இறையுதிர் காடு

இத்தொடரின் மற்ற பாகங்கள்:
தொடர் - 4

அன்று அஞ்சுகனின் மந்திர தியானம் அந்த மரத்தடியில் தொடங்கிவிட்ட நிலையில், மேலே மழை மேகங்கள் குழுமத் தொடங்கியிருந்தன. வடமேற்கிலிருந்து தென்கிழக்கு நோக்கிக் காற்று வீசத் தொடங்கி, அஞ்சுகனின் நீண்ட தலைமுடி அதை உணர்த்துவதுபோல் பறக்கத் தொடங்கியது. தொடக்கத்தில் காற்று வீசுவதும், வானில் நிகழும் மேக மண்டுதலும் அதன் நிமித்தம் உருவான இடிச் சத்தமும் அஞ்சுகன் காதுகளில் விழுந்து அவன் தியானத்தைக் கலைக்கப்பார்த்தன. ஆனால், அஞ்சுகன் கலையவில்லை. கைநழுவும் பொருளை இறுக்கமாய்ப் பற்ற முனைவதுபோல் பீஜாட்சர மந்திரத்தை, சற்று உதடு பிரித்து வெளியே கேட்கும்படி சொல்லத் தொடங்கிவிட்டான்.

போகர் இதுபோல் எவ்வளவோ நாள்கள் தியானத்தில் அமர்ந்து பார்த்திருக்கிறான். ``நானாய் கண் திறக்கும் வரை என் தலைமேல் இடியே விழுந்தாலும் யாரும் என்னை நெருங்கவோ, என் தியானத்தைக் கலைக்கவோ கூடாது. இது என்மேல் சத்தியம்’’ என்று அவரும் அவர்களையெல்லாம் கட்டிப்போட்டிருந்தார். அதனால் அவர் தியானம்புரியும் பக்கமே யாரும் போக மாட்டார்கள். லேசான சத்தம்கூட எழாதவாறும் நடந்துகொள்வார்கள். இதன் நடுவே `எப்படி எதுவும் சாப்பிடாமல் இப்படி ஒரே இடத்தில் உட்கார்ந்திருக்க முடிகிறது?’ என்கிற கேள்வியில் தொடங்கி, `இப்படி இருப்பதால் என்ன பயன்? இதுவா ஒரு மனிதன் வாழும் முறை?’ என்கிற கேள்விகளுக்குள் புகுந்து, வாழ்வை மிக பாரமான... ஒரு ருசியும் இல்லாத ஒன்றாக எண்ணி `இங்கே இவரிடம் குருகுலவாசம் நிமித்தம் வந்து சேர்ந்தது பிழையோ!’ என்று அந்தச் சீடர் கூட்டத்தில் நினைத்தவர் பலருண்டு. அப்படி நினைத்து அவரது பொதினிக் கொட்டாரத்தை விட்டு ஓடிப்போனவர்களும் பலருண்டு. ஓடியவர்களை, போகரும் ஒரு பொருட்டாக நினைத்ததில்லை.

Do you like the story?

Please Appreciate the Author by clapping!

Editor’s Pick