்னைக்கு ராத்திரியே அங்கே போய்த் தங்கினாத்தான், விழாவுல கலந்துக்க சுலபமா இருக்கும்” என்று அப்பா சொன்னார்.
“இன்னிக்கா?” என்றார் ஐயா அதிர்ச்சியுடன். பிறகு, ``அது எப்படி முடியும் பலராமா? 12 நாள் கூத்துக்குக் கைநீட்டி முன்பணம் வாங்கியிருக் கோமே. ரெண்டு நாள் ஆட்டம்தான் முடிஞ்சிருக்கு. இன்னும் பத்து நாள் ஆடியாவணும். உடனே கெளம்புன்னா எப்படி முடியும்?” என்று பதற்றத்துடன் கேட்டார்.

“ரெண்டு நாளுக்கு இங்கே இருக்கிறவங்க, உங்க வேலையைப் பாத்துக்க மாட்டாங்களா ஐயா?” என்று தயக்கத்துடன் கேட்டார் அப்பா.

“நிச்சயமா அவங்க நல்லபடியா பாத்துக்கு வாங்க. அது எனக்கும் தெரியும். ஆனா, அது தர்மம் இல்லை. நான் பொறுப்பெடுத்து நடத்துவேன்னு நம்பிதான் முன்பணத்தை என் கையில குடுத்திருக்காங்க. இப்ப என் சொந்த வேலைதான் முக்கியம்னு ரெண்டு நாள் விட்டுட்டுப் போனா, அடுத்த வருஷம் இப்படி முன்பணம் கொடுப்பாங்களா? யோசிச்சுப் பாருங்க” என்றார்.

ஐயா, அப்பாவின் தோளைத் தொட்டு “இந்த ஊர்ல 20 வருஷத்துக்கு முன்னால ஒரு தரம் மழையே இல்லாமப்போயிடுச்சு பலராமா. அப்ப இந்த ஊர்க்காரங்க மழைக்காகப் பிரார்த்தனைப் பண்ணிட்டு, பன்னெண்டு நாள் கூத்தாடணும்னு தாம்பாளத்துல நூத்தியொரு ரூபா வெச்சுக் குடுத்தாங்க. கூத்து முடிஞ்ச மக்காநாளே மழை கொட்டோ கொட்டுனு கொட்டிச்சு. ஒரு வாரம் அடைமழை. அப்ப இந்த ஊர்க்காரங்க எல்லாரும் சேர்ந்து ஒவ்வொரு வருஷமும் இந்த மாசத்துல இந்த நாள்ல இங்கே வந்து நீங்கதான் வேஷம்கட்டி ஆடணும்னு எங்கிட்ட ஒரு வாக்கு கேட்டு வாங்கிக்கிட்டாங்க. அதை இதுவரைக்கும் நான் மீறினது இல்லை” என்று சொல்லிவிட்டு மூச்சு வாங்கினார்.

முகத்திலும் கையிலும் இருந்த எண்ணெய்ப் பசையை ஒரு துணியில் துடைத்துக்கொண்டார்.

“பேரும் கெடக் கூடாது, தொழிலும் கெடக் கூடாது. அதுதான் பெரிய விருது பலராமா. இந்த மெடல், பட்டம், பேர் எல்லாம் உசிரோட பொழைச்சுக்கெடந்தா, நாளப்பின்ன பார்த்துக்கலாம்.”
 
கையில் இருந்த செய்தித்தாளை ஐயாவிடம் கொடுத்துவிட்டு, பெருமூச்சோடு திரும்பினார் அப்பா. நாங்கள் அவரைப் பின்தொடர்ந்தோம்.
 
“ஒரு நிமிஷம் பலராமா” என்றபடி ஐயா, அப்பாவை நோக்கி கையைக் காட்டினார். அப்பா உடனே அவர் பக்கம் பார்வையைத் திருப்பினார். ``என் சார்பா நீ போய் விருதை வாங்க உனக்கு விருப்பம் இருந்தா, தாராளமா போலாம்” என்றார். மறுப்பின் அடையாளமாக புன்னகையோடு தலையசைத்துவிட்டு, பங்களாவின் படிகளில் இறங்கத் தொடங்கினார் அப்பா.

Do you like the story?

Please Appreciate the Author by clapping!

Editor’s Pick