தனுக்கோடி - சிறுகதை

கலாப்ரியா - ஓவியங்கள்: ஸ்யாம்

ன்று வயலில் வேலை ஒன்றுமில்லை, அதனால் சின்னத்தாயி அரங்கு வீட்டை, கொஞ்சம் ஒதுங்க வைக்கலாமென்று உள்ளே போனாள். வீட்டைவிடச் சற்றுத் தாழ்வாக இருக்கும் அறை வீட்டில், உயரத்தில் இருக்கும்  ஜன்னலில் இருந்து வர்ற வெளிச்சத்தைத் தவிர மத்தப்படி வெளிச்சம் குறையாகத்தான் இருக்கும். அந்த நிழலான இருட்டும்,   உயர ஜன்னலிலிருந்து வரும்  காற்றும், அறைவீட்டைக் குளிர்ச்சியாக வைத்திருக்கும். வழுவழுப்பான பாவூர்ச் செங்கல் பாவிய தரை. கொஞ்சம் ஒதுங்க வைத்த பின் சின்னத்தாய்க்கு அச்சலாத்தியாக வந்தது. ஒரு குதிருக்குப் பின்னால் போய் முந்தானையை விரித்துப் படுத்துவிட்டாள். எப்போதோ சிந்திய நெல் தவிட்டின் வாசனை மூக்கை நெருடியது. அப்போவெல்லாம் எம்புட்டு நெல்லும் அரிசியும் தவிடும் இங்கே இருக்கும். பழைய காலங்களை நினைத்துக்கொண்டு படுத்தபடியே காலியாகக் கிடக்கும் மூலைகளையெல்லாம் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். திடீரென்று சுவர் ஓரமாக ஏதோ பளபளப்பாகத் தெரிந்தது. எழுந்து போய்ப் பாத்தாள். கொஞ்சம் தகடு போல இருந்த தங்க வளையல்கள். கொஞ்ச நாள் முன்பு கிட்டத்தட்ட அதே இடத்தில் இரண்டு ஜோடி கண்ணாடி வளையல்கள் கறுப்புக் கலரில் கிடந்தன. இதையும் யார் கையிலோ பார்த்திருக்கிறாள்.  

Do you like the story?

Please Appreciate the Author by clapping!

Editor’s Pick