மழை போல் நனைக்கிறது

கவிதை: உமாதேவி

னிமையே காதலின்
அழகிய மாளிகை 
வெயில் கூரையிட்டு
ஆங்காங்கே வியாபித்திருக்கும் தனிமையில் 
உன்னையும் என்னையும் ஒளித்துக்கொள்வதிலேயே வளர்ந்தது நம் காதல்

அந்தத் தனிமைகளில்
ஆள் வரும்போதெல்லாம்
அடிக்கடி திடுக்கிடும் நெஞ்சம்
அஞ்சி அஞ்சியே வயிரம் ஏறியது காதல்

யாருமற்ற இருவர் பொழுதுகளில்
ஏதுமற்ற மொழிகளின் உரையாடலில் ஒருவரை ஒருவர் புரிந்துகொண்டோம் 
பிரிதல் பேயாகி
அருகினில் நோயாகி
சாகா மருந்தில் நேரும்
சின்ன சின்ன சாவு காதல்

எந்த ஒப்பனையும் இல்லாத உன்னைப்
பேரழகாகக் காட்டும் கண்ணை
காதலல்லவா தந்தது
ஒருவரைக் கடந்து ஒருவர்
நகரும் காலில்
ஒருவர் உயிரை ஒருவர் காணும் அதிசயம் அரங்கேறும்

Do you like the story?

Please Appreciate the Author by clapping!

Editor’s Pick

மாதத்திற்கு 7 எக்ஸ்க்ளுசிவ் கட்டுரைகள் படிக்க லாகின் செய்யுங்கள்அனைத்து எக்ஸ்க்ளுசிவ் கட்டுரைகளையும் படிக்க சந்தா செய்யுங்கள்