என்னஞ்சல்

இத்தொடரின் மற்ற பாகங்கள்:

ன்புள்ள ரயில் ஸ்நேகிதிக்கு,

தொடர்ந்து 47-வது முறையாக நீ இல்லாத காலை ரயிலில் என் கால்களை ஊன்றி நின்று கொண்டிருக்கிறேன். மாலையும் இதே நிலைதான் என்று அவநம்பிக்கை கொள்கிறது, உன்னை இவ்வளவு நாள்கள் கண்டிராத என் மனம். அதைப் பழித்தோ குற்றம் சொல்லிக் கோபப்படவோ எனக்குத் தோன்றவில்லை. தொடர்ந்து ஒன்பது மாதங்கள் காலையும் மாலையும் நீ எனக்கு எதிரில் நிற்கும் இந்த 20 நிமிடப் பயணம், இப்போது நீ இல்லாததால் 20 யுகங்கள் நீளும் பயணமாக எனக்குத் தோன்றுகிறது. வெறும் கையளவே இருக்கும் சதைப் பிண்டமான இந்த அற்ப இதயம் இதை எப்படித்தான் ஏற்றுக்கொள்ளும்?

இந்த ஒன்பது மாதகால ரயில் ஸ்நேகத்தில் நாம் பேசிடாத விஷயங்களே கிடையாது. முதல் முறை நீ என்னுடன் பேசியது எனக்கு இன்னமும் நினைவில் இருக்கிறது. `தேங்க்ஸ்’ என்று ஒலியே வெளியேறாமல் உன் உதடுகள் எனக்காக விரிந்திருக்கின்றன. அன்று ரயிலைத் தவறவிட இருந்த உன்னைக் கரங்கொடுத்து ஏற்றிவிட்டேன். கீழே விழுந்த உன் அடையாள அட்டையை எடுத்து உன்னிடம் நீட்டினேன். அதற்காக நீ எழுப்பிய அந்த ஒலியற்ற நன்றிதான், நம் நட்பின் ஆரம்பப்புள்ளி. பிறகு வந்த நாள்களில், அன்று உன்னைத் தாமதப்படுத்திய பிளாட்பாரக் கூட்ட நெரிசலை நினைவுகூர்ந்து அதற்குப் பலமுறை நன்றி நவின்றிருக்கிறேன். அதுவரை உன் முகத்தை மட்டுமே தெரிந்துவைத்திருந்த நான், உன் அடையாள அட்டையின் மூலம் உன் பெயரையும், நீ வேலை செய்யும் ஐ.டி. அலுவலகத்தின் பெயரையும் தெரிந்து கொண்டேன். அற்பனைப் போல அதை வைத்து ஃபேஸ்புக்கில் உன்னைப் பிடித்துவிடலாம் என்றெல்லாம் தேடியிருக்கிறேன். ஆனால், நீ ஃபேஸ்புக் பயன்படுத்தும் அளவிற்கு மார்க் சக்கர்பெர்க் கொடுத்து வைக்கவில்லை. நண்பர்கள் ஆலோசனையின்படி, டேட்டிங் ஆப் ஒன்றில் லொகேஷன் சர்ச் போட்டபடி உன்னுடன் ரயிலில் பயணித்திருக்கிறேன். அதிலும் நீ இருப்பதற்கான சுவடே இருந்ததில்லை. அதன்பிறகு வந்த நாள்களில், ‘மெய்நிகர் உலகில் என்னை ஏன் இன்னமும் தேடுகிறாய்?’ என்று கேட்பதுபோல நீயே வந்து நிஜ உலகில் என்னிடம் அறிமுகமானாய்.

Do you like the story?

Please Appreciate the Author by clapping!

Editor’s Pick

மாதத்திற்கு 7 எக்ஸ்க்ளுசிவ் கட்டுரைகள் படிக்க லாகின் செய்யுங்கள்அனைத்து எக்ஸ்க்ளுசிவ் கட்டுரைகளையும் படிக்க சந்தா செய்யுங்கள்