அவன் ஒரு வேள்வித்தீ!

இந்துமதி - ஓவியங்கள்: பிரேம் டாவின்ஸி, ராஜன்

பாலா என்கிற பாலகுமாரனை முதன்முதலாக எப்போது சந்தித்தேன் என யோசித்துப் பார்க்கிறேன். 1970-களில்தான் சந்தித்தேன்.

சிறு பத்திரிகைகளிலிருந்து நான் விகடனுக்கு இடம்பெயர்ந்த காலம். இரண்டே சிறுகதைகளுக்குப் பிறகு தொடர் எழுதிக்கொண்டிருந்த காலம். மயிலாப்பூர் ராதாகிருஷ்ணன் சாலை ஜட்ஜ் ஜம்புலிங்க முதலியார் தெருவில் என் வீடு. அப்பா மிகவும் கண்டிப்பானவர். எந்தச் சிறிய தவறுக்கும் கடுமையாக தண்டிப்பவர். என் எழுத்துகூட அப்பாவுக்குத் தெரியாமல் எழுதப்பட்டதுதான். என் முதல் தொடருக்கு, தெருவெல்லாம் போஸ்டர் ஒட்டும் வரை, அப்பாவுக்கு நான் எழுதுகிற விஷயமே தெரியாது. தெரியவந்ததும், நான் வாங்கிய திட்டுகளும் அடிகளும் ஏராளம்.

என் முதல் தொடர் வெளிவந்தபோதுதான், ஒரு நண்பகல் நேரத்தில் பாலகுமாரனும் சுப்ரமண்ய ராஜுவும் வீடு தேடி வந்தார்கள். நான் பாவாடை தாவணியில் இருந்த பருவம். அவர்களுக்கும் கிட்டத்தட்ட அதே பிராயம்தான். அப்போது பாலா, எங்கள் தெருவுக்குப் பின்னால் இருந்த டீச்சர்ஸ் காலனியில் வசித்துவந்தான். என் வீட்டு விலாசம் கண்டுபிடித்து நேரில் வந்துவிட்டார்கள். `இவ்வளவு சின்ன வயசுல தொடர்கதையா?’ என்ற கேள்வி, அவர்கள் இருவர் முகங்களிலும் தொக்கி நின்றது.

இருவரும் உட்கார்ந்து காபி குடித்துவிட்டு, கேள்விமேல் கேள்வி கேட்டார்கள். பத்திரிகை நிருபர்கள் மாதிரி கேள்விகள் வந்தன. முக்கால்வாசிக் கேள்விகள் பாலகுமாரனிடமிருந்து வந்தவையே. ராஜு வெறும் சாட்சியே!

Do you like the story?

Please Appreciate the Author by clapping!

Editor’s Pick