அன்பும் அறமும் - 11

இத்தொடரின் மற்ற பாகங்கள்:
சரவணன் சந்திரன் - ஓவியம்: ஹாசிப்கான்

உடலே மந்திரம்!

செம்மண்ணில் உருண்டு புரண்டு வயிற்றைத் தள்ளிக் கொண்டு ஓடி வந்த ஒன்றரை மாத வெள்ளை நிற நாயைக் கண்டதும் வெடவெடவென்று வெண்டைக்காய் போல நீளமான உடலை உடைய அந்த முதியவர் முகத்தைச் சுளித்தார். ஏதோ செய்யக் கூடாத பாவமொன்றைச் செய்ததைப் போல என் முகத்தை அதிருப்தியுடன் உற்றுப் பார்த்தார். “எவ்ளோ சொன்னாலும் கேக்க மாட்டேங்கறீங்க. வயிறு வீங்கக் கூடாதுங்க குட்டிக்கு. சாப்பாட்டை அளவாப் போடுங்க. காய்ச்சலையும் பாய்ச்சலையும் காட்டி வளக்கணுமில்லையா?” என்று சொல்லிவிட்டுக் கடைசியாய் ஒரு விஷயத்தையும் சேர்த்துச் சொன்னார். “சிட்டிக் காரங்களுக்குத்தான் வயிறு குப்பைத் தொட்டி மாதிரி” என்றார். அவர் சொன்னது சரிதான்.

இதே மாதிரி  ஒரு குண்டான நாயைத் தினமும் அதிகாலை தேநீர்க் கடையில் பார்ப்பேன். கழுத்தையும் உடலையும் அசைக்க முடியாமல், தத்தித் தத்தி நடந்து வரும். சின்ன வயதில் வெங்காய மண்டி நடத்தும் மாமா ஒருத்தர் இப்படித்தான் தெற்குத் தெருவில் நடந்து போவார். அவரைப் பார்த்தாலே தூக்கிக் கொஞ்சலாம் என்கிற மாதிரி ஒரு உணர்வு வந்துவிடும். அந்தப்  பெரிய உடலில் அப்பாவியான ஒரு முகம் தொங்கும். நிற்கிற இடங்களில் எல்லாம் ஏதேனும் ஒரு கடையில் எதையாவது வாங்கிச் சாப்பிடுவார். சாப்பாட்டுக் கடை வந்ததும் தன்னியல்பாக அவருடைய கால்கள் நின்று கொள்ளுமோ என்று யோசித்திருக்கிறேன். “கொஞ்சமா சாப்பிட கடைசி வரை தெரியாம போச்சே” என ஒருதடவை சங்கடத்துடன் சொன்னார். ‘இந்த உணவு இன்றே கடைசி’ என போர்டு மாட்டிய மாதிரி நினைத்துக்கொண்டு வெறியோடு சாப்பிடுவார். ஊரில் அவர் மீது மரியாதை கொண்டவர்கள்கூட அவர் சாப்பிடும்போது முகத்தைச் சுளிப்பார்கள்.

Do you like the story?

Please Appreciate the Author by clapping!

Editor’s Pick