நீ... நான்... நாம்... வாழவே!

பா.விஜயலட்சுமி, ஓவியம்: பிரேம் டாவின்ஸி

`என் காதல் உண்மையானது. என்னுடைய இந்த முடிவுக்கு, யாரும் காரணம் அல்ல.'

`என் அப்பா-அம்மாவே என்னைப் புரிந்துகொள்ளவில்லை. அதனால் இந்த உலகத்தைவிட்டே போகிறேன்.'

`வாங்கிய கடனை அடைக்க முடியவில்லை. குடும்பத்துடன் சாவதைத் தவிர, எங்களுக்கு வேறு வழியே இல்லை'

  தற்கொலைச் செய்திகள், தினம் தினம் நம்மைக் கடந்துகொண்டே இருக்கின்றன.

தமிழகத்தில் மட்டும் தினமும் 44 பேர், தங்கள் உயிரை தாங்களே பறித்துக்கொள்கிறார்கள். இந்தியாவில் ஒவ்வோர் ஆண்டும் தற்கொலை செய்பவர்களின் பட்டியலில், தமிழகம்தான் முதல் இரண்டு இடங்களுக்கு போட்டிபோடுகிறது.

உலகிலேயே இந்தியாவில்தான் அதிக அளவிலான தற்கொலைகள் நிகழ்கின்றன. `தேசியக் குற்ற ஆவணக் காப்பகத்தின் முடிவுகளின்படி, வருடந்தோறும் இந்தியாவில் தற்கொலை செய்துகொள்பவர்களின் எண்ணிக்கை 1,35,000. குளோபல் ஹெல்த் எஸ்டிமேட்டின்படி, இந்த எண்ணிக்கை 2,45,000 என்கிறார்கள். இதில் 40 சதவிகிதத் தற்கொலைகள், 30 வயதுக்கு உள்ளிட்டவர்களால் மேற்கொள்ளப்படுகின்றன.

`புரிந்துகொள்ள முடியாத மனச்சிக்கல்களால் எடுக்கப்படும் முடிவே தற்கொலை' என்கிறார்கள் உளவியலாளர்கள். மன அழுத்தம், குடும்பப் பிரச்னைகள், மருத்துவப் பிரச்னைகள், கடன் தொல்லை, அளவுக்கு மீறிய போதை... என தற்கொலைக்கு இதுதான் காரணம் என்று எதுவும் இல்லை. எந்தக் காரணமும் இன்றி திடீரென தற்கொலை முடிவை நாடுபவர்களும் அதிகம் என்பதுதான் அதிர்ச்சித் தகவல்.

``தற்கொலைக்கு இரண்டு காரணங்கள் இருக்கின்றன. ஒன்று, தீராத மன அழுத்தம். இன்னொன்று க்ளினிக்கல் டிப்ரஷன். க்ளினிக்கல் டிப்ரஷனுக்கு உதாரணம், ஹாலிவுட் நடிகர் ராபின் வில்லியம்ஸின் மரணம். எத்தனையோ பேரைச் சிரிக்கவைத்தவர் தற்கொலை செய்துகொள்ளக் காரணம், அவரது மூளையில் டிப்ரஷனைத் தூண்டக்கூடிய நொதிகள் அதிக அளவில் சுரந்ததுதான்.

இதைத் தாண்டி 97 சதவிகிதத் தற்கொலைகள், தீராத மன அழுத்தத்தால்தான் ஏற்படுகின்றன. அன்றாட வாழ்க்கையில் ஏற்படும் பிரச்னைகளை சரியாக எதிர்கொள்ள முடியாமல், மனதை வழிநடத்தக்கூடிய பக்குவம் இல்லாத நிலையில்தான் இந்தத் தற்கொலை முடிவுகள் எடுக்கப்படுகின்றன. சிறிய காயம் பட்டால்கூட அதற்கு உடனடியாக மருந்து போட்டு சரிசெய்ய முயலும் நாம், மனதில் ஏற்படும் வலிகளைத் தீர்க்க ஏன் முயற்சிப்பது இல்லை?

டீன்ஏஜ் பிள்ளைகளின் நிலையோ, இன்னும் பரிதாபம். 13-18 வயதில், யோசிப்பதற்கான கால அவகாசமோ, பின்விளைவுகள் குறித்த தெளிவோ இருக்காது. ஒரு நிமிடத்தில் ‘ஏன் வாழணும்?’ எனத் திடீரென ஓர் எண்ணம் இடறினால் உடனடியாக அதை நிறைவேற்றி விடுவார்கள். சோகமான நினைவுகளில் மூழ்கி, அதில் இருந்து வெளியே வர முடிந்தாலும் வெளியே வராமல், மாதக்கணக்கில் அதிலேயே உழன்று தற்கொலைப் பாதையில் செல்பவர்களின் எண்ணிக்கையும் அதிகரிக்கும்.

இதில் க்ளினிக்கல் டிப்ரஷனுக்கு மட்டுமே மருத்துவர்களின் ஆலோசனையும் மருந்துகளும் தேவை. எதிர்காலம் பற்றிய புரிதலை ஏற்படுத்தினாலே, தற்கொலை எண்ணங்களில் இருந்து மனம் மாறும். வாழ்க்கை குறித்த தெளிவான பார்வையை, உரையாடல்கள் மூலம் பெற்றோர் தங்களது குழந்தைகளுக்கு எடுத்துச் சொல்ல வேண்டும். வருத்தமான மனநிலையில் அழுது தீர்க்க முடிந்த நம்மால், அதில் இருந்து வெளிவரும் வழியையும் கண்டுபிடிக்கத் தெரிந்திருக்க வேண்டும்'' என்கிறார் தனியார் மன ஆளுமை வழிகாட்டி நிறுவனத்தின் முதன்மைச் செயல் அதிகாரி கீர்த்தன்யா.

``எங்களுக்கு இண்டு பெண் குழந்தைகள்.அவங்களுக்கு நல்ல ஸ்கூல்ல மிகச்சிறந்த கல்வியைக் கொடுக்கணும்கிறதுலதான் எங்க கவனம் இருந்தது. `படி... படி...'னு டார்ச்சர் பண்றது இல்லைங்கிறதால, அவங்க சந்தோஷமா இருக்காங்கனு நாங்களாவே நினைச்சுக்கிட்டோம். அவங்க கேட்ட எல்லாத்தையும் வாங்கித் தரணும்கிற எண்ணத்துல அவங்களோடு நேரம் செலவிடாம, எப்பவும் வேலை... வேலைனு இருந்துட்டோம். அவங்களுக்கு என்ன பிரச்னைனு கேட்காமவிட்டதால், இப்போ எங்க ரெண்டு பெண் குழந்தைகளையும் இழந்துட்டு தவிக்கிறோம்'' என, கண்ணீரோடு பேசுகிறார்கள் பிரபாகரன் - சொர்ணலட்சுமி தம்பதி.

``பெரியவள் சுபா, சின்னவள் பெயர் சுபத்ரா. ரெண்டு குழந்தைகளுக்குமே படிப்பு, டிரெஸ்னு எதுலயுமே குறைவைச்சது இல்லை. நான் பிசினஸ் செஞ்சிட்டு இருந்ததால், வேலை... வேலை...னு ஓடிட்டே இருப்பேன். அவளோட அம்மாவும் தனியார் நிறுவனத்தில் வேலை பார்த்ததால் குழந்தைகளுக்காக நேரம் ஒதுக்க முடியலை. ரெண்டு பொண்ணுங்களுக்கும்  மூணு வயசுதான் வித்தியாசம்கிறதால் நண்பர்கள் மாதிரியேதான் சுத்துவாங்க. ஸ்கூல் முடிஞ்சு கல்லூரிக்குப் போன பிறகு, நல்லா படிச்சுட்டு இருந்த பெரியவளோட கவனம், மூன்றாவது வருஷத்துல குறைய ஆரம்பித்தது. நிறைய அரியர்ஸ் வைக்க ஆரம்பிச்சா. `அரியர்ஸ் எல்லாம் கல்லூரிப் படிப்பில் சகஜம்'னு, அதை நாங்க பெருசா எடுத்துக்கலை. பொங்கல் பண்டிகைக்காக ரெண்டு பேரும் கேட்ட டிரெஸ் எல்லாம் ரொம்ப சந்தோஷமா எடுத்துட்டு வந்தோம். ராத்திரி தூங்கிட்டு காலையில் எழுந்து பார்த்தப்போ, எங்க ரெண்டு பொண்ணுங்களுமே உயிரோடு இல்லைங்க’' என்று அழுகையைக் கட்டுப்படுத்த முடியாமல் பிரபாகரன் கதறி அழ, சொர்ணலட்சுமி தொடர்ந்தார்.

Do you like the story?

Please Appreciate the Author by clapping!

Editor’s Pick

மாதத்திற்கு 7 எக்ஸ்க்ளுசிவ் கட்டுரைகள் படிக்க லாகின் செய்யுங்கள்அனைத்து எக்ஸ்க்ளுசிவ் கட்டுரைகளையும் படிக்க சந்தா செய்யுங்கள்