அன்பும் அறமும் - 8

இத்தொடரின் மற்ற பாகங்கள்:
சரவணன் சந்திரன், ஓவியம்: ஹாசிப்கான்

சென்னையின் மையப்பகுதியில் இருக்கும் எங்களது கடையின் முன்னால் தயங்கியபடி வந்து நின்றார் 40 வயது மதிக்கத்தக்க அந்தப் பெண்மணி. ஏதோ ஒரு நிறுவனத்தின் விற்பனைப் பிரதிநிதி என்பது தெளிவாகத் தெரிந்தது. கறுப்பு நிறத் தோல்பை ஒன்றைத் தாங்கியிருந்தார். நிறம் மங்கிய சேலையை நேர்த்தியாக உடுத்தியிருந்தார். செருப்புகளில் மட்டுமல்லாமல் கால்களிலும் தூசி ஏறியிருந்தது. மங்கிய நிறத்தில் மெட்டி துருத்திக்கொண்டு தெரிந்தது. அவர் நிச்சயம் பல கிலோமீட்டரை நடந்தே கடந்து வந்திருப்பார் என்பது உறைத்தது.

``என்ன வேண்டும்?’’ என்று கேட்டபோது, சொல்லத் தயங்கியபடியே நின்றார். எங்களது நிறுவனத்தின் பெண் பணியாளர் சென்று கேட்டபோது, கூச்சத்துடன் அந்த உதவியைக் கேட்டார். ``ரெண்டு மணி நேரமா சுத்திக்கிட்டிருக்கேன். ஒன் பாத்ரூம் அவசரமா வருது. இடம் கிடைக்கலை. ஏதாவது ஹோட்டலுக்குப் போகலாம்னாலும் கையில காசு இல்லை” என்று சொல்லியிருக்கிறார்.  திரும்பிச் செல்லும்போது ஆண்டாண்டுக்காலத் துயரத்தை இறக்கிவைத்த நிம்மதி அவரது முகத்தில் தெரிந்தது.

யோசித்துப்பார்த்தால், இது மிகப்பெரிய சிக்கல் எனத் தோன்றுகிறது. கட்டடங்கள் எழுந்த நகரங்களில் பெண்கள் ஆத்திர அவசரத்துக்கு ஒதுங்க இடமே இல்லை. பணம் இருப்பவர்கள் ஏதாவது ஒரு ஹோட்டலுக்குள் நுழைந்து காபி குடிக்கிற சாக்கில் போய் இயற்கை உபாதையைக் கழித்துவிட்டு வரலாம். பணம் இல்லாத இவர்கள் எங்கே போவார்கள்?

ஒருதடவை, தோழி ஒருத்தி அரசாங்கக் கழிவறைக்குச் சென்று உள்ளே நுழைந்த வேகத்தில் வெளியே ஓடிவந்துவிட்டார். அதன் சுகாதாரம் ஒரு காரணம் என்றாலும், சுற்றிலும் வெறித்துப் பார்த்த ஆள்கள் இன்னொரு காரணம். பல இடங்களில் அவை `மூணு சீட்டு’ விளையாடும் இடங்களாக இருக்கின்றன அல்லது குடி மையங்களாக மாறி, குத்தவைத்து ஆண்கள் பீடி குடிக்கும் இடங்களாக இருக்கின்றன.

Do you like the story?

Please Appreciate the Author by clapping!

Editor’s Pick

மாதத்திற்கு 7 எக்ஸ்க்ளுசிவ் கட்டுரைகள் படிக்க லாகின் செய்யுங்கள்அனைத்து எக்ஸ்க்ளுசிவ் கட்டுரைகளையும் படிக்க சந்தா செய்யுங்கள்