ஆக்கிரமிப்பு

கவிதை: தமிழ்மணவாளன், படம்: தி.விஜய்

செஸ்போர்டு போல் வரையப்பட்டிருந்த லே-அவுட் மத்தியில்
சந்திராஷ்டமம் இல்லாத விடியும் முன்னிரவில்
வந்து நின்ற வேனிலிருந்து
இறங்கினர் கலகலவென.

வாஸ்து பார்த்துக் குறித்த இடத்தில்
மஞ்சள், குங்குமம் பூசத் தொடங்கினார் குருக்கள்
அடுக்கி வைத்த ஒன்பது கிரகச் செங்கற்களின் மேல்.

`முன்னெல்லாம் பார்த்திருந்தா தெரியும்
ஒரே மரமும் செடியும் புதருமா
மனுஷன் வர முடியாது இங்க!’

‘அதான் வந்துட்டோம்ல’
என்று சொல்லிச் சிரித்தவரிடம்
‘கட்டி முடிச்சதும் குடிவர்ற மாதிரிதானே?’

‘சின்னவனுக்குத்தான் காலேஜ் தூரம்
ஆனா `ட்ரெயின்ல போய்க்கிறேன்’னு சொல்லிட்டான்
இங்கேருந்து ஸ்டேஷன் நாலு கி.மீ-தானே?’

`எத்தனை ஸ்கொயர்ஃபீட் எஸ்ட்டிமேஷன்?’
‘லோன் கொஞ்சம் குறைவாத்தான் வருது
அறுநூறு ஸ்கொயர்ஃபீட் கட்டிட்டு
பின்னாடி இழுத்துக்கலாம்னு பார்க்கிறேன்.’

`ஓம்... வாஸ்து புருஷாய வித்மஹே
யோக மூர்த்யாய தீமஹி
தந்நோ: கிருஹராஜ ப்ரசோதயாத்’
குருக்கள் குரலினைக் கேட்டதும்
பேச்சை நிறுத்தி அமைதியாகிட.

காலம்காலமாய் ஓடித்திரிந்த
கடவுளாலும் கைவிடப்பட்ட கரட்டோணான் ஒன்று
தன்னியல்பாகத் தலைதூக்கிப் பார்க்கும் பரிதாபமாக.
அப்போது அதன்மீது கல்லெறிகிறான் ஒருவன்.

Do you like the story?

Please Appreciate the Author by clapping!

Editor’s Pick

மாதத்திற்கு 7 எக்ஸ்க்ளுசிவ் கட்டுரைகள் படிக்க லாகின் செய்யுங்கள்அனைத்து எக்ஸ்க்ளுசிவ் கட்டுரைகளையும் படிக்க சந்தா செய்யுங்கள்