நான்காம் சுவர்! - 15

இத்தொடரின் மற்ற பாகங்கள்:
பாக்கியம் சங்கர் - ஓவியங்கள்: ஹாசிப்கான்

சிரியர் மகேந்திரன் தொடர்பில் வந்து அவரது பள்ளி விழாவிற்கு வரவேண்டுமென அழைத்தார். சென்னைக்கு மிக அருகில் ஒரு கிராமம். காளஞ்சி எனும் நிலத்தில் நானும் திருக்குறள் ராம்ராஜும் வந்திறங்கினோம். திருக்குறளை எப்படிக் கேட்டாலும் ஒப்பித்துவிடுகிறார் மனிதர். அதுவொரு அரசுப்பள்ளியெனச் சொல்ல முடியாதபடிக்கு மகேந்திரன் மற்றும் ஆசிரியர்கள் பராமரித்துவருகிறார்கள். எப்போதும்போல சில அறிவுரை நிகழ்த்தி பிள்ளைகளின் கைத்தட்டல்களோடு விழா முடிந்தது. இரண்டு மெடல்களைக் கழுத்தில் மாட்டிக்கொண்டு நாகேந்திரன் என்ற சிறுவன் சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்த எங்களிடம் வந்தான். “ஏமிரா” என்று மகேந்திரன் கேட்க “மெடல் வாங்கும்போது நைனா ராலேது சார்... அதான் சார்” என்று முகத்தைத் தொங்கப் போட்டுக்கொண்டான். “டேய் நாகா... நீ நைனா வெட்டுக்குப் போய்ட்டாரு... இன்டிக்கு போயி மெடலு ச்சுபி... போ சாப்புடு” என்றதும் அவன் பையில் வைத்திருந்த அலுமினியத் தட்டை எடுத்துக்கொண்டு சத்துணவுக்கூடத்தின் வரிசையில் நின்றான். மங்கோலிய சாயல் கொண்ட அவனது முகம் அங்கிருந்த சில பிள்ளைகளுக்கும் இருந்தது. காய்ந்த பனங்கொட்டையைப்போல தலைமயிர் எல்லாம் சிலுப்பிக்கொண்டிருந்தது. “இவுங்களும் இந்த கிராமந்தானா” சத்துணவுக்கூடத்தின் முருங்கை இலை போட்ட சாம்பாரைப் பிசைந்து ஒரு வாய் போட்டுக்கொண்டேன். “சார் இவுங்க வெட்டுக்காரங்க... அவுங்க தலைமுறைல இந்தப் பசங்கதான் சார் மொத மொதலா ஸ்கூலுக்கு வராங்க...” என்றார் மகேந்திரன். தலைமுறை தலைமுறையாக பள்ளியின் வாசனை இல்லாமல் ஒரு ஜனத்திரள் இருந்திருப்பதுதான் நவ இந்தியாவின் சாதனைபோல.

Do you like the story?

Please Appreciate the Author by clapping!

Editor’s Pick