நான்காம் சுவர் - 10

இத்தொடரின் மற்ற பாகங்கள்:
பாக்கியம் சங்கர் - ஓவியங்கள்: ஹாசிப்கான்

“பாசி மணி... ஊசிமணி வாங்கலியோ... சாமியோவ்” என்று நம்முன்னால் கருக மணிகளைக் கடை விரிக்கும் குறத்தி மூதாட்டி ஒருவளின் சுருக்கம் விழுந்த ரேகைகளின் சிரிப்பைப் பார்த்திருக்கிறேன். விசித்திரக் கோடுகளால் நிரம்பிய வதனம் எந்தச் சித்திரக்காரனாலும் வரைந்துவிட முடியாத வரலாற்று சோகத்தைக் கொண்டிருக்கும். கறை படிந்த அம்மூதாட்டியின் சிரிப்பு நம்மை ஆசீர்வதிப்பதைப் போலவே எப்போதும் தோன்றும். நிலத்தைப் பற்றிக்கொண்டு வாழும் இவர்களை இதுவரை நான் உயிரோடுதான் பார்த்திருக்கிறேன். இவர்களுக்கு மரணமே கிடையாதா என்றெல்லாம் யோசித்திருக்கிறேன். தன் பேத்தியானவளின் விரலைப் பற்றிக்கொண்டு நடக்கும் அம்மூதாட்டியை இரண்டு நாள்களாகப் பார்க்க முடியவில்லை. பேத்தியின் கழுத்தில் மூதாட்டி அணிந்திருந்த நவரத்தின மாலை தொங்கிக்கொண்டிருந்ததைத்தான் பார்க்க முடிந்தது. என் கணிப்பில் அம்மூதாட்டி இறந்திருக்க வேண்டும்.

இறப்பதென்பது அதிசயமா என்ன... எல்லோரும் ஒரு நாள் போய்த்தான் ஆக வேண்டும் என்றெல்லாம் யோசித்தாலும், எவ்வளவோ மரணங்களை இந்த வாழ்வு சந்திக்க வைத்தாலும் இதுவரை குறவர்களின் மரணத்தைப் பார்த்ததே இல்லை என்ற விஷயம் உறைத்தது. நீங்களும் பார்த்திருக்க மாட்டீர்கள் என்றுதான் நினைக்கிறேன். 

Do you like the story?

Please Appreciate the Author by clapping!

Editor’s Pick